Καπιταλισμός θερινής νυκτός

…το ποστ που ακολουθεί είναι ένα βραδυνό ποστ. το γεγονός ότι δημοσιεύεται πρωί είναι εντελώς τυχαίο. οποιαδήποτε ομοιότητα με πρωινό ποστ είναι εντελώς συμπτωματική…

Όταν πριν μερικό καιρό είχα διαβάσει στο περιοδικό black out το κείμενο Η τέχνη του πολέμου [ο ισραηλινός στρατός διαβάζει Deuleze και Guattari (και Debord)] είχα πει κοίτα να δεις το κεφάλαιο… Τώρα πάλι στην τηλεόραση τα ίδια… Πάρτε μια γεύση

“Δε θα διαιωνίσουμε τους μηχανικούς πολιτισμούς και την ψυχρή αρχιτεκτονική, που τελικά οδηγούν σε ψυχρές διασκεδάσεις. Θέλουμε να εφεύρουμε καινούρια κινούμενα περιάλλοντα (…)

Ο τεχνητός φωτισμός καταστρέφει τις σκιές κι οι κλιματιζόμενες αίθουσες τις εποχές: η νύχτα και το καλοκαίρι χάνουν τη γοητεία τους, η αυγή εξαφανίζεται. Ο άνθρωπος των πόλεων θέλει ν’ απομακρυνθεί από την κοσμική πραγματικότητα και γι’ αυτό δεν ονειρεύεται πια. Ο λόγος είναι ολοφάνερος: τ’ όνειρο ξεκινάει από την κοσμική πραγματικότητα και πραγματώνεται σ’ αυτήν.

Το τελευταίο στάδιο της τεχνικής επιτρέπει την αδιάκοπη επαφή του ατόμου με την κοσμική πραγματικότητα καταργώντας τις δυσάρεστες επιπτώσεις της. Το γυάλινο ταβάνι μας αφήνει να βλέπουμε τ αστέρια και τη βροχή. Το σπίτι κινείται σαν ηλιοτρόπιο. Οι κινούμενοι τοίχοι του αφήνουν τη βλάστηση να εισβάλλει στη ζωή. Χτισμένο πάνω σε ράγες, το πρωί κατεβαίνει μέχρι τη θάλασσα για να ξαναγυρίσει το βράδυ στο δάσος.

Η αρχιτεκτονική είναι ο πιο απλός τρόπος για να αρθρώσουμε το χρόνο με το χώρο, να ρυθμίσουμε την πραγματικότητα, να πλάσουμε όνειρα, να πετύχουμε όχι μόνο πλαστικές αρθρώσεις και ρυθμούς που εκφράζουν μια πρόσκαιρη ομορφιά, αλλά και μια διαμορφωτική ρύθμιση που εγγράφεται στην αιώνια καμπύλη των ανθρώπινων επιθυμιών και των προόδων που έχουν γίνει προς τη πραγμάτωση τους.

Να γιατί η αυριανή αρχιτεκτονική θα είναι ένα μέσο τροποποίησης των σημερινών αντιλήψεων για το χρόνο και το χώρο, ένα μέσο γνώσης και δράσης. Το αρχιτεκτονικό σύνολο θα μπορεί να μετασχηματίζεται, συνολικά ή τμηματικά, ανάλογα με τη θέληση εκείνων που το κατοικούν (…)”

[Συνταγές για μια καινούρια πολεοδομία, Ιβάν Στσεγκλώφ, 1953, από τα Ντοκουμέντα πριν από την ίδρυση της Καταστασιακής Διεθνούς]

Βλέπετε κάποια ομοιότητα ανάμεσα στο βίντεο και το απόσπασμα; Η καπιταλιστική πρόοδος ενσωμάτωσε αυτό που η επαναστατική θεωρία οραματίστηκε, το έφερε στα μέτρα της και το πραγμάτωσε για αυτούς που έχουν να το πληρώσουν. Τα θερμά μας συγχαρητήρια.

Και μιας και είπα θερμά. Η εξεταστική εξακολουθεί να δαμάζει το πνεύμα επαναφέρωντας στη μνήμη

ξεχασμένα συνθήματα και μάλιστα την μέρα αυτήν που είναι κατά των ναρκωτικών (sic) -δωρεάν μαστούρα για κάθε φοιτητή/ μόνο έτσι βγαίνει η εξεταστική- ενώ πλέον και η ζέστη σιγοντάροντας τιθασεύει το σώμα.

