Οι αρλούμπες έπεσαν στη λούμπα…

Σε ένα θεατρικό αφιέρωμα στον Μπέκετ πριν από 2-3 χρόνια είχα ακούσει να λέγεται πως η αγκαλιά ως χειρονομία εμπεριέχει την “ανάγκη” για ιδιοκτησία πάνω στον άλλον. Αυτή η φράση (που φυσικά δεν είναι θεωρητικό απόφθεγμα -αλλά στιγμή ενός θεατρικού έργου (προς αποφυγή παρεξηγήσεων)- αφού αν ήταν έτσι θα παρέβλεπε την αγκαλιά ως χειρονομία συνάντησης και απελευθέρωσης από το διαχωρισμό, anyway…] έμεινε στο μυαλό μου από τότε και την ξαναθυμήθηκα όταν το αγαπητό εργαλείο πριν από μερικές μέρες δημοσίευσε ένα ποστ στο οποίο παρέθετε ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από το βιβλίο του Σπόνβιλ “Ο μύθος του Ίκαρου”. Το βιβλίο βέβαια δεν το έχω διαβάσει αλλά το απόσπασμα και η ανάρτηση του φίλου εργαλείου με έπεισε να το ψάξω να του ρίξω μια ματιά…

“Τρέλα του Νάρκισσου: να θέλεις να αποκτήσεις ένα εγώ που δεν υπάρχει! Και ο πόθος γυρίζει γύρω γύρω μέσα στο λαβύρινθό του: τη μη-απόκτηση του αντικειμένου του. Δεν θα βγούμε από αυτό τον λαβύρινθο παρά αν παραιτηθούμε. Αλλά θα ήταν τρέλα να παραιτηθούμε από την επιθυμία, θα ήταν αυτοκτονία να παραιτηθούμε από το εγώ. Η σοφία είναι να παραιτηθούμε από την απόκτηση.”

Δυστυχώς μια από τις λειτουργίες του καπιταλισμού είναι να καταστέλει την επιθυμία ή όταν δεν τα καταφέρνει να της δίνει εκείνη την μορφή που θα τον βοηθήσει να αναπαράγεται, να την ενσωματώνει. Δε θα πως όμως περισσότερα για να μη φλυαρήσω. Παραθέτω εδώ δυο κείμενα που διάβασα το μεν πρώτο προχθες και το δεύτερο όταν πρωτοκυκλοφόρησε.

Το πρώτο έχει τον τίτλο “Η γυναίκα μαζοχίστρια (ή αλλιώς μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος)” και είναι κείμενο της Αναρχοφεμινιστικής Ριζοσπαστικής Ομάδας Αθηνών. >>>>

[UPDATE: : Όπως με ενημέρωσε ο/η frustrated embryo το παραπάνω μπλογκ και το κείμενο δεν είναι πραγματικά. Αναδημοσιεύω ολόκληρο το comment: "Just to let you know…. H “αναρχοφεμινιστική ριζοσπαστική ομάδα αθηνών”, που υποτίθεται ότι διατηρεί το μπλογκ που αναφέρεις, είναι hype. Κοινώς φάρσα. Μην την αναπαράγεις λοιπόν. Κατά τ’ άλλα, πριν ο καπιταλισμός “μας καταπιέσει τις επιθυμίες” (μα καλά είμαστε σοβαροί τώρα….. Τι θα ήταν ο καπιταλισμός χωρίς την επιθυμία των υπηκόων του;;;;) οι επιθυμίες αυτες από ποιον φτιάχτηκαν; Απ’τον θεούλη; Απ’τη Μαμά-Φύση; Από τον “εαυτό”μας; Τροφή για σκέψη."

