Alice in Monsterland

[1]

Λίγες μόνο μέρες μένουν πριν από τη νέα χρονιά και ομίχλη σκεπάζει το Gotham City, ενώ οι πρώτες νιφάδες χιονιού κάνουν επιφυλακτικά, σαν κλέφτες σε άδειο σπίτι, την εμφάνισή τους στο σκοτεινό ουρανό της μητρόπολης. Μυστηριώδεις φιγούρες συναλλάσσονται στα στενά της, άστεγοι και κακοποιοί, γκάνγκστερς και ντήλερς, ένας τυχαίος ντελιβεράς και δυο απανωτοί πυροβολισμοί που κάνουν τους αρουραίους να χωθούν πάλι πίσω στους υγρούς υπονόμους. Δυο ώρες αργότερα η σειρήνα της αστυνομίας που σκίζει στα δυο τη σιωπή και με τους προβολείς του μπατσικού φωτίζει τη σκηνή ενός ακόμα εγκλήματος. Είκοσι εφτά χιλιόμετρα μακρύτερα, στη ζωσμένη από δάσος έπαυλη του, μπροστά στο τζάκι που καίει το εξαίσιο ξύλο μιας καρυδιάς, ο Bruce Wayne απολαμβάνει ένα Johnnie Walker Blue Label το οποίο μόλις έβγαλε από το μεταξένιο του κουτί επιβεβαιώνοντας το πιστοποιητικό γνησιότητας και το σειριακό αριθμό του. Τέσσερις γουλιές και ένα παγάκι μετά, ένα χτύπημα ακούγεται στην πόρτα της έπαυλης και αντηχεί στη σάλα κάνοντας τον μέχρι τότε ακίνητο μπάτλερ Alfred, να στρέψει το κεφάλι του προς τον Wayne. «Μα ποιος μπορεί να είναι τέτοια ώρα; Νόμιζα πως ο Nicolas και η Cecilia θα έρχονταν αύριο. Άνοιξε Alfred.», πρόσταξε ο Bruce ανακινώντας το περιεχόμενο του ποτηριού του με το δάκτυλο, μια παρέκβαση που δεν ήταν συχνή για ανθρώπους της τάξης του, δικαιολογημένη ωστόσο καθώς δεν υπήρχε κανείς να τον βλέπει. “Sir Wayne, it’ s Mr. Santa Clause” προανήγγειλε ο Alfred, τον γενειοφόρο άνδρα που τον ακολουθούσε, με παγερή Βρετανική προφορά.

«Santa! Τι έκπληξη. Κάθισε στον καινούριο μου κασμιρένιο καναπέ. Ή μήπως προτιμάς στην κουνιστή καρέκλα από κεδρόξυλο; Θα πιεις ένα Johnnie;», και πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση ο Alfred σαν καλός μαλάκας που ήταν είχε ήδη φέρει ποτήρι για τον εκλεκτό καλεσμένο.

«Βάλε. Θα είναι το όγδοο για σήμερα…» απάντησε ο πορφυρένδυτος άγιος τείνοντας το ποτήρι του προς τον οσφυοκάμπτη μπάτλερ, ο οποίος αμίλητα του εκπλήρωσε την επιθυμία-προσταγή.

«Μα τι έγινε και σε απασχολεί Santa, εσύ δεν πίνεις παρά μόνο Chateau Lafite του 1787[2], τι διαφορετικό συνέβη σήμερα και επηρέασε τις συνήθειες σου;»

