Blogger είσαι και φαίνεσαι

“τυχαίες σκέψεις σχετικά με την έννοια εμπόρευμα, και την αντιεμπορευματική πρακτική”

στους Φούφουτος & Βαάλ

Ο εκδότης μπήκε με ύφος χιλίων καρδιναλίων κραδαίνοντας το πούρο του σα να ‘ταν τούρκικο γιαταγάνι και έχοντας ριζωμένη στο μυαλό του την πεποίθηση ότι κρατάει το φούφουτο απ’ τ’ αρχίδια. Ο φούφουτος μόλις τον είδε να μπαίνει ένιωσε εκείνο το πούρο που γέμιζε τα χοντρά δάκτυλα του εκδότη σαν πρόσκληση σε αναμέτρηση θάρρους απέναντι στην προαιώνια πρόκληση που έφερε το όνομα φωτιά. Και φυσικά δε συνήθιζε να αφήνει τις προκλήσεις αναπάντητες. Σήκωσε λοιπόν το γάντι και έβγαλε από την τσέπη του τα τσιγάρα. ASSOS άφιλτρα. Βέβαια αυτά δεν ήταν τσιγάρα αλλά πρόκες για το φέρετρο, όπως του είχε δηλώσει κάποιος τρακαδόρος σε μια τυχαία στάση λεωφορείου, αλλά η πρόκληση είχε μόλις απαντηθεί.

Δεν το άναψε παρά όταν ο εκδότης πλησίασε αρκετά και είπε το καλησπέρα. Με έναν τέλειο συγχρονισμό άναψε το τσιγάρο του με αργές κινήσεις έτσι ώστε η καθυστέρηση της ανταπόδοσης του χαιρετισμού να φαίνεται πως οφείλεται στο άναμμα του τσιγάρου, αλλά ταυτόχρονα να είναι προφανής και η διάθεση για αγένεια, προϊόν εκατοντάδων χρόνων εσωτερικευμένων συναισθημάτων ταξικού μίσους. Και οι δυο ήξεραν ποιον είχαν απέναντι τους, και με λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρηση, «καλησπέρα» αντιγύρισε το χαιρετισμό ο φούφουτος συνοδευμένο με μια γενναιόδωρη κίνηση του χεριού, και ένευσε στον εκδότη «καθίστε».

-«Έμαθα ότι τελειώσατε την «Οδύσσεια ενός απολυμένου», είναι αλήθεια;», ρώτησε ο εκδότης κάνοντας νεύμα στο γκαρσόνι να του φέρει «το συνηθισμένο».

-«Ας αφήσουμε τους προλόγους κατά μέρος», απάντησε ο Φ. παραμερίζοντας μια ξανθιά τούφα μαλλιών μπροστά απ’ τα μάτια του και καρφώνοντας το σκληρό γαλάζιο του βλέμμα στο απλωμένο σαν πλατανόφυλλο πρόσωπο του εκδότη, «είμαι σίγουρος πως στον δερμάτινο χαρτοφύλακα που κουβαλάτε έχετε ένα συμβόλαιο, έτσι δεν είναι;»

-«Εντάξει λοιπόν» μειδίασε ο εκδότης και έβγαλε έναν κίτρινο φάκελο από το χαρτοφύλακα. «Ορίστε, μπορείτε να το μελετήσετε όσο θα κάνω μερικά επαγγελματικά τηλεφωνήματα»

Ο Φ. διάβασε τις τέσσερις σελίδες του συμβολαίου με προσοχή. Ο εκδότης είχε έρθει έχοντας ευσεβείς πόθους. Τα οικονομικά ήταν τα στάνταρ. Το blog θα διατηρούσε δημοσιευμένα τα κείμενα για ελεύθερη ηλεκτρονική διακίνηση αλλά ο συγγραφέας θα έφερε την υποχρέωση να δημοσιεύει τα της διαφημιστικής του βιβλίου καμπάνιας, τα κείμενα κριτικής στο βιβλίο και συνεντεύξεις από γνωστούς bloggers που ο εκδότης είχε εξαγοράσει στο παρελθόν. Ο Φ. χαμογέλασε ειρωνικά «σκληρό καρύδι ο έμπορας» σκέφτηκε μέσα του, την ώρα που ο εκδότης επέστρεφε στο τραπέζι με ένα ολοκαίνουριο πούρο στο χέρι. «Λοιπόν κύριε φούφουτε;» ρώτησε δήθεν αδιάφορα.