ar.lu.: Αν και η φάρσα και το παιχνίδι γενικά είναι ωραίοι κατα τη γνώμη μου τρόποι να κάνεις κριτική, δεν ισχύει το ίδιο όταν απευθύνεσαι σε συντροφους. Εκεί καλό θα ήταν και ειδικά όταν απευθύνεσαι σε συντρόφους που δεν τους ξέρεις και δεν υπάρχει οικειότητα, να υπάρχει σοβαρότητα. Κατά αυτήν την άποψη δεν συμφωνώ και δε μου άρεσε καθόλου -τώρα που το πήρα χαμπάρι δηλαδή- αυτός ο τρόπος που επέλεξαν κάποιοι για να κάνουν την κριτική τους σε ορισμένες από τις απόψεις που κυκλοφορούν στο φεμινιστικό χώρο, διαστρεβλώνοντας τες, καταλήγοντας τελικά να αναπαράγουν ηλιθιότητες του στυλ οι φεμινίστριες είναι ψυχρές, ανέραστες κ.λ.π. ... Τελικά μέσα σ' αυτήν την έλλειψη σοβαρότητας που καταλήγει ουσιαστικά στη βλακεία, χάθηκε η όποια ουσία θα υπήρχε στο να κάνεις κριτική σε έναν συγκεκριμένο φεμινισμό, όπως κάνει π.χ. να κάνει το παρακάτω άρθρο...]

Το δεύτερο που το βάζω ουσιαστικά γιατί μπορεί να διαβαστεί ως απάντηση στο πρώτο περιέχεται στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού Flesh Machine και φέρει τον τίτλο “Pat Califia: Φεμινισμός και Σαδομαζοχισμός”. Μπορείτε να το διαβάσετε σε Pdf μορφή εδώ >> F&SM .

Δεν θα μπω στη διαδικασία να σχολιάσω ή να αναφέρω τις όποιες επιμέρους διαφωνίες που μπορεί να έχω με το κείμενο της Pat Califia, γιατί δεν έχω και πολύ χρόνο, αλλά βασικά επειδή νομίζω ότι τα δύο κείμενα δείχνουν από μόνα τους πολλά πράγματα.

Θα ανεβάσω όμως δυο τραγούδια για δύο διαφορετικές στιγμές της επιθυμίας και τη διαλεκτική των σχέσεων. Καλό βράδυ:

1. Bat For Lashes: Whats a girl to do

2. My Brightest Star – Golden Star

Υ.Γ. : Αν κάποιος/α έχει τη διάθεση να σχολιάσει ή να γράψει τις σκέψεις του κ.λ.π. θα παρακαλούσα να αποφύγει τα βρισίδια ή οποιεσδήποτε άλλες εκδηλώσεις ενδέχεται να ρίξουν το επίπεδο που τόσο υψηλά το κρατεί τούτο το καταπληκτικό ιστολόγιο (sic). Βρισίδια από το επόμενο ποστ. Τώρα μιλάμε σοβαρά… [Update: Βρίστε ελεύθερα]

1.Πρωινό Ρέκβιεμ για το Νίκι

1.

Σε ένα αρκετά μεγάλο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου του έβδομου διαμερίσματος, που πάντως δε διέθετε σουίτα, κοντά στην Esplanade des Invalides, οι πρωινές ακτίνες του ήλιου πάσχιζαν να νικήσουν τις πυκνές ίνες μιας μπορντώ μεταξωτής κουρτίνας που το προηγούμενο βράδυ ένα γυναικείο χέρι επεξεργάστηκε την υφή τους για να διαπιστώσει αν επρόκειτω για ανάμειξη μεταξιού με ακρυλικό. Μέσα από το ανοιχτό ανατολικό παράθυρο ένα αεράκι σαν πορτοκαλί κόκερ σπάνιελ σύρθηκε πάνω στο περβάζι και κάτω από το τελείωμα της κουρτίνας κι ύστερα μπουσουλώντας στην κοιλιά του απλώθηκε στο δωμάτιο με κατεύθυνση προς το κρεβάτι. Το ακάλυπτο στήθος της γυναίκας αναρρίγησε και ακείνη σκεπάστηκε αμέσως με το σεντόνι. Ύστερα γύρισε πλευρό και απλώνοντας το χέρι της διαπίστωσε πως η δεξιά πλευρά του κρεββατιού ήταν άδεια. Ανασηκώθηκε στο κρεββάτι κοιτάζωντας στο βάθος του δωματίου και ύστερα φώναξε δύο φορές : “Νίκι;… Νίκι.”

