Εμπόρευμα vol. 4

Συζητώντας με ένα φίλο για τα τρία προηγούμενα ομώνυμα ποστ προέκυψαν μερικα σχόλια…

1. Η κριτική στο εμπόρευμα είναι συνώνυμη με την κριτική στον καπιταλισμό, μιας και αυτός είναι το σύστημα που θέλει να κάνει το κάθε τι εμπόρευμα. Αυτό είναι ξεκάθαρο φαντάζομαι για όλους πλήν αυτών που κάνουν παρωχυμένη κριτική στον οικονομισμό του “μαρξισμού”…

2. Η αντιεμπορευματική πρακτική είναι συνώνυμη κατα συνέπεια, με την αντικαπιταλιστική πάλη.

3. Το ξεκαθάρισμα των παραπάνω όρων έχει σημασία, τόσο για την κριτική στάση μας απέναντι στην ηθική καθαρότητα (που σχολίασε και ο βααλ στο vol.3 ) της απομάκρυνσης από το εμπόρευμα που καταλήγει -ειδικά σε καιρούς ήττας του κινήματος- να είναι καθαρή ιδεολογία (αναρχική ιεδολογία), όσο και στις διάφορες λογικές εναλλακτικού εμπορίου επίσης εμφανιζόμενες ως “πολιτική” στάση (τόσο από τη ρεφορμιστική και τη σταλινική αριστερά όσο και μέσα στο “χώρο) .

4. Η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην εμπορευματική σχέση είναι κατ’ ανάγκην αντιφατική, αφού το π. είναι καθεαυτό κομμάτι της. Όπως η πάλη ενάντια στη μισθωτή εργασία γίνεται μέσα και ενάντια σε αυτήν και κανείς δεν διακηρύτει τις μαζικές παραιτήσεις από τις δουλειές, έτσι και η πάλη ενάντια στη διαμεσολάβηση του χρήματος θα γίνεται με τη διαμεσολάβηση αυτή παρούσα ανα πάσα στιγμή *.

…έτσι κατα καιρούς το προλεταριάτο έχει στηρίξει τους αγώνες του τόσο με “εμπορικές” πρακτικές π.χ. πουλώντας το απόθεμα ενός εργοστασίου για να στηρίξει μια απεργία όσο και “μη εμπορικές” αναδιανέμοντας π.χ. τα τρόφιμα των απεργών ανάλογα με τις ανάγκες των οικογενειών τους (δες π.χ. τους άγγλους ανθρακωρύχους που κυνηγούσαν κουνέλια για να ζήσουν), πρακτικές τις οποίες θα μπορούσαμε εξίσου να εντάξουμε στην ζωντανή κίνηση του προλεταριάτου ενάντια στο κεφάλαιο μιας και εμφανίζονται σε μια συγκεκριμένη συνθήκη. Τη συνθήκη του αγώνα…

5. Ο βαάλ σχολιάζει:

“Καταρχήν το ερώτημα για μία σχέση αν θέλουμε να εξετάσουμε αν είναι εμπορευματική είναι το εξής:

το χρήμα μεσολαβεί ή διαμεσολαβεί;

διαμεσολάβηση του χρήματος σημαίνει ότι το χρήμα ΜΑΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ, ενώ μεσολάβηση σημαίνει ότι το χρήμα ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΟ.”

Η παραπάνω άποψη είναι μερικευτική.

Το χρήμα διαμεσολαβεί τις σχέσεις ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ. Άρα κοινωνικά το χρήμα μας αντικαθιστά και όχι σε κάθε επιμέρους σχέση μας. Δεν υπάρχει μεσολάβηση του χρήματος εκτός και αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν εξορισμού κομμουνιστικές πρακτικές, οι οποίες θέτουν όρια, πράγμα το οποίο είναι μια εξοϊστορική προφανώς θέση/ θέση που ίσως επιδιώκει να υπάρχει ως θετικά προσκείμενη στην πολιτική πάλη (όχι ότι εγώ είμαι ενάντια σε αυτήν)…

Το θέμα δεν είναι αν αυτή ή εκείνη η σχέση είναι εμπορευματική. Το θέμα είναι αν αυτή ή εκείνη η πρακτική είναι πρακτικά χρήσιμη στην υπόθεση επανάσταση…

