Αριστερό μου παρελθόν πάρτο χαμπάρι… Ιούλιος 26, 2008

Μιας και η προ ημερών συγκυρία (επαίτιος παλινόρθωσης δημοκρατίας) είναι σχετική είπα να ποστάρω εδώ για μερικά πράγματα που διάβασα και μου άρεσαν

Καταρχήν το γνωστό Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού: Ρίτσος - Ελύτης - Θεοδωράκης - Σβορώνος του Άκη Γβριηλίδη

Σαν κύριο θέμα του το βιβλίο έχει το πως δομήθηκε ο ελληνικός αριστερός εθνικισμός μετά το ‘40 με βάση το σχήμα θυματοποίηση-αυτοθυσία. Αν και το βιβλίο παραβλέπει μερικές τάσεις του κινήματος το 40 αλλά και αργότερα (π.χ. τσουβαλιάζει στον όρο “κομμουνιστές” τους σταλινικούς του κκε και τους φίλους τους, χωρίς καμιά αναφορά σε τόσους άλλους), η κριτική του στην πολιτική πάλη με όρους αυτοθυσίας είναι τόσο σύγχρονη και επίκαιρη που νομίζω πως πιάνει και ένα σημαντικό κομμάτι του αναρχικού χώρου στη Ελλάδα που εξακολουθεί να λειτουργεί με “ηθικούς” όρους. Ενδεικτικά ρίξτε μια ματιά στην σχετική κριτική που κάνει το 4ο τεύχος του κιβωτίου στο κείμενο “οποιος έχει τη μύγα να τη φέρει πίσω” …

Όταν προσωπικά ξεμπέρδεψα με την αριστερά, συνάντησα την ιδέα του αγώνα ως διαδικασία χαράς στους καταστασιακούς και -σε επίπεδο διακυρρηκτικό τουλάχιστον- την ενστερνίστηκα και την αναπαρήγαγα. Ωστόσο διαβάζοντας αυτό το βιβλίο αλλά και περνώντας λίγο παραπάνω χρόνο στην πολιτική πάλη, διαπίστωσα ότι αυτά που ο Γαβριηλίδης αποδίδει στην αριστερά, είναι γενικά -κι όχι μόνο σε μένα- βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις, που έχουν φτάσει να έχουν τη μορφή πολιτικού-αντανακλαστικού [update: δειτε μια κριτική στο γαβριηλίδη εδώ]…

Ξεπηδάν ας πούμε όταν η υπερβολική χαλαρότητα σε μια συλλογικότητα κριτικάρεται και μπαίνει ζήτημα “συνέπειας” ή “πειθαρχίας”, ή στις διακυρήξεις τύπου “δε γίνεται να χαλάνε πολιτικές σχέσεις για μια/ένα γκόμενα/ νο”. Όπως και να χει , πιστεύω πως για να έχει ουσία η πολιτική πάλη -με στόχο την κατάργηση της διαχωρισμένης πολιτικής- θα πρέπει αυτη να είναι αποτέλεσμα επιθυμίας. Γουστάρω να κάνω πολιτική κι όχι πρέπει… Γουστάρω συνελεύσεις, δεν είμαι υποχρεωμένος να τις κάνω. Και φυσικά αυτό σημαίνει πως πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις θα πρέπει να ναι σε μια διαδικασία δυναμική, κι όχι να καπελώνουν οι μεν τις δε, ώσπου τελικά οι πολιτικές σχέσεις να διαλυθούν μέσα σε απελευθερωμένες κοινωνικές σχέσεις…

Μεσα απ τις αναφορές του βιβλίου βρήκα το άρθρο “Το πανηγύρι κρατάει χρόνια, θέματα αντιδραστικού μοντερνισμού στο έργο του Νίκου Γκάτσου“ πάλι από το Γαβριηλίδη.