Τέτοια βράδια του Ιούνη που αντί για εξετάσεις ο πλέον ανήσυχος φοιτητής θα έπρεπε να βλέπει

ταινία στο μπαλκόνι του. όχι μια οποιαδήποτε ταινία, μια ταινία ακριβώς για μια θερμή νύχτα του Ιούνη: Rokugatsu no hebi (A snake of June), που αν και φτιάχτηκε από τον Shinya Tsukamoto, τον δημιουργό του μεγάλου “Tetsuo: The Iron Man” της κατηγορίας σώμα-μηχανές-βιοπολιτική, είναι κάτι παραπάνω από κατάλληλη ακόμα και για όσους δεν πολυσυμπαθούν τα cyborg.

Αλλά αφού σας εκπαίδευσα αγαπητοί μου αναγνώστες με τις πολιτικές και κινηματογραφικές μου αναλύσεις, θα πρέπει τώρα να αναλάβω και το κομμάτι μουσική, για να μην υπάρχουν ελλείψεις στην επιμέλεια του βραδιού σας.

Στο παρελθόν μια μελαγχολική διάθεση θα με ωθούσε να ντύσω μουσικά ένα τέτοιο βράδυ με επιλογές πάνω κάτω όπως του πάνωκάτω, ή θα επέλεγα κάτι όπως το Summertime in Prague με την Έλλη Πασπαλά

…όμως δε θα το κάνω.

Βράζω. Καθαρή αδρεναλίνη τρέχει στις φλέβες μου. Θέλω να διαβάσω, να δω ταινίες, να δω το κορίτσι, να πιώ μπύρες με φίλους, να κάνω πολιτική δουλειά που άφησα στη μέση, και έτσι το soundtrack πρέπει να είναι ανάλογο της διάθεσης μου ακόμα κι αν η εξεταστική κάνει απελπισμένες προσπάθειες να με καταβάλει…

Ladies and Gentlemen please welcome …The lovin’ Spoonful

και ο Joe Cocker σε μια διασκευή τύπου … summer of sam

ps. θα παρέθετα και την πολύ καλή διασκευή του κομματιού από Stranglers μετά και τις συμβουλές του πανωκάτου, όμως οι ελλείψεις τεχνικής κατάρτησης απετέλεσαν ανασταλτικό παράγοντα. Αλλωστε η προλεταριακή σας διαπαιδαγώγηση, που επιχειρώ εδώ, για να είναι πλήρης θα πρέπει να αφήνει και περιθώρια για αυτενέργεια [εν ολίγοις όποιος θέλει να ανεβάσει την εν λόγω εκτέλεση στο youtube, ας το κάνει και θα κάνω update για όλους]

Καληνύχτα και καλή τύχη

Εκδήλωσις

http://stasiepisfaleias.wordpress.com/

Το έντυπο ΣΤΑΣΗ στο συνεχές τρέξιμο των επισφαλών σχέσεων σας προσκαλεί στην εκδήλωση

Η G700 δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις

ΣΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ

Δε μιλάμε για λίγα ευρω παραπάνω

αλλά για όλη μας τη ζωή

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ με

- κούριερ, ντελιβεράδες, εξωτερικούς υπαλλήλους – οδηγούς

(από το σωματείο Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου Αθήνας)

- Σερβιτόρους – Μάγειρες εργαζόμενους στον επισιτισμό

(από το σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων της Αθήνας)

- Εμποροϋπαλλήλους

(από το περιοδικό ΡΕΠΟ που εκδίδεται στο χώρο του εμπορίου στην Αθήνα)

- Βιβλιουπαλλήλους

(από την συλλογικότητα Βιβλιοφρικάριος που δραστηριοποιείται στον χώρο του βιβλίου στην Αθήνα)

- Πρωτοβουλίες από τη Θεσσαλονικη

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΙΟΥΝΗ

20.00 στη ΦΑΜΠΡΙΚΑ ΥΦΑΝΕΤ

Ο επιβάτης (…συνέχεια)

