Αριστερό μου παρελθόν πάρτο χαμπάρι…

Μιας και η προ ημερών συγκυρία (επαίτιος παλινόρθωσης δημοκρατίας) είναι σχετική είπα να ποστάρω εδώ για μερικά πράγματα που διάβασα και μου άρεσαν

Καταρχήν το γνωστό Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού: Ρίτσος – Ελύτης – Θεοδωράκης – Σβορώνος του Άκη Γβριηλίδη

Σαν κύριο θέμα του το βιβλίο έχει το πως δομήθηκε ο ελληνικός αριστερός εθνικισμός μετά το ‘40 με βάση το σχήμα θυματοποίηση-αυτοθυσία. Αν και το βιβλίο παραβλέπει μερικές τάσεις του κινήματος το 40 αλλά και αργότερα (π.χ. τσουβαλιάζει στον όρο “κομμουνιστές” τους σταλινικούς του κκε και τους φίλους τους, χωρίς καμιά αναφορά σε τόσους άλλους), η κριτική του στην πολιτική πάλη με όρους αυτοθυσίας είναι τόσο σύγχρονη και επίκαιρη που νομίζω πως πιάνει και ένα σημαντικό κομμάτι του αναρχικού χώρου στη Ελλάδα που εξακολουθεί να λειτουργεί με “ηθικούς” όρους. Ενδεικτικά ρίξτε μια ματιά στην σχετική κριτική που κάνει το 4ο τεύχος του κιβωτίου στο κείμενο “οποιος έχει τη μύγα να τη φέρει πίσω” …

Όταν προσωπικά ξεμπέρδεψα με την αριστερά, συνάντησα την ιδέα του αγώνα ως διαδικασία χαράς στους καταστασιακούς και -σε επίπεδο διακυρρηκτικό τουλάχιστον- την ενστερνίστηκα και την αναπαρήγαγα. Ωστόσο διαβάζοντας αυτό το βιβλίο αλλά και περνώντας λίγο παραπάνω χρόνο στην πολιτική πάλη, διαπίστωσα ότι αυτά που ο Γαβριηλίδης αποδίδει στην αριστερά, είναι γενικά -κι όχι μόνο σε μένα- βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις, που έχουν φτάσει να έχουν τη μορφή πολιτικού-αντανακλαστικού [update: δειτε μια κριτική στο γαβριηλίδη εδώ]…

Ξεπηδάν ας πούμε όταν η υπερβολική χαλαρότητα σε μια συλλογικότητα κριτικάρεται και μπαίνει ζήτημα “συνέπειας” ή “πειθαρχίας”, ή στις διακυρήξεις τύπου “δε γίνεται να χαλάνε πολιτικές σχέσεις για μια/ένα γκόμενα/ νο”. Όπως και να χει , πιστεύω πως για να έχει ουσία η πολιτική πάλη -με στόχο την κατάργηση της διαχωρισμένης πολιτικής- θα πρέπει αυτη να είναι αποτέλεσμα επιθυμίας. Γουστάρω να κάνω πολιτική κι όχι πρέπει… Γουστάρω συνελεύσεις, δεν είμαι υποχρεωμένος να τις κάνω. Και φυσικά αυτό σημαίνει πως πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις θα πρέπει να ναι σε μια διαδικασία δυναμική, κι όχι να καπελώνουν οι μεν τις δε, ώσπου τελικά οι πολιτικές σχέσεις να διαλυθούν μέσα σε απελευθερωμένες κοινωνικές σχέσεις…

Μεσα απ τις αναφορές του βιβλίου βρήκα το άρθρο “Το πανηγύρι κρατάει χρόνια, θέματα αντιδραστικού μοντερνισμού στο έργο του Νίκου Γκάτσου“ πάλι από το Γαβριηλίδη.

Το έργο του Γκάτσου το ήξερα και από την Αμοργό και από το Χατζιδάκη και πρέπει να ομολογήσω ότι το συμπαθούσα και προσπαθούσα να το διαβάζω όπως διαβάζουμε π.χ. κάτι πολιτικό: προσπαθώντας να το απελευθερώσουμε από τη δογματική του στιγμή. Βέβαια τις καφρίλες του Γκάτσου μετά το ‘90, με στιχουργήματα όπως “έχεις τα παιδιά σου σκόρπια κι αγριέψανε τα σκόπια” ή “μουσουλμάνοι και πομάκοι θα σου παρουνε τη θράκη ” δεν τις ήξερα, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία… Σημασία έχει πως τέχνη διαχωρισμένη από την επανάσταση είναι μια αηδία. Κι αν το ότι ο Γκάτσος ή ο δείνα καλλιτέχνης καταφέρνει να μας εξιτάρει με τη γνώση του επί της τεχνικής, και τις επιδείξεις του στη χρήση των εκφραστικών μέσων, το πρόβλημα το έχουμε εμείς, κι όχι αυτός. Αυτός τη δουλειά του κάνει…

Το αρθρο αυτό του Α.Γ. βασίζει τη μέθοδό του στο “Μοντερνισμός και πρωτοπορία. Η πολιτική ταυτότητα του “ελληνικού υπερρεαλισμού” “ του Τάκη Καγιαλή, από το περιοδικό Εντευκτήριο, αρ. τ. 39. Μιας και πήρα φόρα και άρχισα πάλι να αποκυρήττω τις παλιές μου σχέσεις με την τέχνη, το ψαξα και το βρήκα. Έχει πολύ ενδιαφέρον. “Χώνει” γενικά στους Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο. Όποιος μπήκε στον κόπο να διαβάσει ως εδώ το ποστ και έψαξε και αυτό το κείμενο και δεν το βρίσκει ας το πει να το σκανάρω. Το χω σε μια ψιλοαθλια φωτοτυπία αλλά διαβάζεται…

Τώρα βέβαια η μισή βιβλιοθήκη και δισκοθήκη μου θα πρεπε να φάει σουτ, γιατί δεν βλέπω, πως μπορώ να απελευθερώσω έστω και ένα ποιημα του Γκάτσου, όταν θα μου ρχονται συνειρμικά οι παραπάνω αηδίες, ή ένα του Ελύτη όταν θα σκέφτομαι πόσο ψωνάρα ήταν, αλλά δεν πειράζει, θα τα κρατήσω να τα ακούω να γελάω ή για να μην είμαι ισοπεδωτικός θα κάνω αυτό που λέει ο Καγιαλής, θα τα αναγιγνώσκω με κριτικό ενδιαφέρον κι έτσι δε θα χω και τύψεις, χι χι…

>ορίστε και ένας διάλογος πάνω στο παραπάνω κείμενο του Καγιαλή:

Φασισμός και λόγος

Ήταν τελικά φασίστες;

>κι ένα τραγουδάκι > Όρα Μηδέν (θάνατος στους ποιητές) που μου έμαθε ο αγαπητός πανωςκ που σκέφτεται να την κάνει σιγά σιγά…

Υ.Γ.: ίσως να φαίνεται οξύμωρο που διάλεξα για τίτλο αυτής της ανάρτησης ένα στίχο του αντιαμερικάνου-αριστεριστή Πανούση, όσο να ναι όμως το ύφος αυτουνού έχει ένα διονυσιακό στοιχείο πολύ πιο κοντινό στην απελέυθέρωση της επιθυμίας από πολλούς άλλους…

Υ.Γ.2 Καλοκαίρι, πλιτς πλατς, αλλά όχι μόνο… τα λέμε εν καιρώ…