Το έργο του Γκάτσου το ήξερα και από την Αμοργό και από το Χατζιδάκη και πρέπει να ομολογήσω ότι το συμπαθούσα και προσπαθούσα να το διαβάζω όπως διαβάζουμε π.χ. κάτι πολιτικό: προσπαθώντας να το απελευθερώσουμε από τη δογματική του στιγμή. Βέβαια τις καφρίλες του Γκάτσου μετά το ‘90, με στιχουργήματα όπως “έχεις τα παιδιά σου σκόρπια κι αγριέψανε τα σκόπια” ή “μουσουλμάνοι και πομάκοι θα σου παρουνε τη θράκη ” δεν τις ήξερα, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία… Σημασία έχει πως τέχνη διαχωρισμένη από την επανάσταση είναι μια αηδία. Κι αν το ότι ο Γκάτσος ή ο δείνα καλλιτέχνης καταφέρνει να μας εξιτάρει με τη γνώση του επί της τεχνικής, και τις επιδείξεις του στη χρήση των εκφραστικών μέσων, το πρόβλημα το έχουμε εμείς, κι όχι αυτός. Αυτός τη δουλειά του κάνει…

Το αρθρο αυτό του Α.Γ. βασίζει τη μέθοδό του στο “Μοντερνισμός και πρωτοπορία. Η πολιτική ταυτότητα του “ελληνικού υπερρεαλισμού” “ του Τάκη Καγιαλή, από το περιοδικό Εντευκτήριο, αρ. τ. 39. Μιας και πήρα φόρα και άρχισα πάλι να αποκυρήττω τις παλιές μου σχέσεις με την τέχνη, το ψαξα και το βρήκα. Έχει πολύ ενδιαφέρον. “Χώνει” γενικά στους Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο. Όποιος μπήκε στον κόπο να διαβάσει ως εδώ το ποστ και έψαξε και αυτό το κείμενο και δεν το βρίσκει ας το πει να το σκανάρω. Το χω σε μια ψιλοαθλια φωτοτυπία αλλά διαβάζεται…

Τώρα βέβαια η μισή βιβλιοθήκη και δισκοθήκη μου θα πρεπε να φάει σουτ, γιατί δεν βλέπω, πως μπορώ να απελευθερώσω έστω και ένα ποιημα του Γκάτσου, όταν θα μου ρχονται συνειρμικά οι παραπάνω αηδίες, ή ένα του Ελύτη όταν θα σκέφτομαι πόσο ψωνάρα ήταν, αλλά δεν πειράζει, θα τα κρατήσω να τα ακούω να γελάω ή για να μην είμαι ισοπεδωτικός θα κάνω αυτό που λέει ο Καγιαλής, θα τα αναγιγνώσκω με κριτικό ενδιαφέρον κι έτσι δε θα χω και τύψεις, χι χι…

>ορίστε και ένας διάλογος πάνω στο παραπάνω κείμενο του Καγιαλή:

Φασισμός και λόγος

Ήταν τελικά φασίστες;

>κι ένα τραγουδάκι > Όρα Μηδέν (θάνατος στους ποιητές) που μου έμαθε ο αγαπητός πανωςκ που σκέφτεται να την κάνει σιγά σιγά…

Υ.Γ.: ίσως να φαίνεται οξύμωρο που διάλεξα για τίτλο αυτής της ανάρτησης ένα στίχο του αντιαμερικάνου-αριστεριστή Πανούση, όσο να ναι όμως το ύφος αυτουνού έχει ένα διονυσιακό στοιχείο πολύ πιο κοντινό στην απελέυθέρωση της επιθυμίας από πολλούς άλλους…

Υ.Γ.2 Καλοκαίρι, πλιτς πλατς, αλλά όχι μόνο… τα λέμε εν καιρώ…

μερικά σκόρπια συμπεράσματα Ιούλιος 15, 2008

“δε με νοιάζει που πεθαίνω,

παρά που όσο ζω μαθαίνω”

λαϊκή σοφία [sic!]