«Έρχομαι απ’ το γιατρό. Είχα πάει για το ετήσιο τσεκ απ και μου ανακοίνωσε ότι έχω καρκίνο. Στο όσχεο. Συγκλονίστηκα. Κι αυτός ο ηλίθιος δεν είχε να μου πει τίποτε άλλο παρά πως είναι επαγγελματικό νόσημα[3] και δικαιούμαι αποζημίωση και όλα τα έξοδα της περίθαλψης να διεκδικήσω να μου τα καλύψει η ασφάλειά μου. Μα τι να του απαντήσω του αγροίκου. Δεν ήξερε πως για μένα δεν ήταν τα λεφτά το ζήτημα. Η αξία, ο μέσος κοινωνικά αναγκαίος χρόνος, το χρήμα στο δικό μου επάγγελμα δεν έχουν καμία θέση. Εγώ ότι κάνω το κάνω από αγάπη. Τότε ήταν που σκέφτηκα εσένα Batman[4]. Γιατί κι εσύ στον αγώνα σου ενάντια στο έγκλημα δεν έχεις κίνητρο το χρήμα. Επενδύεις όλα σου τα χρήματα από την Wayne Enterprises για έναν άγιο σκοπό. Βάζεις πανάκριβες νέες τουρμπίνες στο batmobile, αγοράζεις νέα όπλα gudgets χωρίς να υπολογίζεις το κόστος μόνο και μόνο για να παρέχεις στους πολίτες λίγη περισσότερη ασφάλεια. Και σκέφτηκα πως μόνο εσύ θα με καταλάβεις», και καθώς συμπλήρωνε τις τελευταίες φράσεις ακούστηκε η νότα από το παγάκι που χτύπησε στο κρυστάλλινο χείλος του ποτηριού του Santa που μόλις άδειαζε. Κλιιινκ….

«Είχες δίκιο» απάντησε ο Bruce «εμείς δεν έχουμε σαν αξία μας το χρήμα. Θα ήθελες ένα πούρο; Τα πήρα μόλις χθες, είναι Αβάνας.»

«Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν γύρισα καταρρακωμένος στο σπίτι μου» συμπλήρωσε ο Santa «δέχτηκα ένα εξοργιστικό τηλεφώνημα. Ήταν κάποια μικρή Alice από το Yorkshire και ήθελε λέει να αλλάξει το κουνέλι που της είχα στείλει τα προηγούμενα Χριστούγεννα με ποδήλατο, γιατί έτσι κι αλλιώς κούκλες μπορεί να αγοράσει και μόνη της με τα λεφτά από τα κάλαντα. Εγώ της εξήγησα πως δεν πρέπει να μετράει τα δώρα με τη χρηματική τους αξία μα πως η αληθινή τους αξία βρίσκεται στην πρόθεση και όταν συνέχισε να επιμένει, τότε της είπα πως λόγω ενός προβλήματος υγείας δε θα μπορέσω να της εκπληρώσω την επιθυμία και τότε ξέρεις τι μου είπε;»

«Είναι ικανά για όλα αυτά τα παλιόπαιδα. Για πες…» ρώτησε γεμάτος αλληλέγγυο μίσος ο Bruce.

«Μου είπε, να σταματήσεις να λες δικαιολογίες βρωμόγερε, κι εμένα ο μπαμπάς μου δε μου λέει ποτέ δικαιολογίες, και να βγάλεις λέει και τα κόκκινα γιατί ο μπαμπάς μου που είναι ανθρακωρύχος μου είπε πως τα κόκκινα τα φοράμε στις απεργίες και τα ντροπιάζεις. Έτσι μου είπε το κωλόπαιδο, κατάλαβες; Να ‘χουμε το πρόβλημά μας και να ‘χουμε και τα μαλακισμένα να μας τρελαίνουν. Αλλά δε φταιν αυτά, οι γονείς τους φταίνε, οι βρωμιάρηδες, οι παραλήδες, που άλλο πράγμα δεν τους λένε όλη μέρα: λεφτά, μισθός, ασφάλιση, όρια ηλικίας, ένσημα, αποζημιώσεις… Άξεστοι, μόνο το χρήμα έχουν στο μυαλό τους και το σοσιαλισμό.».