Στην επόμενη στάση όπως ήξερε θα γέμιζε το λεωφορείο και θα έπρεπε να στριμωχτεί με αρκετούς άγνωστους. Άλλωστε αυτή ήταν και η σκέψη που απέφευγε τόση ώρα παίζοντας με ιδέες που αρμόζανε στο ύφος και το στυλ του. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που δεν είχε καθίσει σε κάποια από τις μέχρι προ λίγου άδειες καρέκλες. Καθίσματα τα λένε, όχι καρέκλες σκέφτηκε, διορθώνοντας τις σκέψεις του λες και διόρθωνε τα χειρόγραφά του. Το λεωφορείο σταμάτησε. Οι ορδές των αγνώστων άρχισαν να επιβιβάζοντας καθώς αυτός περιεργαζόταν τις φάτσες και τις αντιδράσεις τους, ώσπου μπήκε εκείνη. Ξανθιά, στο ύψος του ντυμένη σαν για την παραλία με ένα λευκό σορτσάκι και ένα μπλουζάκι που άφηνε τη μέση της ακάλυπτη. Αυτός κοίταξε αυτόματα το αγόρι του βενζινάδικου του οποίου επίσης το βλέμμα είχε αιχμαλωτιστεί από τα επίμαχα σημεία της άγνωστης κι ύστερα πάλι προσαρμόστηκε στις ανακατατάξεις που απαιτούνταν για να χωρέσουν όλοι. Χτύπησε το εισιτήριο κάποιου, έκανε χώρο για να καθίσει μια γιαγιά έστριψε λίγο και το λεωφορείο τελικά ξεκίνησε.

Εκείνη βρέθηκε μπροστά του με την πλάτη της γυρισμένη σ’ αυτόν. Δεν το επεδίωξε αυτός, άλλωστε αυτός ήταν απορροφημένος στις σκέψεις του και στις μηχανικές κινήσεις που έπρεπε να κάνει επειδή τον υποχρέωναν οι συνεπιβάτες του. Ήταν τυχαίο προφανώς. Μάλιστα. Τα μαλλιά της δεν είχαν βραχεί καθόλου, τέτοιες γυναίκες έχουν πάντα ομπρέλα. Ήταν τόσο κοντά του που όταν οι κινήσεις του λεωφορείου τον υποχρέωναν να γέρνει μπροστά έβλεπε το στήθος της που έστεκε αγέρωχα μέσα στο μπλουζάκι της. Όταν οι κινήσεις του λεωφορείου τον υποχρέωναν να γέρνει πίσω, έβλεπε το εσώρουχο της που διαγραφόταν μέσα από το σορτσάκι. Αυτά τα λεωφορεία δεν έχουν καθόλου καλά συντηρημένες αναρτήσεις.

Στην επόμενη στάση ανέβηκαν ακόμα περισσότεροι επιβάτες. Εκείνη κόλλησε πάνω του και σε κάθε στροφή ακουμπούσε τον κώλο της στο δικό του αντίστοιχο σε ύψος σημείο, της μπροστινής όμως πλευράς του σώματός του. Τον ήθελε, ήταν προφανές. Άλλωστε θα μπορούσε να κρατιέται πιο σταθερή αν ήθελε, δεν ήταν δα και τόσος πολύς ο κόσμος. Αλλά αυτή συνέχιζε να κολλάει πάνω του. Δεν μπορεί να ήταν τυχαίο. Θα μπορούσε με το χέρι του να αγκαλιάσει τη γυμνή της μέση ή να την κολλήσει πάνω του ώστε κι εκείνη να καταλάβει τη στύση του, ή θα μπορούσε ακόμα και να την ερεθίσει χωρίς κανένας να τους καταλάβει. Ήταν τόσο κοντά όλοι μεταξύ τους που κανένας δε θα έπαιρνε χαμπάρι τι γινόταν εκεί κάτω. Άλλωστε κι εκείνη αυτό προσπαθούσε. Αλλά αυτός δεν μπορούσε να το ρισκάρει. Τι γελοιοποίηση θα ήταν. Και εκτός των άλλων ήταν υπεράνω όλων αυτών. Αυτός ήταν διανοητής, άνθρωπος της σκέψης και όχι τόσο της σάρκας. Στροφή. Το στήθος της σε μαύρο στηθόδεσμο, πάλι στροφή, όπως μαύρο και το εσώρουχο της. Ο βενζινάς μακριά τους σίγουρα ζήλευε τη δική του τύχη. Πεζοί προλετάριοι.