“[...] γουάτς ε μάτα γουιθ γιου? της λέω, τι συμβαίνει με σένα μωρό μου? ο άντρας μου, μου λέει, γιατρός επιστήμων, αλλά μόνο τα business κοιτάει, δυόμησι χρόνια έχει να μ’ αγγίξει ο άνθρωπος. Κριστίν της λέω… ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΚΙ ΟΧΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ! …ΖΩΡΖ ΠΙΛΑΛΙ! [...]“

Ζώρζ Πιλαλί, Xmass, Live ‘86

Μετά από μια ακόμα καίρια συνεισφορά του μεγάλου αποθηκευτή της επαναστατικής μνήμης (αλλά και ερευνητή προς καταγραφή αυτής για τις επερχόμενες γενιές) Johnny Mnemonic, έχω να παραθέσω ένα άρθρο του αστικού τύπου προς ενίσχυση των συμπερασμάτων μου…

Απανωτά κρούσματα μαζικής υστερίας αναστατώνουν το Μπανγκλαντές

τρέλα, ξύλο και πήξιμο, είτε ντόπιος είτε μετανάστης, ο εργάτης τα ίδια τρώει στα μούτρα:

indymedia 1 indymedia 2

μισθωτή, άμισθη, χειρωνακτική, πνευματική, τυπική, άτυπη, μία είναι η ουσία… η εργασία είναι μαλακία.

και γι’ αυτό θα την καταργήσουμε! (για να μη λέτε ότι γκρινιάζω)

Δεν υπάρχει διάλειμμα… μην ξεγελιέσαι Ιούλιος 8, 2008

μίλησε στην ψυχή μου το τελευταίο ποστ του βα.αλ. , όπως και η παρακάτω αφίσα, κι όχι μόνο επειδή έπηξα στο διάβασμα. η αισθητικής της αφίσας μακράν πιο μπροστά από τα καμμένα περιπολικά που συνήθως βλέπω σε τέτοιες αφίσες…

Πληρωμένη απάντηση Ιούλιος 2, 2008

Τι μας θύμησε ο γλυκήτατος Φούφουτος με το τελευταίο εμπνευσμένο του πόστ. Μα πού τα σκέφτεται, που τα βρίσκει; Ναι. Τι να κλάσουμε κι εμείς, τί να κλάσει ο Μάης του 68, οι κομμουνάροι του παρισιού. Η μόνη γενιά που ύψωσε τη βρωντερή της φωνή ενάντια στο σύστημα και οι ιαχές της ενάντια στην εργασία ακόμα αντιλαλούν ακόμα στους ουρανούς -εγώ δε θέλω μεροκάματο, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο- δίνοντας μας το λαμπρό παράδειγμα, η μόνη γενιά λέγω, είναι αυτή:

και φυσικά αυτή η γενιά όπως και ο Ρακιντζής ήξερε πως δρομολογούνται οι έρωτες:

P.S. ο τίτλος του ποστ είναι κυριολεκτικός μιας και ο φούφουτος με πλήρωσε για να πω όλα αυτά τα καλά λόγια και να βάλω τα λίνκ, προκειμένου να αυξηθεί η επισκεψιμότητα στο μπλογκ του και να γίνει κι αυτός διάσημος σαν κι εμένα

Zombie special Ιούλιος 1, 2008

[προσέξτε κολλημένα δαχτυλάκια στο χέρι...]

Καπιταλισμός θερινής νυκτός Ιούνιος 26, 2008

…το ποστ που ακολουθεί είναι ένα βραδυνό ποστ. το γεγονός ότι δημοσιεύεται πρωί είναι εντελώς τυχαίο. οποιαδήποτε ομοιότητα με πρωινό ποστ είναι εντελώς συμπτωματική…

Όταν πριν μερικό καιρό είχα διαβάσει στο περιοδικό black out το κείμενο Η τέχνη του πολέμου [ο ισραηλινός στρατός διαβάζει Deuleze και Guattari (και Debord)] είχα πει κοίτα να δεις το κεφάλαιο… Τώρα πάλι στην τηλεόραση τα ίδια… Πάρτε μια γεύση

“Δε θα διαιωνίσουμε τους μηχανικούς πολιτισμούς και την ψυχρή αρχιτεκτονική, που τελικά οδηγούν σε ψυχρές διασκεδάσεις. Θέλουμε να εφεύρουμε καινούρια κινούμενα περιάλλοντα (…)

Ο τεχνητός φωτισμός καταστρέφει τις σκιές κι οι κλιματιζόμενες αίθουσες τις εποχές: η νύχτα και το καλοκαίρι χάνουν τη γοητεία τους, η αυγή εξαφανίζεται. Ο άνθρωπος των πόλεων θέλει ν’ απομακρυνθεί από την κοσμική πραγματικότητα και γι’ αυτό δεν ονειρεύεται πια. Ο λόγος είναι ολοφάνερος: τ’ όνειρο ξεκινάει από την κοσμική πραγματικότητα και πραγματώνεται σ’ αυτήν.