6. Η θεωρία του εμπορεύματος έχει σημασία γιατί εξηγεί πως λειτουργεί το κεφάλαιο. Είναι ταυτόχρονα (ίσως και ταυτόλογα) η θεωρία που περιγράφει την ταξική πάλη, την πάλη ενάντια στο εμπόρευμα ως υπαρκτή τάση εντός της σχέσης κεφάλαιο. Παρόλο που η ταξική πάλη παρά τα σκαμπανευάσματά της υπάρχει συνεχώς, άλλο τόσο συνεχώς υπάρχει και η εμπορευματική σχέση, μόνο εντός της οποίας νοείται η ταξική πάλη. Αυτή η πάλη είναι μια διαρκής ήττα, ή καλύτερα ένα άθροισμα ηττών… πράγμα που σημαίνει ότι ο καπιταλισμός (η διαμεσολάβηση του χρήματος) θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι την τελική του καταστροφή…

Μόνο μια πολιτική αυταπάτη, προσπαθεί να θέσει πρόωρα εαυτόν εκτός της σχέσης κεφάλαιο…κι αυτό ακόμα και εν μέσω επανηλειμένων ηττών

Η γοητεία της άποψης της “εξόριστης επιτροπής” που παρέθεσα – και επέκτεινα – στο προηγούμενο vol. είναι πιστεύω ακριβώς το ότι δείχνει πως ο κομμουνισμός σαν υπαρκτή τάση υπάρχει εντός του καπιταλισμού. Τόσο εντός του, που με το τέλος των περιόδων δυναμικής παρουσίας του (π.χ. μετά από μια εξέγερση, ένα κοινωνικό κίνημα), ο καπιταλισμός, εκμεταλλεύεται ακόμα και το ίδιο το γεγονός ότι αυτές οι περίοδοι υπήρξαν!

7. Τελικά. Σαν συμπέρασμα. Η “αντιεμπορευματική αγνότητα” που θωρακίζει τον εαυτό της απέναντι σε άλλες πρακτικές, με σεχταριστική διάθεση, αγνοεί την πολλαπλότητα των μορφών εμφάνισης της ταξικής πάλης και του διαρκούς μετασχηματισμού της με κίνδυνο να καταλήγει καθαρή ιδεολογία, σχεδόν όσο και ο ρεφορμισμός αγνοεί το ρόλο του υπέρ της διαιώνισης της σχέσης κεφάλαιο…

Καλά θα κάνουμε να τελειώνουμε και με τα δύο.

[* εδώ ενα σχόλιο που έκανε ο εν λόγω φίλος, πιάνει και την άποψη του Κιβωτίου για την υπερεκτίμηση της εξέγερση στο Watts ως κριτικής στο εμπόρευμα: Μπορεί αυτή η κριτική να είναι αντιφατική, και σωστά πρέπει να κάνουμε λόγο για ετεροκαθορισμένες ανάγκες (κατανάλωση κ.λ.π.), αλλά είναι κατανάγκην αντιφατική, αφού πρακτικά αναπόφευκτα εντός της εμπορευματικής σχέσης εμφανίζεται...]

Ο king kong θυσιαστηκε για τις αμαρτίες μας

bloggoπαίχνιδου η συνέχεια, βλ: vaal

Όνομα: Ο…ράτιος

Γενέθλια: κατα wikipedia…Year 1985 (MCMLXXXV) was a common year starting on Tuesday (link displays 1985 Gregorian calendar). The year 1985 was declared International Youth Year by the United Nations.

February 28 – The Provisional Irish Republican Army carries out a mortar attack on the Royal Ulster Constabulary police station at Newry, killing nine officers in the highest loss of life for the RUC on a single day.

Ζώδιο:

Χρώμα μαλλιών: Μ

Χρώμα ματιών: ανάλογα με τους φακούς

Έχεις ερωτευθεί ποτέ: σαν παιδι κ εγώ…

Μουσική που ακούς: Βλ. ποστ από κάτω…

Χαρακτήρας Disney: Δεν τον ήξερα τον D. αλλά πιστεύω θα ταν μαλάκας, όπως όλοι οι καπιταλιστές

Ποιός φίλος/φίλη μένει πιό μακριά: ο θάνατος (μποουουουουου….)

Πρώτο πράμα που σκέφτεσαι όταν ξυπνήσεις: λίγο ακόμα…

Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: το σφυροδρέπανο μου

Τί έχεις στον τοίχο σου: το ολοκληρωμένο σχέδιο της επανάστασης και αυτοκόλλητα με σημειώσεις για ζητήματα τακτικής

Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου: τα παπούτσια μου

Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; αν ήταν βάζο μινγκ, θα έκλεγα τα χαμένα λεφτά

Αγαπημένος αριθμός: το π (γιατί είμαι και πολύ επιστήμονας)

Αγαπημένο όνομα: σσσσσσσσσ…..