«Ε, λοιπόν Santa είχες δίκιο που ήρθες σε μένα» είπε αυτάρεσκα ο Bruce «έχω την κατάλληλη πρόταση. Τι θα ‘λεγες για λίγο χριστουγεννιάτικο slumming[5] στο Yorkshire;» ρώτησε, λαμβάνοντας την επιβεβαίωση που ήθελε από το πρόσωπο του Santa που φωτίστηκε (όχι από το φωτοστέφανο, μεταφορικά) σαν να είχε άξαφνα βγει από τη μέθη. «Το ‘ξερα πως θα σ’ άρεσε η πρόταση. Έλα μαζί μου. Πρέπει να πάμε incognito, έχω δυο φορεσιές από δυο κλωσσάρ εγκληματίες που είχα «τιμωρήσει» πέρυσι το Νοέμβρη στα banlieue, είναι ότι πρέπει για να αναμιχθούμε με την πλέμπα. Θα τηλεφωνήσω στο Nicolas να ακυρώσουμε το αυριανό και που ξέρεις, ίσως βρούμε και τη μικρή Alice να της δώσουμε ένα μαθηματάκι…

---

[1] Τα ερεθίσματα από το φούφουτο και τη σ. ήταν ανεκτίμητα για τη συγγραφή αυτής της αξιοθαύμαστης ιστορίας.[2] Το πιο ακριβό κρασί που πωλήθηκε ποτέ ήτα ένα μπουκάλι Chateau Lafite του 1787 (για £105,00 ή ~US $160,000) το οποίο υποτίθεται ότι ήταν από το κελάρι του Thomas Jefferson, του αμερικάνου προέδρου. [απλά μια άχρηστη πληροφορία][3] Η σχέση μεταξύ καρκίνου και επαγγέλματος διαπιστώθηκε για πρώτη φορά το 1775 από τον Percival Pott, χειρουργό του Νοσοκομείου του Αγίου Βαρθολομαίου του Λονδίνου. O Pott παρατήρησε τη μεγάλη συχνότητα καρκίνου του οσχέου (κοινώς αρχιδοσακούλας) σε καπνοδοχοκαθαριστές. Αργότερα, άλλες παρατηρήσεις επιβεβαίωσαν τη σχέση ενώσεων του πετρελαίου με τον καρκίνο του δέρματος και κυρίως του οσχέου . Χρειάστηκε όμως να περάσουν αρκετά χρόνια για να αποδειχτεί πειραματικά η σχέση μεταξύ του καρκίνου του δέρματος και αρωματικών υδρογονανθράκων κατά το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα. [μια ακόμα άχρηστη πληροφορία][4] Θα θέλαμε επί τη ευκαιρία της αναφοράς του ονόματος του Batman δια στόματος άγιου Βασίλη, να καταγγείλουμε στο Ε.Σ.Ρ. έναν ακόμα παιδικό ήρωα, που χρόνια πριν τον επονείδιστο Bob Σφουγγαράκη, μολύνει τις παιδικές ψυχές των τηλεθεατών, ή τις τηλεθεατικές ψυχές των παιδιών, ή… τελοσπάντων, με τις σεξουαλικές του διαστροφές.Βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Batman#Homosexual_interpretation[5] Δείτε σχετικά με το slumming το δεύτερο μέρος του infowar που παρατίθεται στο παρακάτω link : http://www.skai.gr/master_avod.php?id=66256

Να γδάρουμε τον παλιό πεθαμένο κόσμο, όπως ένα σκύλο με αιμορραγικό πυρετό…

 

To Taxidermia είναι μια παραβολή σχετικά με τον παραλογισμό του καπιταλισμού. Έτσι το είδα εγώ τουλάχιστον. Τρεις ιστορίες που βρίθουν από συμβολισμό και ευφάνταστες-γκροτέσκες εικόνες, ένας στρατιώτης-υποτακτικός που φαντασιώνεται το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ένας πρωταθλητής της ταχυφαγίας σύμβολο του ούγγρικου “υπαρκτού” που τρώει κιλά χαβιάρι μέσα από μια γαβάθα-κόκκινο αστέρι, ένας απομονωμένος ταριχευτής ζώων… Τρεις ιστορίες που τις συνδέουν τα ίδια στοιχεία, απομόνωση, αποξένωση, καταπιεσμένοι πόθοι, πρωτόγονα ένστικτα, απουσία νοήματος που διοχετεύεται σε παράλογες δραστηριότητες, και άνθρωποι-σύμβολα ενός σάπιου ταριχευμένου κόσμου. Απίστευτη ταινία τόσο στο περιεχόμενό της, όσο και στη μορφή, την εικονοπλαστική-αφηγητική δεινότητα του σκηνοθέτη. Δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους προς το παρόν όσο ξέρω και ίσως να χρειάζεται γερό στομάχι…