Καθώς δεν πήρε απάντηση κατέβασε τα μακριά πολυφωτογραφημένα της πόδια από το κρεβάτι έψαξε ψηλαφώντας με τα ακροδάχτυλα τις παντόφλες, τις οποίες αφού φόρεσε σηκώθηκε και προχώρησε μέχρι την καρέκλα όπου ήταν ακουμπησμένη μία robe de chambre του οίκου Dior. Τη φόρεσε πρόχειρα και κάθησε στην καρέκλα κι αφού την έβαλε αντίκρυ στον καθρέφτη με το βικτωριανό περίγραμμα, πήρε μια κοκκάλινη βούρτσα και έφτιαξε τα μαύρα της μαλλιά που είχαν ανακατευτεί από τον ύπνο. Ύστερα έβαλε στο λαιμό της δύο σταγόνες από ένα μπουκαλάκι Baccarats Les Larmes Sacrees de Thebe που βρισκόταν πάνω στο έππλο (που δεν ξέρω πως το λένε) κι αφού το ξανακούμπησε με σεβασμό, σηκώθηκε με μια αριστοτεχνική κίνηση του κορμιού της από αυτές που σου μαθαίνουν μόνο στα μεγάλα πρακτορεία μοντέλων.

Προχώρησε προς το κέντρο του δωματίου και ξαναφώναξε αυτή τη φορά λίγο δυνατότερα: “Νίκι; Μα που είσαι mon amour;”. Πίσω από τον καναπέ του σαλονιού που σχημάτιζε μαζί με την κρεβατοκάμαρα έναν μακρύ ενιαίο χώρο εμφανίστηκε μια σιαμέζα γάτα που με γρήγορες κινήσεις ήρθε και τρίφτηκε στο δίμετρο αριστερό της πόδι. Η γυναίκα την σήκωσε από το πάτωμα και την πήρε στην αγκαλιά της, ενώ προχώρησε ακόμα πιο μέσα στο δωμάτιο ,αφού πρώτα έριξε μια ματιά στο μπάνιο που ήταν τελικά άδειο. Οι κινήσεις της τώρα έγιναν πιο γρήγορες. Τα βήματα της επιταχύνθηκαν και μέσα σε ένα λεπτό σχεδόν είχε εξερευνήσει όλη την απέραντη κατά τ’ άλλα σουίτα*. Άφησε τη γάτα πάνω σε μιά πολυθρόνα και κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα. Πήγε να πιάσει το πόμολο, αλλά πριν από αυτό έφτιαξε τη ρόμπα της που όντας εξαιρετικά χαλαρή άφηνε το διάσημο στήθος της να ξεπετάγεται από μέσα σαν ατίθασο ζευγάρι από τόπια αντισφαίρισης. Αφού έσφιζε τη ζώνη γύρω από τη μέση της, γύρισε την ασφάλεια και άνοιξε την πόρτα. στην απέναντι πλευρά του διαδρόμου με το πρόσωπο στραμμένο στην πόρτα δίπλα σε μια ψηλή γιούκα καθόταν προσοχή ένας μαύρος άντρας σχεδόν δυο μέτρα φυλακισμένος μέσα σε ένα μαύρο στενό κοστούμι με ένα ακουστικό στο δεξί του αυτί να αποκαλύπτει χωρίς αμφιβολία το τι ρόλο έπαιζε στην όλη υπόθεση.

“Aμπτέν; Βγήκε ο σύζυγός μου;”

“Όχι κυρία”