Χόμπι: το blogging πιάνεται?

Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα: εκεί που θα πάω σε λίγο

Μία ευχή για το μέλλον: μπάχαλα πολλά

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες:

Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Κινητο. να παρω το 199

Αγαπημένο λουλούδι: Σ όλη τη συνταρακτική ομορφιά του/ κάθυγρο και φουσκωτό κάτω απ’ το φόρεμα της/ το ερωτικό κογχύλι της/ σαν κόκκινο τριαντάφυλλο από βροχή βρεγμάνο/ σαν κόκκιν τριαντάφυλλο τελείως ανοιγμένο (Εμπειρίκος/ η κερασιά)

Αγαπημένη σειρά: Prisonbreak

Αγαπημένη ταινία: Ξέρω γω; Παλιά εφτιαχνα τοπ-φαιβ αλλα τα έκοψα. είχαν περάσει κατα καιρούς στα τσαρτς μου amadeus, 3 iron, in the mood for love, songs from the 2nd floor κ.α.

Αγαπημένο τραγούδι: ξέρω γω. γιατί με παιδεύετε; αναλόγως με απάνω, carefull with that axe eugene, chocolate jesus, κ.α πολλά

Αγαπημένο βιβλίο: δεν πήγα σχολείο δεν 3ερω να διαβάζω

Αγαπημένο ζώο:

Αγαπημένο ρούχο:

Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: tom waits ίσως?

Αγαπημένο φαγητό: δεν τρώω ποτέ, είμαι πνεύμα

Με ποιόν χαρακτήρα καρτούν ταυτίζεσαι: με καποιον που είναι πανέμορφος και πανέξυπνος και πολύ κομμουνιστής

Κακή συνήθεια: το κακό είναι σχετική έννοια

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: όλα είναι τέλεια

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει; βλ. επάνω

Συνηθισμένη ατάκα: ?

Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Καμία.

Μεγαλύτερος φόβος:

Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια είναι: έμβιοι χαφιέδες της παγκόσμιας μασωνικής συνωμοσίας, έχουν τσιπάκια και μικρόφωνα κάτω από το δέρμα και μας κατασκοπεύουν εμάς τους κομμουνιστές bloggers

Τώρα μετά από αυτό το σούπερ ερωτηματολόγιο με ξέρετε ακόμα καλύτερα. Σαν να κάναμε μαζί στρατό ε;

καλώ τους:

electronik@mode

foufouto

σμιν

ου

αιμοφ

ΥΓ. δεν απάντησα τις ερω τήσεις που ήθελαν βιαθιά ενδοσκόπηση, όπως το ζώδιο. Παρεμπιπτόντως…μου βγήκε η πίστη για να φάω ένα γυρόνι παρασκευϊάτικα

To Kουρέλι έγινε Στουπί

Το τμήμα επικοινωνιών και marketing της δισκογραφικής εταιρείας Ζombie Μusic σας ενημερώνει για την καινούρια κυκλοφορία του αξιολάτρευτου και αξιαγάπητου ράπερ μας Nosfi. Ο δίσκος, το κουρέλι έγινε στουπί, είναι διαθέσιμος σε γνωστό site στο παρακάτω link:

diymusic

Σε λίγες μέρες θα είναι διαθέσιμα σε διάφορα hot spots και χειροπιαστά συλλεκτικά αυθεντικά αντίτυπα μόνο για εσάς και τις οικογένειές σας.

Ευχαριστούμε για την στήριξή σας και καλή χρονιά, ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος.

Πολύ χάρηκα με αυτήν την παραγωγή και αν και δεν είμαι του χιπ χοπ, το άκουσα και το απόλαυσα!