Οι άλλες δυο ταινίες των τελευταίων ημερών: Sex Slaves (FRONTLINE) ντοκυμαντέρ για το trafficking, και HOSTEL 2 , ένα και καλά splatter, τελείως μαλακισμένο (βασανιστήρια, φόνοι, υποψία από γαμήσια και τέτοια). Με αφορμή και αυτό το τελευταίο φίλμ δεν μπόρεσα παρά να κάνω -ξανά- τη διαπίστωση πως αυτή η διαστροφή όπως αποτυπώνεται στο cinema με ταινίες τέτοιες saw, ο τάδε δολοφόνος, ο δείνα βιαστής που απολαμβάνει να βασανίζει τα θύματα του (ή το Funny Games ας πούμε που προσεγγίζει αυτό το θέμα), αντανακλά μια εκτραχισμένη κατάσταση στο κοινωνικό επίπεδο. Οι άνθρωποι ήταν ανίκανοι να φανταστούν τέτοιες καταστάσεις στο παρελθόν -ακόμα και αυτός ο De Sade- και σίγουρα τα βασανιστήρια της ρωμαϊκής αρένας δεν έχουν καμία σχέση με ένα DVD γεμάτο βία ή ένα snuff-movie στο net. Ο άνθρωπος της αρένας ή ο θεατής ενός εξαγνισμού της Ιεράς Εξέτασης ήταν και παρέμενε θεατής, δεν μπορούσε να συμμετέχει ενεργά στο βασανισμό παρά επεφημώντας. Ο σημερινός ενοικιαστής ενός DVD είναι κοινωνός αυτού που βλέπει, το οποίο στη φαντασία του βιώνεται ως μια δυνατότητα. Μπορεί αντίθετα με τον αγρότη-δουλοπάροικο, να βασανίσει, να βιάσει, να δολοφονήσει ανά πάσα στιγμή, κι αυτή η δυνατότητα είναι η αλλοτριωμένη έκφραση της ανάγκης για άλλες δυνατότητες δημιουργίας που του έχουν στερηθεί. Το DVD δεν είναι ένα παρεχόμενο από τα έξω θέαμα, είναι η λαϊκή κουλτούρα φιλτραρισμένη από το θέαμα και ξανασερβιρισμένη πάλι πίσω. (συζητήσιμη η προσέγγιση…τελοσπάντων. ). Είναι ο αντάρτης στη Ρουάντα που ακρωτηριάζει τους μαστούς θηλάζουσας γυναίκας, ο προαγωγός που “προετοιμάζει” κάθε νέο εμπόρευμα, ο υπάλληλος που φαντασιώνεται να ξεκοιλιάζει τη γυναίκα του, ο μπάτσος της Ομόνοιας κ.λ.π.

Στο χωριό των παιδικών μου χρόνων, ο ανθρωπόμορφος σκύλος-υπάλληλος ζήτησε αύξηση της σύνταξής του. Με τρόπο που μου δημιούργησε ένα κάποιο φόβο. Επιθέτικά, δείχνοντας τα δόντια του. Μιά απειλή συγκεκριμένη ως προς τη βία (μια δαγκωνιάς ας πούμε) αφηρημένη ως προς το σεξουαλικό κομμάτι της (να με γαμήσει ας πούμε). Δεν έχω συναίσθηση του αν είναι επαρκές ή όχι το ένα μπολ φαΐ. Ίσως να επανεκτινήσω το να γίνει ενάμιση. Ο φόβος δε νομίζω πως παίζει κάποιο ρόλο σ’ αυτή τη σκέψη. Ο ανθρωπόμορφος σκύλος φροντίζει έναν ασθενή και ο συνάδελφος του απέναντι ο ανθρωπόμορφος πίθηκος κουρεύει με μηχανή έναν ασθενή-μαιμού. Ο ανθρωπόμορφος πίθηκος τρυπιέται κατα λάθος και βγάζει μια σταγόνα αίμα στο δάχτυλο. Ο σκύλος τον βλέπει και πάει να τον βοηθήσει για να μην κολλήσει τίποτα – ξέρει τι να κάνει, πως να δέσει το τραύμα ας πουμε με επίδεσμους- . Πάει κοντά του και διαπιστώνει πως δεν πρόκειται για σταγόνα αίμα αλλά για πετέχεια. Κοιτάει το σώμα του πίθηκου και έχει κι άλλες. Κοιτάει και το δικό του και είναι κι αυτός γεμάτος. Είναι Embola, Marburg. Εγώ νιώθω ένα συναίσθημα μεταξύ έκπληξης και άγχους. Αγγίζω το σκύλο γνωρίζοντας το βέβαιο της μετάδοσης, ξέροντας ταυτόχρονα πως θα ψάξω άμεσα αντιμετώπιση. Ένα ρόλο παίζει και ένα αίσθημα ενοχής ή/και αλληλεγγύης, κόλλησαν γιατί δούλευαν εκεί, και εγώ δεν είχα δώσει σύνταξη (ή κάπως έτσι), πρέπει να βοηθήσω. Μετά από ένα χρονικό χάσμα ο γιατρός διαπιστώνει πως δεν είναι επικίνδυνη-θανατηφόρος μορφή της νόσου, αλλά η γατίσια της μορφή. Και μετά ξύπνησα.