Προτελευταία στάση. Η στάση στην οποία κατέβαιναν οι περισσότεροι και ξαλάφρωνε το λεωφορείο. Κατέβηκε και εκείνη αφήνοντας τον με μια ανεκπλήρωτη στύση, σα χριστιανική προφητεία για τις αλησμόνητες πατρίδες. Έμεινε μόνος με λίγους ακόμα με μια ταχυκαρδία να βαράει σαν ενοχλητική τρελή γειτόνισσα την πόρτα του στήθους του και μία θερμή ζάλη να αποσπά την προσοχή του από το περιβάλλον και να την αποθέτει στο παντελόνι του. Έφτασε. Κατέβηκε με γοργό βήμα, και προχώρησε γρήγορα στο δρόμο που οδηγούσε προς το σπίτι του. Είχε σκοτεινιάσει και η βροχή μόλις που είχε σταματήσει αδυνατώντας έτσι να δροσίσει το πρόσωπό του. Δημοτσελείου και Κοραπαπά γωνία. Μπαίνει μέσα στο στενό, ρίχνει μια ματιά τριγύρω του και ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο. Κανένας δεν φαινόταν τριγύρω του. Στήριξε την πλάτη του σε ένα παρκαρισμένο λευκό autobianchi -μα τόσα λευκά πράγματα σήμερα- και κατέβασε το φερμουάρ του παραμερίζοντας ταυτόχρονα το πουκάμισο του που μακρύ όπως ήταν έφτανε χαμηλά. Παραμέρησε λίγο γιατί ο καθρέφτης του σούβλιζε την πλάτη κι ύστερα με γρήγορες κινήσεις ξεπρόβαλε ένας μιναρές, περήφανος και λαμπερός κι ούτε σχεδόν ένα λεπτό δεν πέρασε όταν φάνηκε στην κορυφή του και η λάμψη του μουεζίνη.

Με γρήγορες πάλι κινήσεις, ρίχνοντας ταυτόχρονα πάλι κλεφτές ματιές τριγύρω του, συμμαζεύτηκε, ανέβασε το φερμουάρ και κούμπωσε το κουμπί, ενώ η εικόνα του ρομπέρτο μπενίνι συνεχώς περνούσε ξυστά απ’ τη σκέψη του κι αυτός την έδιωχνε σαν ενοχλητική μύγα με μια κίνηση του χεριού του. Κατέβηκε ξανά στο δρόμο και με ήρεμο βήμα αυτή τη φορά, έφτασε στο σπίτι του. Έβγαλε τα κλειδιά και όπως το βλέμμα του έπεσε στα παπούτσια του, είδε πως τα είχε λερώσει. Ολόκληρη μέρα τα είχε κρατήσει στεγνά και τώρα…Μα είχε και ηθικούς προβληματισμούς ο κύριος μέρφυ. Τι να πεις. Έβγαλε το πουκάμισο, πέταξε τα παπούτσια μες στο μπάνιο και χύθηκε στον καναπέ γεμάτος κούραση. Πάνω στο τραπεζάκι το «τρένο του έρωτα». Είχε αφήσει μόνο λίγες σελίδες πριν φύγει κι έτσι το ξανάπιασε να το τελειώσει. Παγωμάρα. Ο Λόιντ Τζώρτζ έκανε μεγάλη μαλακία, δεν το περίμενε ποτέ αυτό από τον εαυτό του.

Έμεινε παγωμένος με το βιβλίο στο χέρι για αρκετά λεπτά όταν χτύπησε το τηλέφωνο και τον συνέφερε. «Παρακαλώ;» είπε, «Α, γεια σου, τι κάνεις;». «Είχα κατέβει με το λεωφορείο. Τρομερή βροχή δε νομίζεις;». «Ε, εσύ πάντα προσέχεις και έχεις ομπρέλα, εγώ έγινα μούσκεμα, πρέπει μέχρι και τα παπούτσια να βάλω για πλύσιμο. Εκεί σταμάτησε;» «Μμμμ, ας ελπίσουμε να μη βρέξει και εδώ ξανά. Αρκετά για φέτος». «Πάντως στο δελτίο είπανε ότι από Πέμπτη θα φτιάξει. Δεν ξέρω. Τι να πω…».

***

Πέμπτη 12 Ιούνη

Δείτε σχετικά εδώ , γενικά στο indymedia και στο λινκ της Ομάδας Μεταναστών και Προσφύγων στο πλάι