Τι μαθαίνει κανεις στην TV

Χτες στις ειδήσεις άκουσα το εξής εκπληκτικό (δυστυχώς δε βρήκα πηγή στο νετ να σας παραπέμψω):

Απόφαση του ελεγκτικού συνέδριο, πως στις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις μπορούν πλέον να απασχολούνται χωρίς μισθό οι σύντροφοι (προσοχή ούτε καν σύζυγοι!) του αφεντικού μιας και προσφέρουν λέει στον οικογενειακό προϋπολογισμό και δεν έχει νόημα να τους κόβει μισθό ο άντρας αφεντης-αφεντικό…

Εκπληκτικό! Τώρα το πως θα αποδεικνύει το αφεντικό ότι η τάδε εργαζόμενη είναι σύντροφός του, αυτό θα το λύσουν τα τσακάλια του ΣΔΟΕ φαντάζομαι, ή μπορεί να αρκεί η φήμη του ως επιβήτορα στην πιάτσα. Αλήθεια άμα μια εργαζόμενη είναι “σύντροφος” του αφεντικού αλλά μετά τον παρατήσει για κάποιον άλλο, δικαιούται αναδρομικά ή … ας πρόσεχε;

Είδες άμα έχεις γυναίκα υπουργό εργασίας ; πραγματώνεται η ισότητα των δύο φύλων. Και των τριών φύλων μη σου πω…

commented by βιλαρδουίνος: Η μαυριλα της οικογενειακης επιχειρησης στην ελλαδα ειναι γνωστη κατασταση, ηρθε η ωρα να την κανουν και νομιμη. Δεν νομιζω πως προκειται τοσο για την εξαρτηση της συζυγου και των παιδιων απο τον πατερα-αφεντη, αν και αυτο ισχυει σε ενα βαθμο. Αλλωστε μπορει και συμβαινει πολλες φορες, οι οικογενειακες επιχειρησεις να ειναι στο ονομα της συζυγου διοτι ο συζυγος εχει μια αλλη δουλεια, π.χ. στο δημοσιο (κυριως στην επαρχια αυτο ειναι το συνηθες)
Προκειται νομιζω για μια ρυθμιση η οποια
1. δινει μια “ανασα” στις οικογενειακες επιχειρησεις, στην μικροϊδιοκτησια εν γενει, βαζοντας φρενο σε πιθανες αντιδρασεις
2. Μειωνει τον εμμεσο μισθο, στα πλαισια της γενικοτερης ασφαλιστικης μεταρρυθμισης
3. Δινει δυνατοτητα στο μικροαστικο κεφαλαιο να μειωσει το κοστος εργασιας του ακομα και αν δεν εχει οικογενειακο χαρακτηρα καθως μπορει το καθε αφεντικο να ισχυριστει οτι η/ο ταδε εργαζομενος/η ειναι “συντροφος”.

+UPDATE:

Κινητοποιήσεις στη Μανωλάδα από τους εργάτες φράουλας με αίτημα 30 ευρώ ημερομίσθιο (από 22-23 που είναι σήμερα). Σούπερ δηλώσεις από τους ντόπιους τσιφλικάδες που αγανάκτησαν με τα απίστευτα αιτήματα των κολήγων τους

δείτε σχετικά εδώ & εδώ (βίντεο) & εδώ

Η τέχνη των καιρών της αθλιότητας

ή η αθλιότητα της τέχνης των καιρών μας

[μια επιλεκτική ανασκόπηση με αφορμή το μαλάκα με το σκύλο (βλ. βααλ, αιώνια δευτερόλεπτα, και εδώ ) ]

Α.

“Η μουσική και το τραγούδι δε χρειάζεται να είναι ανατρεπτικά και απρόβλεπτα. Υπάρχουν και για να απαλύνουν τον πόνο της ψυχής”, λέει κάπου η Λένα Πλάτωνος. Αυτή κατά τη γνώμη μου είναι μια ειλικρινής δήλωση για κάποιον που ασχολείται με την τέχνη επαγγελματικά (και για τους χομπίστες εξίσου) και δεν βλέπει σ’ αυτό που κάνει πράγματα που δεν υπάρχουν.

Αυτό το “και” βέβαια έχει τη σημασία του καθώς συνήθως οι περισσότεροι καλλιτέχνες ξεχνάνε το πρώτο κομμάτι και περιορίζουν την λειτουργία της τέχνης τους σε μια αναλγητική δράση που θυμίζει θρησκεία, πόσο μάλλον αυτοί που την έχουν θέσει πλήρως σε λειτουργία προς όφελος της εξουσίας. Αλλά αυτούς χέστους…

Β.

