Ωδή στο κρέας

“One man’s meat, is another man’s poison.”
(english proverb)

Ανασκαλεύοντας τα τόσο σπουδαία πράγματα που μπορεί κανείς να βρει στην λαϊκή σοφία, κατά το γνωστό κλισέ, βρήκα και την παραπάνω παροιμία. Και προσπαθώντας να σκεφτώ τι μπορεί να σημαίνει αυτό το πράγμα έκανα διάφορες σκέψεις. Καταρχήν το προφανές: ίσως είναι η ετεροχρονισμένη και μάλιστα πρώιμη επέκταση της θατσερικής προπαγάνδας: «αυτή η κοινωνία είναι φταγμένη από άτομα, όλα διαφορετικά με άλλες ανάγκες (άλλος χρειάζεται ένα αυτοκίνητο άλλος δύο) και δεν μπορούμε να εκπέσουμε στον κομμουνιστικό μανιχαϊσμό ότι όλοι είναι ίδιοι και κατ’ επέκταση ίσοι». Κάπως έτσι τα έλεγε η σιδηρά κυρία στους λόγους της και δε θα σχολιάσω την αστική βλακεία που έχει κολλήσει σ’ αυτή την έννοια της «ισότητας» απλά καταγράφω εδώ αυτό το συνειρμό που μου φάνηκε άξιος λόγου…

Ίσως πάλι να είναι μια κατασκευασμένη παροιμία, κατάλοιπο της αποικιοκρατίας των ευρωπαίων σε χώρες όπου ο κανιβαλισμός ήταν διαδεδομένο φαινόμενο, φαινόμενο ωστόσο που έθιγε την χριστιανική ηθική των εταίρων μας και αναγκαστικά έπρεπε να πολεμηθεί. Δεν μου φαίνεται περίεργο να είναι παροιμία εμπνεύσεως κάποιου αγγλοσάξονα επίσκοπου, ή ακόμα και κάποιου πάπα, που αρχικά επιβλήθηκε στους κατοίκους κάποιας επαρχίας, θα το λέτε δύο φορές πριν το φαγητό και μία πριν πέσετε για ύπνο και στη συνέχεια ενσωματώθηκε και χάθηκαν οι ρίζες της. Συνδυάζει αυτή την ολιγόλογη αυτοπεποίθηση ενδεικτική θεϊκής εμπνεύσεως με την παπικού ύφους ραδιουργία (δηλητήρια κ.λ.π.) που ενισχύει αυτή την εικασία…

Από την άλλη, και προς επιβεβαίωση του διαδεδομένου κλισέ, ίσως να είναι και ένα σχόλιο πάνω στον ανταγωνισμό. Μια στιγμή γνήσιας διαύγειας της ταξικής συνείδησης που αποτυπώθηκε επιγραμματικά και πάλι στην πορεία της ιστορίας έγινε απλά μια συνήθεια. Όταν «τρώμε» το διπλανό μας δηλητηριάζουμε την κοινότητα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ή με λιγότερο συμβολισμό, αλλά με εξίσου διορατική προσέγγιση μπορεί ο μικρός εργάτης γης σε κάποιο βρετανικό χωράφι και επίσης υπηρέτης στην έπαυλη κάποιου λόρδου, ας τον ονομάσουμε William, να απάντησε τοιουτοτρόπως στην εκνευριστική εντολή του αφέντη του και μάλιστα στο τέλος κάποιας εξαιρετικά κουραστικής μέρας «William, τρέχα να φέρεις κρέας από την αποθήκη, έχουμε να ταΐσουμε το δούκα . Και μετά πήγαινε να φας το χυλό σου με τους άλλους». Ποτέ δεν του άρεσε ο χυλός από ροκανίδια, άχυρο και παντζάρια του Willie, είχε γεύση πικρή. Σκέτο δηλητήριο…

Την επόμενη εβδομάδα θα ασχοληθούμε με το «Να ‘χαν οι κουρούνες γνώση, να μας δάνειζαν καμπόση», από ταξική πάντα σκοπιά.