Δονήθηκε η τσιμινιέρα

Νέο κύμα αισιοδοξίας σαρώνει τις προλεταριακές ακτές της Νοτίου Ευρώπης με κύρια εντόπιση το υψηλό βαρομετρικό των μεγαλουπόλεων. Πιθανολογείται ύφεση των ταξικών φαινομένων τις επόμενες μέρες καθώς το χαμηλό βαρομετρικό που τα προκάλεσε φαίνεται να μη σταθεροποιείται στα ίδια με τα εχθεσινά επίπεδα. Ο κ.κ.Γαλώτσος διδάκτωρ της εργατικής σεισμολογίας μίλησε για αλυσιδωτές αντιδράσεις που προαναγγέλουν, με πιθανότητα 97% και εντόπιση εξεγερτικής εστίας ~0,9 μια κοινωνική επανάσταση απίστευτης κλίμακας που όμοια της δεν έχει ξαναδεί η τεκτονική ψυχογεωγραφία της γηραιάς ηπείρου, ανασύροντας μάλιστα και επιστημονικά δεδομένα και αναφορές σε παλαιότερες παρόμοιες εκδηλώσεις, τα οποία και δημοσίευσε στο διάσημο περιοδικό “Ο Προλεγκέλαδος”:

Άνθρωποι του περιβάλλοντός του ωστόσο αφήνουν να εννοηθεί πως υπάρχουν κενά στη μέθοδο του καθηγητή, και καθησυχάζουν τον κόσμο τονίζοντας πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκδηλωθούν φαινόμενα πανικού, όπως η πληροφόρηση που είχαμε για ομάδες ατόμων που προκειμένου να επισπεύσουν τις καταστάσεις άρχισαν να σπρώχνουν πολυκατοικίες και να φυσάνε προς τις ακτές όλοι μαζί και ταυτοχρόνως, ή να προσθέτουν στο μίγμα κόνεως και τσιμέντου συσκευές σεξουαλικής διεγέρσεως. Πάντως για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με ζημιές ή νέες εκδηλώσεις, δονήσεις, ή ανάσυρση πτωμάτων της άρχουσας τάξης κάτω από τα ερείπια μη διστάσετε να το διαδόσετε…

Ο οντολογικός κλονισμός ως προϋπόθεση

(Το πρώτο βήμα του ατόμου προς την επαναστατική δράση)

«και ξυπόλητη χορεύω,

με σημαία μου μια φούστα,

είναι γιατί σε λατρεύω,

και σου κάνω όλα τα γούστα»

Κ. Γαρμπή, σουφραζέτα

 