“Μα πως όχι αφού δεν είναι μέσα; Καλά τι σκατά σαςπληρώνουμε ήθελα να ξερα…” είπε εκνευρισμένα η γυναίκα και κοπάνησε την πόρτα καθώς ξανάμπηκε μέσα μουρμουρίζοντας. Γύρισε βιαστηκά στο σαλόνι και μέσα από την μαύρη της τσάντα έβγαλε ένα κινητό τηλέφωνο. Ανέτρεξε στη μνήμη των πρόσφατων κλήσεων και βρήκε τον προσωπικό του αριθμό, τον οποίο κάλεσε μόνο για να ακούσει το ringtone ενός γνωστού ρυθμού να έρχεται μέσα από την κρεββατοκάμαρα “ντιν, ντιν, ντιν, allons enfant de la patrie… “. Κατέβασε το κινητό από το αυτί της και πήγε πίσω στην κραβατοκάμαρα. Πέταξε το κινητό πάνω στο κρεβάτι και ύστερα έκατσε γα μια στιγμή κι αυτή πάνω στις ανκατεμμένες κουβέρτες. ύστερα από λίγα λεπτά ξανασηκώθηκε. Πέταξε από πάνω της τη ρόμπα με μια βίαιη κίνηση κι αυτή προσγειώθηκε σε μια γωνία. Ύστερα άρπαξε μια φωτογραφική μηχανή που ξεκουραζόταν αμέριμνη πάνω στο κομοδίνο και πήγε στο μπάνιο να βγάλει μερικές ακόμα φωτογραφίες τον εαυτό της.

Ο μάρκος ανέβηκε τις σκάλες του διόροφου κτιρίου που ήταν κάποτε περιουσία ενός γενναιώδορου αλλά μακαρίτη πλέον συντρόφου. Άλλωστε αυτός ο θάνατος και η γενναιοδωρία ήταν συνθήκες που είχαν ανάγκη η μία την άλλη για να αποκτήσουν ύπαρξη εξ αμοιβαιότητας, αφού με την υλοποίηση της διαθήκης του άφηνε αυτό το κτίριο στο κόμμα και αναγνωριζόταν εξ απασών των μελών η συνεισφορά του και η αγάπη του για τον κοινό σκοπό όπως έγραψε και η στήλη με τις εισφορές στο Ριζοσπάστη. Αφού χαιρέτησε δυο τρεις συντρόφισσες του που κάθονταν και κάπνιζαν στον προθάλαμο ο Μάρκος κατευθήνθηκε προς το δωμάτιο που συνήθιζαν να κάνουν τις συνεδριάσεις της Ο.Β.ας του. Πριν όμως φτάσει ένα χέρι τον χτύπησε στον ώμο. Ήταν ο γραμματέας του τομές. “Έλα ρε, τι κάνεις; Στην ώρα σου βλέπω… Έτσι ρε. Γουστάρω τους συνεπείς, ρε που έχουν αρχίδια όχι μαλακίες”. Κι ύστερα συμπλήρωσε με λιγότερο ενθουσιασμό: “Ήρθε ο σταμάτης απ’ την αχτίδα παιδείας, του είπα τις διαφωνίες σου και θα ήταν καλό να τις συζητήσετε νομίζω”. “ο.κ., κανένα πρόβλημα ” είπε ο Μάρκος λακωνικά. “Α, νάτος. Σταμάτη από εδώ ο Μάρκος.” . Ο καθοδηγητής από την αχτίδα παιδείας ήταν ένας νέος ξανθομάλλης γύρω στα τριάντα με κλασσικό τζιν μπουφάν και αραιή γενιάδα. “Γειά σου Μάρκο, θες να πάμε μέσα να μαστε πιο άνετα; Δεν έχω και πολύ χρόνο και θα πρέπει να τα πουμε λίγο στα πεταχτά”.

Οι δύο άντρες μπήκαν στο δωμάτιο και ο Μάρκος έκλεισε πίσω του την πόρτα. Ο ξανθός κάθισε σε μια καρέκλα με ροδάκια και τράβηξε και μια ακόμα για να κάτσει ο σύντροφός του ενώ άρχισε να περιεργάζετε κάποιες σημειώσεις που είχε στον φάκελο που κρατούσε στο χέρι του. “Για πες λοιπόν. Ο Γιώργος μου είπε ότι έχεις κάποιους προβληματισμούς… είναι έτσι;”. “Βασικά θα έλεγα ότι μάλλον είναι διαφωνίες” τον διόρθωσε ο Μάρκος φέρνονταν εξαρχής τη συζήτηση στα μέτρα του. “Πες μου λοιπόν ποιες είναι αυτές οι “διαφωνίες”;” είπε ο ξανθός τονίζοντας την τελευταία λέξη ενώ συνέχιζε να ξεφυλλίζει τις σημειώσεις του λες και έδινε στη συζήτηση την προσοχή που αρμόζει σε ένα θέμα που προέκυπτε καθημερινά. Ο μάρκος μίλησε για τρία λεπτά περίπου, αναφέροντας επιγραμματικά κάποιες απόψεις του απ’ τις οποίες ξεχώριζαν οι λέξεις, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, ανεπάρκειες, μικροαστική στροφή, καπέλωμα, γραμμή, καθοδήγες και λοιπές αναλόγου περιεχομένο. “Αυτά σε γενικές γραμμές”. “Μάλιστα” είπε ο ξανθός κάνοντας στη συνέχεια μια αρκετά μεγάλη παύση. “Ασχολείσαι πολύ με την τέχνη μου είπε ο Γιώργος, ε; Βοήθησες να στηθεί και η πολιτιστική ομάδα στο πανεπιστήμιο;”.