Από την άλλη υπάρχουν και αυτοί που είπαν ,εντάξει καλή και η επιβίωση, και η τέχνη ως ένα βαθμό είναι απαραίτητη για την επιβίωση σε συνθήκες σύγχρονου πολιτισμού, αλλά επειδή η επιβίωση κάποια στιγμή καταντάει αηδία όταν παραμένει ως έχει και καμιά “κίνηση” δεν φαίνεται στον ορίζοντα, μήπως να βάλουμε την τέχνης μας σε κίνηση; Ήδη από τις αρχές του αι. ο κύριος Mutt (απολαύστε εδώ) εισάγει την κίνηση στην τέχνη του αρχικά σε φιλοσοφικό επίπεδο και έπειτα σαρκάζοντας την κουλτούρα της εποχής του ξεπερνώντας μάλιστα τις εγωπαθείς ηλιθιότητες περί διαχρονικότητας της τέχνης. Μια παιγνιώδης διάθεση αναδύεται για την οποία οι καταστασιακοί ξόδεψαν πολλή φαιά ουσία και ενέργεια αργότερα.

Να και ένας -μια φορά κι εναν καιρό- συνοδοιπόρος της Διεθνούς για ένα φαντασιακό Μπάουχάουζ και το δικό του παιχνίδι:

Yves Klein, Anthropometries and Fire Paintings (guest star Αρης Αλεξάνδρου/ άσχετο! [update> sorry για την παραπληροφόρηση αλλά όταν είχα πρωτοδεί το βίντεο αυτό έσκαγε στο τέλος στο ξεκάρφωτο ο ά.α./ τωρα που το ξαναβλέπω δεν...])

Γ.

Και έπειτα θα έλεγα πως υπάρχουν και οι επίγονοι του ρομαντισμού (δική μου έννοια, δεν ξέρω κατα πόσο στέκει, δεν είμαι δα και κανας κριτικός): Αφού ζούμε στην εποχή της αθλιότητας, η τέχνης μας αυτή την αθλιότητα θα δείχνει (φτάνοντας σε σημείο να γίνει και η ίδια μια αθλιότητα, όπως ίσως στο παράδειγμα με το σκύλο/ εκεί βέβαια ο τύπος ήταν μάλλον απλώς μαλάκας και απεικόνηση της αθλιότητας ούτε που του πέρασε απ’ το μυαλό) προκειμένου να προκαλέσει στον αποδέκτη μια πλυμμηρίδα συναισθημάτων. Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτού του είδους η τέχνη κάποτε με συνέπαιρνε τώρα όμως βρίσκω ότι σχεδόν καμιά ενδιαφέρουσα χρήση δεν έχει, ούτε καν αναλγητική (πόσο μάλλον επαναστατική) και ενισχύει απλώς την ηττοπάθεια του φιλότεχνου: “πω ρε φίλε. όλα σκατά είναι. όλα μαύρα”.

Μ’ αυτή την άποψη φαίνεται βέβαια να διαφωνούνε κάποιοι “πρωτοπόροι”

Περίπτωση 1: Otto Muehl. Νιώθω λίγο ανέτοιμος να τον σχολιάσω τον τύπο και να έχουν τα σχόλια μια αξία, αλλά στο παρακάτω λινκ μπορείτε να σχηματίσετε ιδία άποψη. Σας θύμισε Sweet Movie;-ε, έπαιζε ένα ρολάκι στο όργιο και εκεί…

http://www.ubuweb.com/film/muehl.html

Περίπτωση 2: Ο “πολύς” Γιάννης Οικονομίδης των “Σπιρτόκουτο” και “Η ψυχή στο στόμα”

Δεν μπορώ να πω, πολύ ενιδαφέρουσες οι δουλειές του. Υπάρχει όμως ένα “όμως”:

Όταν μιλούσε για τη δεύτερη ταινία του σε μια προβολή που έγινε στο α.π.θ. πέρα από κάτι αυτάρεσκα του στυλ όσοι δεν αντέχουν τις ταινίες μου και φεύγουν από τις αίθουσες είναι μικροαστοί και υποκριτές (είναι αλήθεια ότι αναδιπλώθηκε αργότερα σχετικά μ’ αυτή τη θέση, υπάρχουν λέει και μερικοί πραγματικά ευαίσθητοι άνθρωποι) και το κράτος δε με βραβεύει γιατί του ρίχνω γροθιά στο στομάχι και τέτοια, περιέγραψε πως προσπάθησαν με τους ηθοποιούς του να έρθουν σε μια κατάσταση βιωματική ως προς αυτό που έπαιζαν, trans την ονόμασε. Βρισίδια στο πλατώ, ξύλο αρκετά πραγματικό (π.χ. η σκηνή που του τρίβει τη μούρη στο αυτοκίνητο) κ.λ.π.

