Κουφάλες Ποιητές

[από δανεικό internet]

Το άπιαστο Προ-πο

Ωραία λοιπόν.

Ας συνεχίσουμε κι απόψε την κουβέντα μας.

Για πόλεις που θα βρούνε το νέο σφυγμό τους

γι’ ανθρώπους που θα φέρουνε νεόκοπους προορισμούς

για νέους κώδικες επαφής που θα εφεύρει το σώμα

για λέξεις παρθένες που θ’ αχρηστέψουν τη μόνωση

για σιωπές ακόμα εύφορες που θα συντηρήσουν το πάθος

γι’ άγνωστες, νέες συγκινήσεις που περιμένουνε πιστούς

για νέα ρίγη που ζητάνε επιδερμίδες

για νέα σχήματα που θ’ απορροφήσουν τις μοναξιές

για νέα συνθήματα που θα στρατολογήσουν οπαδούς

για νέες ευαισθησίες, νέες αισθήσεις, νέες διαστάσεις

για παιδιά χωρίς τους μύθους των μεγάλων

για σπίτια χωρίς δωμάτια υπηρεσίας

για ένα κόσμο χωρίς τα σύνορα που ξέρουμε.

Κουβέντα ας γίνεται όσο θέλετε.

Εγώ το ξέρω προ πολλού:

αυτό το δεκατριάρι δεν πιάνεται με τίποτα.

 

Βασίλης Καραβίτης, Λυπομανία (1989)

Κουφάλες ποιητές, όσα για σας είναι βραδινή κουβεντούλα, με αψέντι, κεριά, και χαμηλό φωτισμό, για μας είναι καθημερινή πρακτική. Πρέπει να είναι καθημερινή πρακτική για να διαλύσουμε το φετιχισμό της θλίψης, ως μοναδικής αλήθειας σε ένα κόσμο που μόνο τα βόδια και οι κανίβαλοι γελούνε ευτυχισμένοι… Κι αυτή η πρακτική έχει στόχο την ποήση!

Ή όπως είπε ο Μ. που ανακάλυψε το ποίημα : «Ε, τον κάφρο!»…

 

Προσωρινά Εκτός Δικτύου (σνιφ)