-«Κύριε εκδότα. Ξέρατε ήδη πριν έρθετε σε αυτό το ραντεβού πως ο όρος 6 δεν θα γινόταν δεκτός, γιατί τον συμπεριλάβατε; Ούτε διαφημίσεις ούτε επεμβάσεις στο blog θα δεχτώ, και για αυτό σίγουρα σας είχαν προειδοποιήσει οι υπάλληλοι σας, ή μήπως κάνω λάθος;»

-«Χμμμ… Κύριε Φούφουτε εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι ακριβώς έτσι ξέρετε. Από ότι ξέρω είστε άνεργος αυτόν τον καιρό και τα ποσοστά από τα κέρδη είναι μια κάποια διέξοδος. Ή για να το θέσω ακριβέστερα: έχω το πάνω χέρι όπως και να το κάνουμε, στον καπιταλισμό ζούμε άλλωστε… δεν συμφωνείτε;».

-«Κοιτάξτε εκδότα, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με το αν το κέρδος στο οποίο αποσκοπείτε θα μειωθεί ή όχι από την αποχή μου απ’ το διαφημιστικό σας πλάνο, η προϋπόθεση που έθεσα ήταν αρκετά σαφής ή για να το θέσω ακριβέστερα εγώ παράγει, εσύ πουλάει, άμα θέλει, άμα όχι, εγώ δουλέψει αλλού, Ο.Κ.;»

-« Είστε σκληρός αντίπαλος Φούφουτε, αλλά μ’ αρέσει, θα σας ειδοποιήσει η γραμμετέας μου μέσα στις επόμενες ημέρες. Και τώρα αντίο σας.».

Ο Φ. αποχαιρέτησε τον εκδότη και οδήγησε το παπάκι του μέχρι το σπίτι του Βαάλ απορημένος που αυτή η ταξική αναμέτρηση δεν είχε την αδρεναλίνη μιας σύγκρουσης στο δρόμο με αποφασισμένους ματατζίδες.

Ο Βαάλ έτρωγε στον καναπέ μια καβατζωμένη κονσέρβα ανανά ξεφυλλίζοντας το τελευταίο τεύχος του La Reve Surrealiste το οποίο είχε σε αυθεντική έκδοση από κάποιον Γάλλο σύντροφο.

-«Λοιπόν, τι έγινε;» ρώτησε τον Φ. που την έπεσε δίπλα του στον καναπέ.

-«Τι να γίνει; Εμπόρευμα.» είπε ο Φούφουτος όλο νόημα παίρνοντας ένα κομμάτι ανανά με το χέρι του.

-«Άσε τώρα. Δεν χρειαζόταν να αποκτήσει τιμή για να γίνει εμπόρευμα, στα στοιχειώδη θα γυρνάμε; Του ‘τριξες τα δόντια;»

-«Ντάξει. Καλά πήγε» είπε ο Φ. «αλλά ας μην την κάνουμε πάλι αυτή την κουβέντα για το τι είναι εμπόρευμα, άσε να γράψουν οι άλλοι στα comments».

Πήρε το τηλεκοντρόλ του στερεοφωνικού στα χέρια του και έβαλε το αγαπημένο cd του Βαάλ να παίζει. Ένα σάουντρακ που συνόδεψε μια καυτή νύχτα προλεταριακού πόθου, μια νύχτα πάθους πάνω σε κόκκινα σεντόνια ανάμεσα σε δυο νέα παιδιά της τάξης μας. Δυο νέους με την επανάσταση στην καρδιά, τον Κάρολο στο νου και τον έρωτα στα μπράτσα:

«Στης ζωής την έρημο

Με μια καμήλα τρέχω

Στην καρδιά μου έχω

μια όαση γλυκιά

Κι αν φτάσεις Μαριλένα

Εσύ πριν από μένα

Περίμενε μ’ απόψε

Στα πράσινα κλαδιά

Ράντεβού στην όαση

Στις δέκα και τριάντα

Κοίτα μη χαθείς στα σκοτεινά

Ράντεβού στην όαση

Θα ζήσουμε για πάντα

Μέσα σ’ ένα φρέσκο ανανά…»

Αρρώστια x 2

Ηθελα να αφιρώσω λίγω παραπάνω χρόνοι σ’ αυτό το ποστ αλλά εχω συνέλευση και δεν προλαβαίνω

Λοιπόν . Εν τάχει…

1) Ο σύλλογος μου (φοιτητών) δε με καλύπτει για την αυριανή απεργία

2) Προσπαθώντας να υπερκεράσω αυτό το τυπικό εμπόδιο, σήμερα στο νοσοκομείο είπα στους καθηγητές. Αύριο απεργία, τι θα γίνει με τις απουσίες; Μήπως να μην παίρνονταν για να πάμε;

3) Λογικότατα ο υπεύθυνος για τα των απουσιών μου απάντησε: Απεργία είναι, ελεύθερα μπορείς να πας,αλλά απουσία θα πάρεις όπως ισχύει και στέρηση μισθού για όποιον απεργεί.