Όμως που η τέχνη αυτή σταματάει να είναι απεικόνιση της αθλιότητας και γίνεται η ίδια αθλιότητα;

Ο Muehl προσπάθησε να συνδέσει την τέχνη με τη ζωή, να ξεπεράσει την τέχνη -ή έτσι τουλάχιστον δηλώνει- κι αυτός με κάποια ομολογουμένως εμφανή αυταρέσκεια και εγωπάθεια, και για χάρη της Aktion (sic) καταλήγει σε μια σαρτρικού τύπου αντεπαναστατική πρακτική(δεν είμαι κουλτουριάρης απλά ο Σαρτρ γνωστός τοις πάσοι ότι πέρα από ψωνάρα είναι και μαλάκας, άκους εκεί “η κόλαση είναι οι άλλοι” και αυτόν θυμήθηκα) που μάλιστα αυτοπαρουσιάζεται ως μέγιστη επαναστατικότητα και κάνει κατα τη γνώμη μου την εμφάνιση της και στα μέσα που χρησιμοποιεί (σεξ, βία, αναρχία, κοινόβια και λοιπές παρωχημένες μλκς) / μαρέσει που δεν ήμουν έτοιμος να σχολιάσω – και τελικά το λάθος που ίσως κάνω είναι πως βλέπω τον Μ. έξω απ’ το ιστορικό του πλαίσιο (η συνέντευξη στο παραπάνω λινκ είναι πολύ μεταγενέστερη, 2002 νομίζω)… τέσπα

Ο Οικονομίδης προσπάθησε να θέσει την τέχνη του σε λειτουργία προς όφελος της ζωής, στην καλύτερη περίπτωση- αν υποθέσουμε δηλαδή ότι κάτι έχει να μας δώσει η δουλειά του και δεν εμπίπτει στον μετα-ρομαντισμό που έγραψα πάνω.

Αυτό που ίσως ξεφεύγει κι απ’ τους δύο είναι ότι όσο η ανθρώπινη δραστηριότητα είναι διαχωρισμένη από τη ζωή, τόσο η τέχνη θα είναι καταδικασμένη να είναι ένα άθλιο θραύσμα…

Υ.Γ.1 Και για να μην μας παίρνουν τα πράγματα απο κάτω > > >

> > >Η τέχνη μπορεί να ψόφησε, η disco όμως είναι ζωντανή! Απλή, περιεκτική, και εξεγερτική με απλές συνταγές επαναστατικής δράσης: Όσοι γίνονται ζόμπι, να τους πυροβολούμε στο κεφάλι:

Leslie and the Lys – Zombie Killers:

Υ.Γ.2 Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο Arsene ξυρίζεται

Gallery Update

Επίσχεση Ρηλόουντηντ

Σήμερα καλούσαν οι γιατροί του Ιπποκρατείου συγκέντρωση στην Εγνατία έξω απ’ το Νοσοκομείο. Μαζεύτηκε κόσμος (ίσως καμια 100) αρκετός για τα δεδομένα του χώρου και έγινε για κανα μισάωρο αποκλεισμός της Εγνατίας.

Βάζω εδώ μια ανκοίνωση της ΕΝΙΘ από την περασμένη βδομάδα. είχα και μια ανακοίνωση των γιατρών του ιπποκρατείου και μια από Ερυθρό σταυρό αλλά έφαγε κόλλημα το σκάνερ, οπότε αργότερα αυτά, αν κάτσει

Σελίς 1

Σελίς 2

Εμπόρευμα Vol.3

Το 1965 λαμβάνει χώρα η εξέγερση του Watts στην πόλη του Los Angeles, η οποία σημαδεύεται από εκτεταμένες λεηλασίες καταστημάτων. Λίγο αργότερα οι καταστασιακοί με την οξυδέρκεια που τους διέκρινε έγραφαν: «Οι Μαύροι του Los Angeles παίρνουν κατά λέξη την προπαγάνδα του σύγχρονου καπιταλισμού, την διαφήμιση της αφθονίας…[…]. Θέλουν ευθύς αμέσως όλα όσα τους δείχνουν και είναι διαθέσιμα με αφηρημένο τρόπο, επειδή θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν.» Οι καταστασιακοί είδαν στην εξέγερση αυτή μία κριτική του εμπορεύματος. Ωστόσο διαπράττουν ένα σφάλμα 3 . Θεωρούν την εξέγερση αυτή κριτική στο εμπόρευμα επειδή ανάμεσα στους εξεγερμένους και στα εμπορεύματα δεν μεσολάβησε το φετίχ της σύγχρονης κοινωνίας το χρήμα. Αυτό είναι σωστό μόνο μέχρι ενός σημείου. Κάτω από αυτό το πρίσμα θα βλέπαμε και στο shoplifting μία υπόγεια φωτιά να καίει. Χιλιάδες εμπορεύματα κάθε μέρα στις κοινωνίες της δύσης ξεφεύγουν από την κανονική τους ροή, παρακάμπτουν την διαμεσολάβηση του χρήματος και καταλήγουν στους χρήστες τους. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε ένα ερώτημα: εμπόρευμα είναι μόνο ότι διαμεσολαβείται από το χρήμα; Ή υπάρχουν και εμπορεύματα τα οποία δεν διαμεσολαβούνται από τα χρήμα; Με απλά λόγια: τι είναι εμπόρευμα σήμερα;