Τι Jean-Michel Jarre και μαλακίες…

Ο Επιβάτης

Άναψε το τσιγάρο του μόνο για να διαπιστώσει λίγο μετά πως το λεωφορείο είχε φτάσει και δεν προλάβαινε παρά να κάνει καναδυό τζούρες ακόμα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που του συνέβαινε αυτό και το πακέτο ήταν ακόμα στη μέση, οπότε το αντιμετώπισε αδιάφορα. Τράβηξε γρήγορα μια βαθιά και το πέταξε στη λακκούβα που είχε σχηματιστεί στη βουλωμένη από τη βροχή αποχέτευση. Παρόλα αυτά άφησε να περάσουν πρώτα δυο τρεις άλλοι που εκδήλωσαν με τις κινήσεις τους την πρόθεση να ανέβουν. Δεν του άρεσαν οι ηλίθιοι διαπληκτισμοί και τα σπρωξίματα και το να μπαίνει τελευταίος ήταν ένας καλός τρόπος να τα αποφεύγει. Καθώς το λεωφορείο πλησίασε έκανε ένα βήμα πίσω για να μη βραχεί -είχε μείνει αρκετά στεγνός, όλως παραδόξως όλη τη μέρα- και έπειτα ανέβηκε με ένα ανοιχτό βήμα. Χτύπησε το εισιτήριο που ήδη από ώρα κρατούσε στο χέρι του και πιάστηκε από τη χειρολαβή στηρίζοντας την πλάτη του στο κάγκελο, παρόλο που υπήρχαν κανα δυο άδειες θέσεις. Ο τρόπος που ακούμπησε την πλάτη του, του θύμισε ένα επεισόδιο δυο χρόνια πριν στο λεωφορείο πάλι αυτής της διαδρομής.

Κουρασμένος όπως ήταν, είχε γείρει στο κάγκελο μιας θέσης για να στηριχτεί και τότε ήταν που άκουσε ένα ανεπαίσθητο κρακ. Η σακούλα που κρατούσε είχε στριμωχτεί ανάμεσα στην καρέκλα και το πόδι του με αποτέλεσμα να σπάσει το βάζο που είχε μέσα. Έριξε από μέσα του μερικά χριστοπαναγίδια αλλά ηρέμησε αφού το βάζο αυτό ήταν ούτως ή άλλως ένα «υποχρεωτικό» δώρο για τους καινούριους γείτονες που είχαν αποδειχτεί ενοχλητικά κοινωνικοί και έπρεπε να τους ανταποδώσει με κάποιο τρόπο τα φιλικά αισθήματα που εξεδήλωσαν. Έπαιξε στη σκέψη του με το μεταφυσικό συμβολισμό που έφερε αυτό το τυχαίο συμβάν χασκογελώντας μόνος του, ενώ λίγο αργότερα διαπίστωσε πως οι συνεπιβάτες του είχαν αρχίσει να κρατάν τις αποστάσεις τους απ’ αυτόν. Αναρωτήθηκε γιατί και κατάλαβε πως ήταν το πόδι του που ήταν κόκκινο απ’ το αίμα. Λίγο τα χαχανητά του, λίγο το αίμα που κανένας δεν είχε αντιληφθεί πως προέκυψε και η εικόνα του περίεργου του λεωφορείου στα σίγουρα είχε σχηματιστεί στις φαντασίες τους.

Κοίταξε ξανά ασυναίσθητα το πόδι του, λες και εξέταζε μήπως είχε πάλι πάθει κάτι που δεν το πήρε χαμπάρι, και έπειτα άρχισε να περιεργάζεται τον κόσμο γύρω του. Τίποτα ιδιαίτερα ενδιαφέρον πέρα από ένα νεαρό παιδί με σαλοπέτα μερικά καθίσματα πιο πέρα. Τα μουτζουρωμένα ρούχα του, του έφεραν στο μυαλό δυό τρεις συνειρμούς που είχε τύχει να τους ξανακάνει και σε άλλες περιστάσεις. Τον επίδοξο συγγραφέα από εκείνο το βιβλίο, που δούλευε σε βενζινάδικο και είχε ονειρευτεί τη μάνικά του να βγάζει ένα παχύρευστο υγρό, λευκό σα χύσι. Ίσως γιατί έβλεπε πολλές τσόντες. Κι ύστερα έναν πάλι μουτζουρωμένο Ρώσο επιβάτη που είχε συναντήσει στο λεωφορείο πριν κάτι χρόνια και του είχε πιάσει την κουβέντα. Στην Ρωσία μας είχαν ντουζιέρες στα εργοστάσια του είχε πει, όχι όπως εδώ που μπαίνεις στο λεωφορείο λερωμένος και ντρέπεσαι τους διπλανούς σου γιατί βρωμάς.