“Ναι, έτσι είναι”

“Μάλιστα…”

“Για πες μου αν δεν γίνομαι αδιάκριτος βέβαια. Ποια είναι η ταξική σου καταγωγή;”

“εεε…. τι εννοείς;” κόλλησε προς στιγμήν ο μάρκος, αλλά συνέχισε λέγοντας “ξέρω γω… οι παππούδες μου ήταν αγρότες, οι…”

“Αυτά είναι κάποια πράγματα που πρέπει να τα δεις” τον έκοψε ο ξανθός ενώ ταυτόχρονα κάποιος άνοιξε την πόρτα.

“Ναι τώρα έρχομαι. Οι φοιτητές είναι γενικά, ασταθή στοιχεία, το ξέρεις… Λίγοι μένουν στο κόμμα και αυτό είναι ένα ζήτημα. Στη δικιά σου περίπτωση είναι κι άλλα πράγματα όπως κατααβαίνεις…”

Έδωσε το φάκελο με τις σημειώσεις στον τύπο που είχε ανοίξει την πόρτα ενώ ο Μάρκος τον κοίταζε αποσβολωμένος. “Ντάξει όμως, κοίτα… μη στεναχωριέσαι, θα τα ξανασυζητήσουμε κάποια στιγμή. Τώρα πρέπει να πάω στα κάτω γραφεία γιατί έχουμε συνέκευση με την αχτίδα και δεν μπορώ να καθυστερήσω. Να τα σκεφτείς πάντως αυτά που είπαμε και ξαναμιλάμε. Άντε, τα λέμε…”

Ο μάρκος μισοέκπληκτος μισοεκνευρισμένος σηκώθηκε προσπερνώντας τον ξανθό που είχε ήδη ανοίξει καινούρια συζήτηση στο διάδρομο και κατέβηκε ξανά τα σκαλιά του διόροφου σπιτιού βγαίνοντας στον κατηφορικό δρόμο. “Μα πόσοι μαλάκες μπορεί να υπάρχουν σ’ αυτό το κόμμα” είπε από μέσα του καθώς έβγαινε στην Αγίου Δημητρίου την οποία και διέσχιζε με γρόγορα βήματα καθώς το φανάρι ήταν ακόμη πράσινο και τα αυτοκίνητα συνέχιζαν να περνούν. “Βέβαια αν υποθέσουμε ότι ισχύουν αυτά που διαβάζω τελευταία μάλλον όλα τα κόμματα τους ίδιους μαλάκες φτιάχνουν” συμπλήρωσε καθώς το βλέμμα του πιάστηκε σε μια βιτρίνα με ηλεκτρικά είδη που αντικαθρέφτιζε το πρόσωπο του. Έφτιαξε τα μαλλιά του το κόκκινο χρώμα των οποίων φώτιζε το γυαλί της τζαμαρίας λες και ήταν η Maureen O’Hara η βασίλισσα του Technicolor όταν ο ιδιοκτήτης άνοιξε τις τηλεοράσεις οι οποίες ήταν όλες γυρισμένες στο ίδιο κανάλι που έδειχνε έκτακτο δελτίο: ” Αγνοείται πλέον και επίσημα ο Νικολά Σαρκοζί μετά την ανακοίνωση που έδωσε ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης. Οι ειδήσεις για αγνοούμενους ηγέτες κρατών έφτασαν πλέον τις 32 μέσα σε λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες, ενώ δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο πιέζουν τις κυβερνήσεις τους να κάνουν μία δήλωση για το που βρίσκονται οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί τους. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει ακόμα καμία δήλωση, ενώ κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται αυτή τη στιγμη ο κ. Καραμανλής αφού οι πόρτες στο Μαξίμου και στηνπρωθυπουργική κατοικία παραμένουν απ’ το πρωί ερμειτικά κλειστές. Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο…. “