4) Λογικό ακούγεται. Έλα όμως που δεν έχω δικαίωμα για άλλες απουσίες (έκανα ήδη τον υπέρογκο αριθμό των 2!). Οπότε απουσία=χάνω το “τρίμηνο” = επαναλαμβάνω 1,5 μήνα καθημερινής 6ωρης/πενθήμερης άσκησης (χώρια οι εφημερίες) του χρόνου. Σα να λέμε ελεύθερα μπορείς να απεργήσεις αλλά μετά μην πατήσεις ξανά το πόδι σου στη δουλειά…

5) Οι συμφοιτητές μου με ψιλοστήριξαν, στη λογική της λούφας αλλά και πάλι πήραμε τα… [Διαχρονικό ταξικό ένστικτο η λούφα, όπως δείχνει και η παρακάτω όμορφη φωτό] >

6) Ο σύλλογος ΔΕΠ (διδακτικό εκπαιδευτικό προσωπικό) καλύπτει τους καθηγητές να απεργήσουν αλλά γνωστές λέρες οι γιατροί. κλινική σίγουρα θα σαρώσει σε ποσοστά με 0% σε ΔΕ, ειδικευόμενο, νοσηλευτές, καθαρίστριες (επιφυλάσσομαι να πω τα νούμερα αύριο)

7) Οπότε ή θα σκάσω και θα κολυμπήσω, ή θα την κοπανήσω αφήνοντας κάποιον άλλο να “χτυπήσει κάρτα” για μένα (έτσι σε ωθούν στην παρανομία οι συνθήκες)

Και πέρα από αυτήν την άρρωστη ταξικά κατάσταση, κόλλησα και ίωση σ’ αυτό το κωλονοσοκομείο, και ούτε αναρρωτική δικαιούμαι, ούτε βαρέα και ανθυγειινά.

Αρρώστια x 2 λοιπόν…

Voila!

Habemus Papam!

«Η αυτού ιερότητά του
ο ηγούμενος
χέζει στο ξέφωτο»

χάι κου – Γιόσα Μπουσόν

 

Ο Αβραάμ και η Θέκλα βάφτισαν το μονάκριβο αγοράκι τους, και το όνομα αυτού «Αλληλούιας»! Βαρύ φορτίο η γονεϊκή απερισκεψία, στην πλάτη ενός μικρού παιδιού. Οι χλευασμοί και τα πειράγματα δεν έλειπαν από τη μέρα του μιας και οι κανόνες καλής συμπεριφοράς δεν είναι και πολύ διαδεδομένοι στα παιδιά. Οι συμβουλές της οικογένειας όπως πάντα εύστοχες: παιδί μου μην οργίζεσαι, η αγάπη μακροθυμεί, η αγάπη όλα τα υπομένει, να αγαπάς όσους σε κοροϊδεύουν και να μην ξεχάσεις αύριο έχεις κατηχητικό.

Ο Αλληλούιας όμως δεν έμεινε για πάντα 2 χρονών. Μεγάλωσε, ψήλωσε, πήρε κιλά, ανέπτυξε δικές του IgG ανοσοσφαιρίνες και αποφάσισε να ξεκόψει από την ασφυκτική αγκαλιά της θρησκείας και της οικογένειας. Έτσι εν πλήρει συνειδήσει μα και αυθόρμητα μαζί, σε μια κοινή με τους φίλους του απόφαση μα και για λόγους χρηστικούς, έκοψε τ’ όνομά του σε «Αλλή», κι Αλλή τον φώναζαν και όλοι του οι γνωστοί. «Μα είναι δυνατόν να κόψει τ’ όνομά του το παιδί, να ακούγεται σα να ‘ναι αλλόθρησκο;» ψιθύριζαν σε πηγαδάκια οι συγγενείς στις οικογενειακές συνεστιάσεις.

«Σκέψου το παιδάκι μου, δεν είναι σωστά πράγματα αυτά» τον συνεβούλευε η δύσμοιρη μητέρα του, κι αυτός της απαντούσε «Άσε με μάνα, γιατί θα πάω να γίνω ιμάμης». «Όχι παιδί μου, όπως θέλεις εσύ. Όπως νομίζεις…», έλεγε αυτή για ν’ αποφύγει τα χειρότερα. Που να ‘ξερε τι άλλο την περίμενε…

Και μην ξεχνάτε στις 13 του μήνα ο Αλλή στηρίζει την Πανεργατική Απεργία. Να είμαστε όλοι εκεί…

Υ.Γ.₁ Μα πως την παίζω έτσι την επικαιρότητα στα δάχτυλα βρε παιδί μου…

Υ.Γ. 2 Ας ελπίσουμε να είναι καλύτερη η επόμενη ιστορία