Όχι δεν σκοπεύουμε να λύσουμε μέσα σε μία παράγραφο ένα τόσο θεμελιακό ζήτημα, ωστόσο δεν μπορούμε και να μην θέσουμε μία σειρά υποψιών. Το εμπόρευμα, το σύγχρονο εμπόρευμα, για να εξηγούμαστε, εκτός του να απαιτεί χρήμα προκειμένου να κυκλοφορήσει, έρχεται να απαιτήσει και κάτι άλλο επιπλέον. Ένα νόημα, ένα περιεχόμενο, το οποίο θα του το αναγνωρίσει ο αγοραστής και κάτω από αυτό το πρίσμα και μόνο θα γίνει η χρήση του. Εμπόρευμα δεν σημαίνει χρήματα, σημαίνει πρώτα και κύρια εμπορευματική σχέση. Και η εμπορευματική σχέση ουδεμία απολύτως ανάγκη έχει το χρήμα. Ωστόσο ας μην υπερβάλλουμε και εμείς, μέσα στο πλήθος των εμπορευματικών σχέσεων που διαμεσολαβούνται από το χρήμα, συνυπάρχουν και κάποιες οι οποίες δεν διαμεσολαβούνται από αυτό. Παρ’ oλ’ αυτά αυτές οι μη διαμεσολαβημένες από το χρήμα εμπορευματικές σχέσεις δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς τις διαμεσολαβημένες από το χρήμα.

Υπάρχει όμως και ένα αντίστροφο ερώτημα: υπάρχουν σχέσεις σήμερα που διαμεσολαβούνται από το χρήμα και δεν είναι εμπορευματικές; Φυσικά και υπάρχουν. Όποια σχέση διαμεσολαβείται από το χρήμα, δεν μπορεί να είναι εμπορευματική σχέση, επειδή μόνο και μόνο διαμεσολαβείται από αυτό. Δηλ. μία σχέση δεν είναι εμπορευματική επειδή μεσολαβεί το χρήμα, μία σχέση είναι ήδη πριν το χρήμα εμπορευματική, εφόσον οι άνθρωποι την αντιλαμβάνονται σαν ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών, και το χρήμα έρχεται απλά να επισφραγίσει και να «επισημοποιήσει» αυτή την σχέση. Από την άλλη μέσα στην γενικευμένη χρηματική ανταλλαγή δεν υπάρχει εκ των πραγμάτων ούτε μία κοινωνική σχέση στην οποία να μην έχει παίξει το χρήμα κάποιο μικρό ή μεγάλο ρόλο διαμεσολάβησης. Αυτό όμως δεν κάνει τις σχέσεις εμπορευματικές από μόνες τους. Δύο φίλοι που βγαίνουν να πιουν ένα ποτό και ο ένας κερνάει τον άλλο, δεν έχουν μια εμπορευματική σχέση επειδή πλήρωσαν τα ποτά.
Με αυτή την λογική το shoplifting ούτε κριτική της οικονομίας είναι ούτε κρύβει καμία αντικειμενική εξεγερτική συνθήκη από μόνο του. Εξάλλου, κατά μία έννοια είναι μία χαρά ενταγμένο σε μία εμπορευματική οικονομία. Οι shoplifters τις περισσότερες φορές δεν διαφέρουν σε τίποτα από ευτυχισμένους καταναλωτές, και ακόμα περισσότερες φορές καταναλώνουν εμπορεύματα ακριβώς όπως θα τα κατανάλωναν αν μεσολαβούσε το χρήμα, το οποίο κατά μία αφηρημένη έννοια (σαν ένα ποσό που διέφυγε…) διαμεσολαβεί και εκεί.