* όπως θα διαπίστωσε ένας προσεκτικός αναγνώστης, φυσικά και δεν πρόκειται για απέραντη σουίτα. άλλωστε το ξενοδοχείο δε διέθετε σουίτα. ή μάλλον στην αρχή διέθετε αλλά μετά αποφάσισα πως δε διέθετε, οπότε δεν πρόκειται για απέραντη σουίτα αλλά για ένα απλό δωμάτιο όπως άλλωστε μαρτυρά και η φωτογραφία ντοκουμέντο από το μπάνιο που μακράν υπολείπεται ενός μεγαλοπρπεπούς μπάνιου σουίτας… αλλά αυτά είναι λεπτομέριες θα μου πεις.

[μπορεί και να συνεχίζεται...]

In love with crisis

Αναδημοσιεύω το πολύ καλό πόστ Το Κραχ της Κοινωνικής Απελευθέρωσης από το ιστολόγιο in love with life [δικά μου σχόλια ίσως αργότερα]:

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, τίθεται σε κίνηση μία από αυτές τις αλληλουχίες πραγμάτων, που φέρνουν κοσμοιστορικές αλλαγές στον «Δυτικό» κόσμο, όπως τον ξέρουμε. Η πτώχευση της Lehman Brothers, του τέταρτου μεγαλύτερου επενδυτικού κολοσσού παγκοσμίως, στο μέσο Σεπτεμβρίου, αποτελεί τον πρώτο κρίκο σε μία νέα αλυσίδα κατακρημνίσεων για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Μία αλυσίδα που πλήττει την καρδιά του συστήματος. Μία αλυσίδα που οδηγεί αναπόφευκτα στο οικονομικό κραχ της γενιάς μας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πως φτάσαμε ως εδώ. Στις αρχές του 2008 η αγορά ενυπόθηκων δανείων υψηλού ρίσκου των ΗΠΑ καταρρέει λόγω υπερδανεισμού των νοικοκυριών, προκαλώντας τριγμούς στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η χρηματοπιστωτική κρίση συμπίπτει με τις συγκυρίες της ανόδου των τιμών του μαύρου χρυσού κοντά στα 150 $ και της έκρηξης στις τιμές των τροφίμων. Το μίγμα για την παγκοσμιοποιημένη οικονομία είναι εκρηκτικό. Από την χρηματοπιστωτική κρίση πτωχεύουν και εθνικοποιούνται κατά σειρά οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες Northern Rock (UK) και Bear Stearns (US) καθώς και οι γιγάντιες Fannie Mae & Freddie Mac , στηρίγματα της αγοράς των ενυπόθηκων δανείων. Οι ενέσεις ρευστού εκατοντάδων δις από τις κεντρικές τράπεζες για τη στήριξη των αγορών είναι συνεχείς και επαναλαμβανόμενες σε απέλπιδες προσπάθειες αποτροπής του κραχ. Σήμερα και μετά την πτώχευση της Lehman, το City του Λονδίνου και η Wall Street έχουν μετατραπεί σε θέατρα πανικού. Όλοι αναμένουν από μέρα σε μέρα το χαριστικό χτύπημα στις χρηματοπιστωτικές αγορές από καταρρεύσεις άλλων ομίλων, όπως της AIG, της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας του κόσμου, η οποία ήδη δέχεται ενέσεις δεκάδων δις από το κράτος των ΗΠΑ, για να σταθεί όρθια. Συγχρόνως, 10 από τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου θωρακίζονται πριν την καταιγίδα δημιουργώντας ένα ταμείο αντι – πτώχευσης ύψους 70 δις, προκειμένου να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στους επενδυτές τους.