P.S. Κάπου μεταξύ σύλληψης και καταγραφής η μαρμάγκα των συνειρμών έφαγε κάτι σχετικό με το τσιτάτο “homo homini lupus” και τον αντίποδα του «Άνθρωπος ανθρώπου τέρψη» που ο Roy Andersson λέει πως υπάρχει σε παλιά ισλανδική παροιμία. Ένα μυαλό και μάλιστα λειψό τι να κάνουμε… Καλή η καινούρια του ταινία;

Ζητείται δάσκαλος εκμάθησης συγγραφής ενδιαφερόντων posts [μισθός συζητήσιμος, ένσημα σε καμία περίπτωση...]

Ζήλεψα και είπα να φτιάξω και εγώ ένα. >Το πρόβλημα είναι ότι τώρα που το ‘φτιάξα δεν ξέρω τι να γράψω. Οπότε λέω να αρχίζω με ένα συνειρμικό λογίδριο με αστάθμιστες διαθέσεις:

Εντόπισα μια αθλητική εφήμερίδα εκεί που καθόμουν και περίμενα σε μια ουρά και στο εξώφυλλο δέσποζε το Ελλας-Τουρκια 1-0 με τα γνωστά “Ηρωες” “παληκάρια” κ.λ.π.Στο παρελθόν είχαμε καταλήξει (πληθυντικός μεγαλμανίας) πως όποτε παίζει μάτς που ενδιαφέρει πολύ κόσμο εμείς θα υποστηρίζουμε να βγαίνει 0-0 χωρίς γκολ και με τις ομάδες να σέρνονται, έτσι για να ξενερώνουν όλοι… Άλλα ας μην ασχοληθούμε εδώ με τη μπάλα, ας πούμε για πολιτική… Μπά, ούτε. Ποίηση ίσως…

Θυμήθηκα λοιπόν έναν από τους ταγούς αυτού του τόπου που τα συνδύασε αριστοτεχνικά αυτά τα τρία. Σε κυριακάτικη νομίζω φυλλάδα είδα την περί ης ο λόγος ποιητική συλλογή του μεγάλου σοσιαλιστή βουλευτή Βούγια και στοίβοντας το μυαλό μου να θυμηθώ μου ρχεται το δίστιχο

“ντέρμπι αδιαφορο ρηχό, λείπεις και εσύ απ’ τις κερκίδες”

Ατυχές το παράδειγμα μου νομίζω και δεν μπορώ να σας πω να πάτε να πάρετε και τις “άδειες κερκίδες” όπως τιτλοφορείται το αριστούργημα γιατί κρίμα τα λεφτά ή τον κόπο σε περίπτωση που δεν αγοράζετε βιβλία αλλά τα δανείζεστε από φίλους σας βιβλιοπώλες. Τέλος πάντων…

Άλλο ένα θέμα που βασανίζει τον κουρασμένο μου εγκέφαλο. Ρουφιανιά. Ναι, μου τυχε στη δουλειά το πρωί και έκατσα να κάνω μια αναδρομή πόσες φορές έχω πέσει θύμα των ευγενών αυτών ασπόνδυλων που με το σάλιο τους και με τα κερατάκια τους σκαρφαλώνουν ως το Έβερεστ. Μέτρησα αρκετές. Απορώ πάντως με την αφέλεια που συνεχίζει να με διέπει παρά τα τόσα στραβοπατήματα …και τους υποψιασμένους μετά τους κατηγορούν ότι έχουν μανία καταδίωξης, ότι φτιάχνουν σενάρια και τέτοια.

Τι λέτε ρε. τί λέτε;

Επειδή γράφω ασυναρτησίες θα σταματήσω εδώ μπορείτε να δείτε τη γκαλερί που μόλις έκανα update, και επειδή μια εικόνα=1.000 λέξεις θα είναι σαν να διαβάσατε ένα σύντομο διήγημα.

Cheers…