Το λεωφορείο συνέχιζε την ίδια μονότονη διαδρομή. Οι ίδιες στάσεις, η ίδια τετραγωνισμένη από το περίγραμμα του τζαμιού θέα, το ίδιο επαναλαμβανόμενο τοπίο με τις πολυκατοικίες και τις διαφημίσεις να υπενθυμίζουν το πολιτικο-οικονομικό σύστημα με κάθε τους εμφάνιση, όπως σ’ εκείνο το τραγούδι που ήθελε να κάνει την επανάσταση. Σα διαταγές στρατιωτικές σαν κομπρεσέρ. Και η βροχή να χτυπάει τα τζάμια του λεωφορείου όσο πήγαινε και πιο δυνατά κάνοντας κάθε νέο επιβάτη που μπαίνει να έχει την απορημένη έκπληξη για το περίεργο καιρικό φαινόμενο, ίδια με την έκπληξη μιας νυχτοπεταλούδας που μπερδεύει το φως της λάμπας με το φεγγάρι και τσουρουφλίζεται. Μα τι μαλακίες, σκέφτηκε, διακόπτοντας τη λογοτεχνική του ονειροπόληση. Αλλά έτσι γίνεσαι σπουδαίος κλέβοντας τα καλύτερα και συρράπτοντας τα με τρόπο που οι άλλοι να μην το καταλαβαίνουν.

[...]

Don’ t feed the Troll!

Πίστευα πάντα ότι το να πολυασχολείσαι με το indymedia είναι χάσιμο χρόνου. Μπαίνεις διαβάζεις δυο τρεις ειδήσεις, κατεβάζεις κανα κείμενο καμιά φωτό που χρειάζεσαι, ενημερώνεις για καμιά φάση, ως εκεί. Σε ένα τόσο ευρύ και ανοιχτό μέσο  είναι άλλωστε πολύ δύσκολο να έχεις και απαιτήσεις επί της ποιότητας π.χ. των συζητήσεων.  Αντιστοίχως και για το τρολλάρισμα πίστευα ότι είναι ξόδεμα δημιουργικής ενέργειας. Το blog σου θα μου πει κανείς τι είναι ρε καμμένε, αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση…

Στο πολιτικό τρολλ λοιπόν, για να καταλήξω, βρήκα καναδυό δημοσιεύσεις που μου κίνησαν το ενδιαφέρον, καθώς αναδεικνύουν μερικά σημαντικά θέματα σε σχέση με την πολιτική ως ιδεολογία, την πολιτική ταυτότητα, αλλά και την έλλειψη κριτικής ικανότητας από τον κόσμο που ξημεροβραδιάζεται στο indy (και όχι μόνο) πάνω σε ιδιαίτερα θέματα που “πουλάνε” στο μεταμοντέρνο σκηνικό. Υπάρχει φυσικά και ένα στοιχείο υπερβολής, ίδιον φαντάζομαι κάθε τρολλ, αλλά όπως και να χει το βρήκα ενδιαφέρον. Διαλέγω εδώ μία, ρίξτε μια ματιά και στις υπόλοιπες:

Αναληψη ευθύνης – Dada

Ακολουθούν οι ρωσόφιλοι Devotchka με τις οντολογικές αναζητήσεις τους στο τραγούδι The Clockwise Witness:

… If you win the rat race/ If you come in first place/ Then a rat is all you will be …

Ο θάνατος του εμποράκου [medley]

Καταρχήν μου τη σπάνε οι ψιλικατζήδες. Όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Και το χειρότερο που κάνουν είναι που παρακολουθούν τα πιτσιρίκια μην τυχόν και τους κλέψουν καμιά σοκολάτα και όταν μένουν πολύ ώρα στο μαγαζί τα διώχνουν κλωτσιδών. Για να μην πω αν έχουν λεφτά για μία τσίχλα, αλλά θέλουν δύο…

Έτσι όταν σηκώσανε το ψιλικατζίδικο απέναντι απ το σπίτι μου και κοπανήσανε και τον ιδιοκτήτη, δεν μπορώ να πω ότι λυπήθηκα ιδιαίτερα…

Δεύτερον στο blog των ωχρά σπειροχαίτη βρήκα αυτό:

για την είσοδο στο μαρξισμό μόνο με 10 ευρώ μας είχε ενημερώσει η αλίκη, αλλά το κόμμα του λαού όπως πάντα πρωτοπόρο!

Δείτε και στο φούφουτο

Ένα βίντεο και δύο εκδόσεις

Την πρώτη έκδοση και μάλιστα το συγκεκριμένο απόσπασμα θέλω να το αφιερώσω σε όλους αυτούς που πέφτουν στο μπλογκ μου βάζοντας σε μηχανές αναζήτησης τους όρους “γαμ….ια με σκύλους”.