Το τελευταίο στάδιο της τεχνικής επιτρέπει την αδιάκοπη επαφή του ατόμου με την κοσμική πραγματικότητα καταργώντας τις δυσάρεστες επιπτώσεις της. Το γυάλινο ταβάνι μας αφήνει να βλέπουμε τ αστέρια και τη βροχή. Το σπίτι κινείται σαν ηλιοτρόπιο. Οι κινούμενοι τοίχοι του αφήνουν τη βλάστηση να εισβάλλει στη ζωή. Χτισμένο πάνω σε ράγες, το πρωί κατεβαίνει μέχρι τη θάλασσα για να ξαναγυρίσει το βράδυ στο δάσος.

Η αρχιτεκτονική είναι ο πιο απλός τρόπος για να αρθρώσουμε το χρόνο με το χώρο, να ρυθμίσουμε την πραγματικότητα, να πλάσουμε όνειρα, να πετύχουμε όχι μόνο πλαστικές αρθρώσεις και ρυθμούς που εκφράζουν μια πρόσκαιρη ομορφιά, αλλά και μια διαμορφωτική ρύθμιση που εγγράφεται στην αιώνια καμπύλη των ανθρώπινων επιθυμιών και των προόδων που έχουν γίνει προς τη πραγμάτωση τους.

Να γιατί η αυριανή αρχιτεκτονική θα είναι ένα μέσο τροποποίησης των σημερινών αντιλήψεων για το χρόνο και το χώρο, ένα μέσο γνώσης και δράσης. Το αρχιτεκτονικό σύνολο θα μπορεί να μετασχηματίζεται, συνολικά ή τμηματικά, ανάλογα με τη θέληση εκείνων που το κατοικούν (…)”

[Συνταγές για μια καινούρια πολεοδομία, Ιβάν Στσεγκλώφ, 1953, από τα Ντοκουμέντα πριν από την ίδρυση της Καταστασιακής Διεθνούς]

Βλέπετε κάποια ομοιότητα ανάμεσα στο βίντεο και το απόσπασμα; Η καπιταλιστική πρόοδος ενσωμάτωσε αυτό που η επαναστατική θεωρία οραματίστηκε, το έφερε στα μέτρα της και το πραγμάτωσε για αυτούς που έχουν να το πληρώσουν. Τα θερμά μας συγχαρητήρια.

Και μιας και είπα θερμά. Η εξεταστική εξακολουθεί να δαμάζει το πνεύμα επαναφέρωντας στη μνήμη

ξεχασμένα συνθήματα και μάλιστα την μέρα αυτήν που είναι κατά των ναρκωτικών (sic) -δωρεάν μαστούρα για κάθε φοιτητή/ μόνο έτσι βγαίνει η εξεταστική- ενώ πλέον και η ζέστη σιγοντάροντας τιθασεύει το σώμα.

Τέτοια βράδια του Ιούνη που αντί για εξετάσεις ο πλέον ανήσυχος φοιτητής θα έπρεπε να βλέπει

ταινία στο μπαλκόνι του. όχι μια οποιαδήποτε ταινία, μια ταινία ακριβώς για μια θερμή νύχτα του Ιούνη: Rokugatsu no hebi (A snake of June), που αν και φτιάχτηκε από τον Shinya Tsukamoto, τον δημιουργό του μεγάλου “Tetsuo: The Iron Man” της κατηγορίας σώμα-μηχανές-βιοπολιτική, είναι κάτι παραπάνω από κατάλληλη ακόμα και για όσους δεν πολυσυμπαθούν τα cyborg.