Η Μαρίνα ξύπνησε ακούγοντας στο ραδιόφωνο αμερικάνικες φολκ μελωδίες: “Down on my knees, I ‘m begging you, Baby please don’t leave me”, και η πρωινή κεφαλαλγία της αναμείχθηκε με μια αίσθηση αναγούλας ωσάν σε πρώιμες εκδηλώσεις εγκυμοσύνης. Αμέσως έκλεισε το ραδιόφωνο-ξυπνητήρι για να αποκαλύψει τον ήχο του σταθμού του διπλανού διαμερίσματος του οποίου η ένταση απλά ως τώρα καλυπτόταν για ευνόητους λόγους: «εγώ για σένα θα έπεφτα πιο κάτω απ’ τον καθένα» βυζοχτυπιόταν η αοιδός, σε άπταιστα ελληνικά αυτή τη φορά, αποδεικνύοντας πως ουδόλως εθνικό ήταν το ζήτημα που προκαλούσε τις στομαχικές διαταραχές. Οι συνέπειες αναπόφευκτες, ο έμετος ρουκετοειδής διέγραψε μια τοξοειδή πορεία όπως σε πείραμα ελεύθερης βολής χρωματίζοντας στο λευκό χαλί έναν μοντέρνο πίνακα αντάξιο των αριστουργημάτων του Πόλοκ.

Πήγε αμέσως στο μπάνιο να ξεπλύνει το στόμα της. Μισοκοιμισμένη όπως ήταν αντί για οδοντόκρεμα έβαλε κρέμα ξυρίσματος κι ένα δεύτερο κύμα εμετού ήρθε εξίσου αναπόφευκτα. Η μέρα είχε ξεκινήσει ανάποδα και το άρθρο που είχε αναλάβει να γράψει για το περιοδικό με αφορμή την παγκόσμια ημέρα, είχε προοπτικές εξέλιξης, όσες και ένα λοβοτομημένο πιθηκοειδές για να πάρει το νόμπελ λογοτεχνίας. «Η γυναίκα στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι». Μάλιστα, μεγαλόπνοο σχέδιο. Δε βοήθησε όμως και η Ευτέρπη η μούσα της μουσικής τέχνης. Η κυρά-Ευτέρπη από απέναντι πάντως πάντα άκουγε ραδιόφωνο όταν τα πρωινά ξύπναγε χαράματα για να ετοιμάσει το φαΐ και να τακτοποιήσει το σπίτι.

«Γαμημένε σκατοκαριόλη» έβρισε η Μαρίνα σκουπίζοντας ένα μείγμα αφρού και άπεπτων τροφών από το στόμα της. Η αναφορά ήταν σαφής και η κίνηση που ακολούθησε -η εκσφενδόνιση της κρέμας στο καλάθι των σκουπιδιών- πέρα από την χρηστική της αξία είχε έναν αδιαμφισβήτητο συμβολισμό. Ο «σκατοκαριόλης» ήταν ο Οδυσσέας, ο οποίος φεύγοντας δεν είχε προλάβει να απαλλάξει το σπίτι της Μαρίνας από τα προσωπικά του αντικείμενα. Γνωριμία τρελή. Ο Οδυσσέας ήταν ταπητοποιός, έγραφε μουσικά χαλιά για b-movies στο Χόλυγουντ και γνώρισε τη Μαρίνα κάνοντας διακοπές στο μάμα-Ελλάδα. Εκείνη του σερβίρισε τηγανητές πατάτες στο παραδοσιακό “very traditional” ταβερνείο κι αυτός της σερβίρισε με το «έι-ψιτ-παιδί» του μαγαζιού, ραβασάκι με τη Μαρίνα των Βράχων μαζί με ένα κουλτουριάρικης αισθητικής παραμύθι. Τσίμπησε η μικρή, καλλιτέχνης σου λέει ο κύριος και του εδόθη. Όχι πάνω στα πιάτα βρε παιδιά, αργότερα. Βέβαια η σχέση τελείωσε όταν τέλειωσαν και οι διακοπές του Ody αφού της απεκάλυψε ότι δεν ήταν ποιητής από τα Κύθηρα αλλά μανιεριστής από την Αμέρικα που απλώς είχε βρεί λύση για οικονομικές διακοπές. Όταν μετά καμιά βδομάδα είδε η Μ. και τη διαφήμιση με τα γιαούρτια και τον Σπανουδάκη στην τηλεόραση ένιωσε τελείως αστοιχείωτη.