[απόσπασμα από Το Κιβώτιο τεύχος 1, Ο λήσταρχος Γιαγκούλας και η κυρα Νίτσα του 3ου]

Πολύ σωστή η θέση του Κιβωτίου, πάντως αυτό που με προβληματίζει ακόμα εμένα είναι αυτό “το αντίστροφο”. Σχέσεις οι οποίες δεν είναι εμπορευματικές παρόλο που δεν διαμεσολαβούνται από το εμπόρευμα…

Στην τελευταία ανακοίνωση της εξόριστης επιτροπής της Σορβόνης αναφέρεται :κάπως τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά είναι η αλήθεια με έναν “αρνητισμό” (ίσως όχι η πιο κατάλληλη λέξη) καταστασιακού ύφους (ολίγον τι υπεράνω): “Τα «κοινωνικά κινήματα», μέσα στο τελετουργικό τους που έχει επαναληφθεί εκατό φορές και πάντα ηττημένα, αποτελούν την έκφραση μιας τοπικής συγκατάβασης. Ανήκουν στις παραδόσεις αυτής της χώρας. «Αυτό είναι ντροπή μας», λένε οι μεν, «αυτό είναι η δόξα μας», σκέφτονται οι άλλοι. Σε κάθε περίπτωση, αποτελούν μέρος της δημοκρατικής διαχείρισης αλά γαλλικά, συνιστώντας την καρναβαλίστικη στιγμή αυτής της διαχείρισης, μετά την οποία τα πάντα επιστρέφουν στην τάξη. Οι κυβερνώντες μπορούν πολύ άνετα να παίζουν τους μονάρχες ενόσω παραχωρούν στον πληθυσμό το δικαίωμα να μιμείται το 1789.”

Το κεφάλαιο δε θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν υπήρχαν οι “Δύο φίλοι που βγαίνουν να πιουν ένα ποτό και ο ένας κερνάει τον άλλο” αν δεν υπήρχαν δηλαδή τέτοιου είδους σχέσεις οι οποίες σε ένα βαθμό κάνουν πιο απαλή τη σκληρή οικονομική του πραγματικότητα. Απ’ αυτήν την άποψη, οπως και οι “εξόριστοι” λένε για τα κινήματα, αυτές οι σχέσεις δεν κινούνται ουσιαστικά ενάντια στο εμπόρευμα αλλά κατ’ ανάγκην πάνε δίπλα δίπλα μ’ αυτό, όσο μέσα στην αντιφατικότητα της σχέσης κεφάλαιο, δεν “ξεφεύγει” το πράγμα τόσο ώστε να δημιουργηθεί κρίση…

Οπότε αν αυτές οι σχέσεις δεν είναι εμπορευματικές, αλλο τόσο δεν είναι αντιεμπορευματικές. Υπάρχει μάλλον μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο

Τέλοσπάντων δεν ξέρω αν το ζήτημα είναι η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα, αλλά σίγουρα δεν είναι θέμα επιλογής ανάμεσα σε μια οπτιμιστική και σε μια πεσιμιστική αντίληψη. Και το θέμα πάντα είναι να αναγνωρίζουμε εκείνες τις στιγμές μέσα στις σχέσεις που θα μας χρησιμεύσουν για προσάναμα όταν θα βάζουμε μπουρλότο στο κεφάλαιο συνολικά…

Αυτά για το εμπόρευμα…

About Επίσχεση

Από τη Δευτέρα ξεκίνησε επίσχεση με θέμα τις απλήρωτες εφημερίες και στη δικιά μου κλινική, επ αόριστον. Σχεδόν 100% συμμετοχή από ειδικευόμενους, αλλά συμμετέχουν και κάμποσοι ειδικοί γιατροί… Δεν μπαίνουν καθόλου νέοι ασθενείς, ενώ ασχολούνται μόνο με τα επείγοντα περιστατικά.

Ένα άλλο γαμάτο που έμαθα είναι ότι για αυτές τις καθυστερήσεις δικαιούνταν ανέκαθεν τόκο όσο καιρό καθυστερούσαν να τους πληρώσουν. Αυτό βέβαια που συνηθιζόταν και συνηθίζεται φαντάζομαι ακόμα σε πολλά νοσοκομεία είναι όταν τελικά τους κατέβαλαν τα χρήματα ο τόκος παρακρατούνταν από τη διοίκηση. Δεν ξέρω αν κάποιος τα έτρωγε ή αν έτσι βουλώνουν τις τρύπες του ελλειματικού προϋπολογισμού…