Αλλά αφού σας εκπαίδευσα αγαπητοί μου αναγνώστες με τις πολιτικές και κινηματογραφικές μου αναλύσεις, θα πρέπει τώρα να αναλάβω και το κομμάτι μουσική, για να μην υπάρχουν ελλείψεις στην επιμέλεια του βραδιού σας.

Στο παρελθόν μια μελαγχολική διάθεση θα με ωθούσε να ντύσω μουσικά ένα τέτοιο βράδυ με επιλογές πάνω κάτω όπως του πάνωκάτω, ή θα επέλεγα κάτι όπως το Summertime in Prague με την Έλλη Πασπαλά

…όμως δε θα το κάνω.

Βράζω. Καθαρή αδρεναλίνη τρέχει στις φλέβες μου. Θέλω να διαβάσω, να δω ταινίες, να δω το κορίτσι, να πιώ μπύρες με φίλους, να κάνω πολιτική δουλειά που άφησα στη μέση, και έτσι το soundtrack πρέπει να είναι ανάλογο της διάθεσης μου ακόμα κι αν η εξεταστική κάνει απελπισμένες προσπάθειες να με καταβάλει…

Ladies and Gentlemen please welcome …The lovin’ Spoonful

και ο Joe Cocker σε μια διασκευή τύπου … summer of sam

ps. θα παρέθετα και την πολύ καλή διασκευή του κομματιού από Stranglers μετά και τις συμβουλές του πανωκάτου, όμως οι ελλείψεις τεχνικής κατάρτησης απετέλεσαν ανασταλτικό παράγοντα. Αλλωστε η προλεταριακή σας διαπαιδαγώγηση, που επιχειρώ εδώ, για να είναι πλήρης θα πρέπει να αφήνει και περιθώρια για αυτενέργεια [εν ολίγοις όποιος θέλει να ανεβάσει την εν λόγω εκτέλεση στο youtube, ας το κάνει και θα κάνω update για όλους]

Καληνύχτα και καλή τύχη

Εκδήλωσις Ιούνιος 16, 2008

http://stasiepisfaleias.wordpress.com/

Το έντυπο ΣΤΑΣΗ στο συνεχές τρέξιμο των επισφαλών σχέσεων σας προσκαλεί στην εκδήλωση

Η G700 δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις

ΣΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ

Δε μιλάμε για λίγα ευρω παραπάνω

αλλά για όλη μας τη ζωή

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ με

- κούριερ, ντελιβεράδες, εξωτερικούς υπαλλήλους - οδηγούς

(από το σωματείο Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου Αθήνας)

- Σερβιτόρους – Μάγειρες εργαζόμενους στον επισιτισμό

(από το σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων της Αθήνας)

- Εμποροϋπαλλήλους

(από το περιοδικό ΡΕΠΟ που εκδίδεται στο χώρο του εμπορίου στην Αθήνα)

- Βιβλιουπαλλήλους

(από την συλλογικότητα Βιβλιοφρικάριος που δραστηριοποιείται στον χώρο του βιβλίου στην Αθήνα)

- Πρωτοβουλίες από τη Θεσσαλονικη

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΙΟΥΝΗ

20.00 στη ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ

Ο επιβάτης (…συνέχεια) Ιούνιος 13, 2008

Στην επόμενη στάση όπως ήξερε θα γέμιζε το λεωφορείο και θα έπρεπε να στριμωχτεί με αρκετούς άγνωστους. Άλλωστε αυτή ήταν και η σκέψη που απέφευγε τόση ώρα παίζοντας με ιδέες που αρμόζανε στο ύφος και το στυλ του. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που δεν είχε καθίσει σε κάποια από τις μέχρι προ λίγου άδειες καρέκλες. Καθίσματα τα λένε, όχι καρέκλες σκέφτηκε, διορθώνοντας τις σκέψεις του λες και διόρθωνε τα χειρόγραφά του. Το λεωφορείο σταμάτησε. Οι ορδές των αγνώστων άρχισαν να επιβιβάζοντας καθώς αυτός περιεργαζόταν τις φάτσες και τις αντιδράσεις τους, ώσπου μπήκε εκείνη. Ξανθιά, στο ύψος του ντυμένη σαν για την παραλία με ένα λευκό σορτσάκι και ένα μπλουζάκι που άφηνε τη μέση της ακάλυπτη. Αυτός κοίταξε αυτόματα το αγόρι του βενζινάδικου του οποίου επίσης το βλέμμα είχε αιχμαλωτιστεί από τα επίμαχα σημεία της άγνωστης κι ύστερα πάλι προσαρμόστηκε στις ανακατατάξεις που απαιτούνταν για να χωρέσουν όλοι. Χτύπησε το εισιτήριο κάποιου, έκανε χώρο για να καθίσει μια γιαγιά έστριψε λίγο και το λεωφορείο τελικά ξεκίνησε.