Ε, ας πούμε ότι αυτό ήταν και το καλό της υπόθεσης. Διάβασε η Μαρίνα ποίηση, άκουσε μουσική και τσούκου τσούκου έγραψε και κάνα δύο αρθράκια και χώθηκε και σε μια εφημερίδα να γράφει πολιτιστικά στο ένθετο. Βελτιωθήκανε και τα οικονομικά της όσο να πεις, οπότε δεν είχε και να σερβίρει πια τηγανητές πατάτες σε μαλάκες τουρίστες με τους κινδύνους που εμφωλεύουν σε μια τέτοια εργασία για ένα μικρό κορίτσι.

Άφησε κατά μέρος το βούρτσισμα των δοντιών, καθάρισε το δωμάτιο, ντύθηκε και ετοιμάστηκε για την κυριακάτικη της βόλτα. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η αφεντικίνα της: «Αχ Μαρίνα μου σε παρακαλώ θα μπορούσες να έρθεις από εδώ, έχουμε κάποια άρθρα για ταξινόμηση. Σε παρακαλώ καλή μου, δεν προλαβαίνω να τα κάνω εγώ. Ξέρεις τώρα πως είναι η γυναικεία αλληλεγγύη, ε; Θα ‘ρθεις; Είναι κι αυτό το άρθρο που πρέπει να παραδώσεις. Μεθαύριο είναι 8 του Μάρτη. Πρέπει να κλείσουμε την ύλη αύριο.». «Δε μπορώ σήμερα, είχα άδεια και έχω κανονίσει. Το άρθρο θα το στείλω το απόγευμα» απάντησε με σοβαρότητα η Μαρίνα στα νιαουρίσματα της νιαου-νιαου-βρε-γατούλας αφεντικίνας. «Αχ βρε Μαρίνα τι μου κάνεις, αχ…» αναστέναξε ναζιάρικα η αρχισυντάκτρια «καλά…», και έκλεισε το τηλέφωνο. Δέκα δευτερόλεπτα μετά το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Ήταν ο γραμματέας -γνωστός λακές και γλύφτης- της αρχισυντάκτριας. «Κυρία Μαρίνα παίρνω για να σας ενημερώσω πως λύεται η συνεργασία μας, να περάσετε από το λογιστήριο να ενημερωθείτε για την αποζημίωση σας». κλακ (κλείσιμο τηλεφώνου στα μούτρα)

«Σκατοκαριόλα» φώναξε η Μαρίνα αφρίζοντας -χωρίς κρέμα ξυρίσματος αυτή τη φορά- «θες γυναικείο ρεπορτάζ μωρή; Θα το χεις!». Κατέβηκε στο δρόμο, πήρε το αυτοκίνητο της και οδήγησε για την πλατεία. Τράβηξε δυνατά το χειρόφρενο και παραλίγο να το ξεκολλήσει. Βγήκε. Πήγε στο πορτ μπαγκαζ και έβγαλε ένα σκοινί. Έδεσε την άκρη του στον κοτσαδόρο και την άλλη την τύλιξε σαν θηλιά και την πέρασε στο κεφάλι του αδριάντα. Ύστερα ξαναμπήκε και έβαλε μπροστά σταματώντας μόλις άκουσε το γδούπο του χαλκού να σπάει το μαρμάρινο βάθρο του μνημείου. Έπειτα πήγε πάνω από το άγαλμα κατέβασε το παντελόνι της και έριξε ένα ωραίο και ανακουφιστικό χέσιμο. Τα κανάλια έφτασαν αμέσως για να καλύψουν την «σπίλωση της εθνικής μας σταρ παραμονή της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας». Οι μπάτσοι τη μάζεψαν αλλά αφέθηκε σχεδόν αμέσως «Δεν απολύεις άλλωστε έγκυο γυναίκα χωρίς να φέρεις ευθύνη για τη μετέπειτα κατάσταση βρασμού ψυχής που της προκαλείς, ακόμα κι αν διαδηλώνει ενάντια στις διακρίσεις φύλου στην εργασία με αυτόν τον ακραίο τρόπο» δήλωσε ο εκπρόσωπος του σωματείου εργαζομένων της εφημερίδας.