Διάγουμε ημέρες που ο συνεργάτης του Πινοσέτ και θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού Milton Friedman και η συμπορευόμενη “Σχολή του Σικάγο” με την άκρατη εμπιστοσύνη τους στις δυνάμεις της “ελεύθερης” αγοράς ίσως δεν είχαν φανταστεί, όταν διατύπωναν τις θεωρίες τους. Αυτή τη φορά κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι για το επικείμενο κραχ φταίνε οι εργατικοί αγώνες, οι υψηλοί μισθοί, το “πολύ” κράτος ή ο «κομμουνιστικός» κίνδυνος για την αποτυχία των αγορών. Προς ευαρέστηση των θιασωτών του συστήματος το μόνο φαινόμενο που καλά κρατεί σήμερα είναι η απελευθέρωση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου στο όνομα του κέρδους των ολίγων. Έτσι όμως τα βαθύτερα αίτια της οικονομικής κρίσης θα πρέπει να αναζητηθούν ακριβώς εκεί, δηλαδή στην κυρίαρχη ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού και του οικονομισμού, στην αποτυχία της αγοράς των ολιγοπωλίων και στην αδυναμία της εξουσίας να ελέγξει τον εαυτό της, στον υπερδανεισμό και τον τζόγο και γενικώς σε εγγενή στοιχεία του οικονομικού συστήματος, που έχουν τεθεί εκτός ελέγχου.

Ως απάντηση στις κρίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος οι σύγχρονοι «μάγοι» της καπιταλιστικής οικονομίας επιλέγουν το «σοσιαλισμό των πλουσίων». Οι μεγάλες οικονομικές μονάδες, που τόσα χρόνια γέμιζαν τις τσέπες του κεφαλαίου, διασώζονται από την χρεωκοπία με πλιάτσικο από τον κοινωνικό πλούτο, που είναι συσσωρευμένος στα κρατικά ταμεία μέσω φορολογίας. Την ίδια ώρα τα αφεντικά κάθε είδους, από τους μεγαλοεπενδυτές μέχρι τις ανώτερες εταιρικές ιεραρχίες, διαφεύγουν αλώβητα και χρυσοφόρα, ενώ στα κατωτέρα κοινωνικά στρώματα επιφυλάσσεται ανεργία, πείνα και χρεωκοπία. Έτσι, με το «σοσιαλισμό των πλουσίων» έχουμε το φαινόμενο οι παραγωγοί του πλούτου, δηλαδή οι εργαζόμενοι, μετά από την εκμετάλλευση της μισθωτής σκλαβιάς να “πληρώνουν” και δεύτερη φορά τη νύφη των βαρών της οικονομίας με τις κρατικοποιήσεις των συντριμμιών του κεφαλαίου.

Όμως το πλιάτσικο δεν τελειώνει εδώ. Από το κραχ το σύστημα αργά ή γρήγορα θα ανακάμψει. Η κρίση αφήνει πίσω της τεράστιες ευκαιρίες για επενδύσεις πάνω στο κατεστραμμένο τοπίο των οικονομιών. Το κεφάλαιο είναι άλλωστε σήμερα πιο εύρωστο από ποτέ χάρη στην παγκοσμιοποιημένη παντοδυναμία της εκμετάλλευσης. Από την άλλη οι κοινωνίες θα βγουν εξουθενωμένες και επομένως με μειωμένες αντιστάσεις από την καταστροφή. Θα είναι μία χρυσή ευκαιρία για το κεφάλαιο να αλώσει στις ζωές μας από όποια κοινωνική συνεκτικότητα/αλληλεγγύη και από όποιους θεσμούς αυτό σήμερα εμποδίζεται.

Από το επερχόμενο κραχ είμαστε σίγουροι ότι δεν προμηνύεται μία στροφή προς ένα καλύτερο κόσμο αλλά μία έκδοση του “σοκ” καπιταλισμού, όπως περιγράφεται στο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν. Θα ήταν όμορφο η παρούσα οικονομική κρίση να οφείλεται στις επιθέσεις μας κατά του συστήματος σε αναζήτηση της “εφόδου προς τον ουρανό”, στην αφύπνιση των ανθρώπων και στην κοινωνική αυτό-διεύθυνση. Οφείλεται όμως αποκλειστικά σε παράγοντες, στους οποίους δεν έχουμε κανένα έλεγχο, είναι ενδοσυστημικοί και δεν υπακούουν σε αξιακά κριτήρια.