Εκείνη βρέθηκε μπροστά του με την πλάτη της γυρισμένη σ’ αυτόν. Δεν το επεδίωξε αυτός, άλλωστε αυτός ήταν απορροφημένος στις σκέψεις του και στις μηχανικές κινήσεις που έπρεπε να κάνει επειδή τον υποχρέωναν οι συνεπιβάτες του. Ήταν τυχαίο προφανώς. Μάλιστα. Τα μαλλιά της δεν είχαν βραχεί καθόλου, τέτοιες γυναίκες έχουν πάντα ομπρέλα. Ήταν τόσο κοντά του που όταν οι κινήσεις του λεωφορείου τον υποχρέωναν να γέρνει μπροστά έβλεπε το στήθος της που έστεκε αγέρωχα μέσα στο μπλουζάκι της. Όταν οι κινήσεις του λεωφορείου τον υποχρέωναν να γέρνει πίσω, έβλεπε το εσώρουχο της που διαγραφόταν μέσα από το σορτσάκι. Αυτά τα λεωφορεία δεν έχουν καθόλου καλά συντηρημένες αναρτήσεις.

Στην επόμενη στάση ανέβηκαν ακόμα περισσότεροι επιβάτες. Εκείνη κόλλησε πάνω του και σε κάθε στροφή ακουμπούσε τον κώλο της στο δικό του αντίστοιχο σε ύψος σημείο, της μπροστινής όμως πλευράς του σώματός του. Τον ήθελε, ήταν προφανές. Άλλωστε θα μπορούσε να κρατιέται πιο σταθερή αν ήθελε, δεν ήταν δα και τόσος πολύς ο κόσμος. Αλλά αυτή συνέχιζε να κολλάει πάνω του. Δεν μπορεί να ήταν τυχαίο. Θα μπορούσε με το χέρι του να αγκαλιάσει τη γυμνή της μέση ή να την κολλήσει πάνω του ώστε κι εκείνη να καταλάβει τη στύση του, ή θα μπορούσε ακόμα και να την ερεθίσει χωρίς κανένας να τους καταλάβει. Ήταν τόσο κοντά όλοι μεταξύ τους που κανένας δε θα έπαιρνε χαμπάρι τι γινόταν εκεί κάτω. Άλλωστε κι εκείνη αυτό προσπαθούσε. Αλλά αυτός δεν μπορούσε να το ρισκάρει. Τι γελοιοποίηση θα ήταν. Και εκτός των άλλων ήταν υπεράνω όλων αυτών. Αυτός ήταν διανοητής, άνθρωπος της σκέψης και όχι τόσο της σάρκας. Στροφή. Το στήθος της σε μαύρο στηθόδεσμο, πάλι στροφή, όπως μαύρο και το εσώρουχο της. Ο βενζινάς μακριά τους σίγουρα ζήλευε τη δική του τύχη. Πεζοί προλετάριοι.