Ο Πίκος Απίκος και η διαχρονική αξία του μπάντζου στη μουσική δωματίου…

Κατεβαίνοντας σήμερα με το αστικό έχασα μια καλή ευκαιρία να βγάλω φράγκα. Το λεωφορείο σταμάτησε ακριβώς δίπλα από μια κλούβα με ματατζήδες. Γυρνάω λοιπόν το κεφάλι μου και τι να δω. Σε απόσταση ενός μέτρου, διαπιστώνω πως οι μπάτσοι στολίζουν την κλούβα πέρα από την γνωστή ελληνική σημαία και με τσοντοφωτογραφίες. Έχω λοιπόν στο κάδρο μου τη γαλανόλευκη να αχνοφαίνεται στο φόντο, και μπροστά την κεφάλα ενος γορίλα ματατζή προφίλ, περιτριγυρισμένη από μουνιά, βυζιά και κώλους! Αλλά φτου, δεν είχα φωτογραφική. Αν είχα βγάλει τη φωτογραφία θα την είχα πουλήσει στον ευαγγελάτο και μια βδομάδα θα ασχολούνταν τα media (ίσως και τα indymedia) με το ήθος των φρουρών της χώρας και τα λοιπά. Τι λέω; Πούλιτζερ θα είχα πάρει. Κρίμα…

Ύστερα πήγα στο νοσοκομείο και άκουσα μια συζήτηση ανάμεσα σε γιατρό και νοσηλεύτριες, για τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, το ασφαλιστικό, τα φακελάκια, διανθισμένα με οριακές καταστάσεις σε εφημερίες και τρελές εμπειρίες από τα επείγοντα, για την αλλοτριωτική φύση της δουλειάς, αναμεμιγμένα με πολιτικές εκτιμήσεις γιατί δεν αποδίδουν οι απεργίες στην υγεία, για τη λούμπα της ιδιωτικής ασφάλισης. Τους άκουσα να αντιφάσκουν και με τον ίδιο τους τον εαυτό, να λένε απ τη μια για την ανάγκη για κρατικό σχεδιασμό, απ’την άλλη για το κράτος που δε γουστάρει να έχουμε υγεία και άλλα πολλά, που δε μεταφέρονται από μνήμης. Αχ να είχα ένα μαγνητοφωνάκι. Μετά με την απομαγνητοφώνηση θα γράφαμε μια προκήρυξη μούρλια, γεμάτη από εργασιακή εμπειρία. Τέλοσπάντων. Κάτι ξέρουν οι πρόσκοποι που λένε έσω έτοιμος. Αυτοί δεν το λένε;

[μάλλον με επηρέασε ο αιώνιος δευτερόλεπτος με το βιντεάκι που ανέβασε]

Κυριακή 2 Δεκέμβρη

 

Проект памятника III Коммунистического Интернационала
ή
Μια Εορταστική Κατασκευή

 

Θα σου χτίσω τον πύργο του Τατλίν,

 

για τα γενέθλια σου,

 

για να γλιστράς,

 

επάνω στις καμπύλες του,

 

κι ας πάει να γαμηθεί η Τρίτη Διεθνής,

 

χωρίς μνημεία,

 

χωρίς ούτε

 

μια τόση δα τσουλήθρα.

 

 

 

 

Κι εκεί ψηλά στα χίλια τετρακόσια μέτρα,

 

τα σύννεφα θα σου χαϊδεύουν το λαιμό,

 

κι εγώ στη βάση του θα σε κρατώ,

 

στα μπράτσα μου

 

που όπως του Ρώσου εργάτη,

 

είναι από πέτρα.

 

 

 

 

Μα τι, δε με πιστεύεις;

 

Μέτρα!

 

Φτάνουν τα μπράτσα μου τα 79 εκατοστά!

 

Καλά λοιπόν,

 

σε πείραζα απλώς,

 

γιατί μου φάνηκε κοινότυπο εντελώς,

 

να σου το πω έτσι σαφώς,

 

να τα εκατοστίσεις, σ’αγαπώ!