Προτελευταία στάση. Η στάση στην οποία κατέβαιναν οι περισσότεροι και ξαλάφρωνε το λεωφορείο. Κατέβηκε και εκείνη αφήνοντας τον με μια ανεκπλήρωτη στύση, σα χριστιανική προφητεία για τις αλησμόνητες πατρίδες. Έμεινε μόνος με λίγους ακόμα με μια ταχυκαρδία να βαράει σαν ενοχλητική τρελή γειτόνισσα την πόρτα του στήθους του και μία θερμή ζάλη να αποσπά την προσοχή του από το περιβάλλον και να την αποθέτει στο παντελόνι του. Έφτασε. Κατέβηκε με γοργό βήμα, και προχώρησε γρήγορα στο δρόμο που οδηγούσε προς το σπίτι του. Είχε σκοτεινιάσει και η βροχή μόλις που είχε σταματήσει αδυνατώντας έτσι να δροσίσει το πρόσωπό του. Δημοτσελείου και Κοραπαπά γωνία. Μπαίνει μέσα στο στενό, ρίχνει μια ματιά τριγύρω του και ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο. Κανένας δεν φαινόταν τριγύρω του. Στήριξε την πλάτη του σε ένα παρκαρισμένο λευκό autobianchi -μα τόσα λευκά πράγματα σήμερα- και κατέβασε το φερμουάρ του παραμερίζοντας ταυτόχρονα το πουκάμισο του που μακρύ όπως ήταν έφτανε χαμηλά. Παραμέρησε λίγο γιατί ο καθρέφτης του σούβλιζε την πλάτη κι ύστερα με γρήγορες κινήσεις ξεπρόβαλε ένας μιναρές, περήφανος και λαμπερός κι ούτε σχεδόν ένα λεπτό δεν πέρασε όταν φάνηκε στην κορυφή του και η λάμψη του μουεζίνη.

Με γρήγορες πάλι κινήσεις, ρίχνοντας ταυτόχρονα πάλι κλεφτές ματιές τριγύρω του, συμμαζεύτηκε, ανέβασε το φερμουάρ και κούμπωσε το κουμπί, ενώ η εικόνα του ρομπέρτο μπενίνι συνεχώς περνούσε ξυστά απ’ τη σκέψη του κι αυτός την έδιωχνε σαν ενοχλητική μύγα με μια κίνηση του χεριού του. Κατέβηκε ξανά στο δρόμο και με ήρεμο βήμα αυτή τη φορά, έφτασε στο σπίτι του. Έβγαλε τα κλειδιά και όπως το βλέμμα του έπεσε στα παπούτσια του, είδε πως τα είχε λερώσει. Ολόκληρη μέρα τα είχε κρατήσει στεγνά και τώρα…Μα είχε και ηθικούς προβληματισμούς ο κύριος μέρφυ. Τι να πεις. Έβγαλε το πουκάμισο, πέταξε τα παπούτσια μες στο μπάνιο και χύθηκε στον καναπέ γεμάτος κούραση. Πάνω στο τραπεζάκι το «τρένο του έρωτα». Είχε αφήσει μόνο λίγες σελίδες πριν φύγει κι έτσι το ξανάπιασε να το τελειώσει. Παγωμάρα. Ο Λόιντ Τζώρτζ έκανε μεγάλη μαλακία, δεν το περίμενε ποτέ αυτό από τον εαυτό του.

Έμεινε παγωμένος με το βιβλίο στο χέρι για αρκετά λεπτά όταν χτύπησε το τηλέφωνο και τον συνέφερε. «Παρακαλώ;» είπε, «Α, γεια σου, τι κάνεις;». «Είχα κατέβει με το λεωφορείο. Τρομερή βροχή δε νομίζεις;». «Ε, εσύ πάντα προσέχεις και έχεις ομπρέλα, εγώ έγινα μούσκεμα, πρέπει μέχρι και τα παπούτσια να βάλω για πλύσιμο. Εκεί σταμάτησε;» «Μμμμ, ας ελπίσουμε να μη βρέξει και εδώ ξανά. Αρκετά για φέτος». «Πάντως στο δελτίο είπανε ότι από Πέμπτη θα φτιάξει. Δεν ξέρω. Τι να πω…».

***

Πέμπτη 12 Ιούνη Ιούνιος 10, 2008

Δείτε σχετικά εδώ , γενικά στο indymedia και στο λινκ της Ομάδας Μεταναστών και Προσφύγων στο πλάι

Τι Jean-Michel Jarre και μαλακίες… Ιούνιος 9, 2008