Σε τέτοιες συνθήκες πρέπει να παλεύουμε για την αλήθεια των αιτιών της κρίσης, για την απογύμνωση του ρόλου της καπιταλιστικής οικονομίας και για την αποφυγή οποιασδήποτε ενέργειας που πλήττει την κοινωνία υπέρ του κεφαλαίου. Ωστόσο δε μπορούμε να περιοριζόμαστε σε θέσεις άμυνας σε ιδεολογικό/στρατηγικό επίπεδο. Έτσι, μολονότι οι καιροί που οι έτοιμες συνταγές και τα θέσφατα για μια άλλη κοινωνία έχουν περάσει, και καλώς, ανεπιστρεπτί, υπάρχει σήμερα περισσότερο ανάγκη από ποτέ να διατυπώνουμε και να εφαρμόζουμε στην πράξη εναλλακτικές προτάσεις απέναντι στο σημερινό αντι-ανθρώπινο σύστημα τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και στη σφαίρα της οικονομίας, όπως παραδείγματος χάρη η περί parecon θεωρία που περιγράφεται σε άρθρο αυτού του τεύχους.

Χορτάσαμε άλλωστε προτάσεις εξουσίας και είναι καιρός να αρχίζουμε να πατάμε σταθερά σε παραδείγματα κοινωνικοποιημένης οικονομίας μακριά από τον αποτυχημένο κεντρικό σχεδιασμό του κρατικού καπιταλισμού της πρώην «ΕΣΣΔ» και να κάνουμε πιο συγκεκριμένες προτάσεις αυτό-διεύθυνσης της κοινωνίας μακριά από την επίσης αποτυχημένη εκδοχή της επανάστασης ως κατάληψη της εξουσίας από τάξεις πάνω σε άλλες τάξεις. Το μόνο ΚΡΑΧ που ετοιμάζουμε εμείς στο σύστημα είναι το ΚΡΑΧ της κοινωνικής απελευθέρωσης. Είναι το ΚΡΑΧ, στο οποίο οι κοινωνίες θα πάρουν τον έλεγχο του εαυτού τους, ξεπερνώντας τα εξουσιαστικά και αντι-ανθρώπινα μοντέλα διακυβέρνησης του παρελθόντος.

Περισσότερα :
The Economist

Απεργία στην Υγεία

>pic: A doctor shoots a mortar into the air at a roadblock on the Pan-American Highway at Managua on May 3. Some 2,000 public health doctors had been on strike for six months demanding salary increases.

Αντιγράφω από το ιστολόγιο Ριζοσπ. Προβληματισμός

Σε πενθήμερη απεργία βρίσκονται οι ιατροί σε δημόσια νοσοκομεία και κέντρα υγείας. Χθες έγινε αποκλεισμός της πύλης του Ιπποκρατείου Θεσσαλονίκης από 30-40 άτομα. Γενικά η συμμετοχή είναι πολύ μικρή, απόρροια μιας σειράς λόγων όπως οι παλιότερες ήττες, οι διαιρέσεις στο σώμα των ιατρών κ.α. Για το πλαίσιο των αιτημάτων και για το πως βγήκε αυτή η απεργία μπορείτε να ενημερώθειτε αναλυτικά στο http://arsigr.blogspot.com/

ΠΡΟΣ:
Την Ένωση Νοσοκομειακών
Ιατρών Θεσσαλονίκης

ΑΠΟ:
Σύσκεψη Εργαζομένων
Κ.Υ. Ζαγκλιβερίου και Περιφ. Ιατρείων

Συνάδελφοι κατά την γνώμη μας η τακτική του Υπουργείου με τις αναστολές επί αναστολών στην εφαρμογή του Προεδρικού Διατάγματος για το 48ωρο και οι όποιες μπαλωματικές λύσεις απεργάζεται, βρίσκουν έρεισμα και άλλοθι σε μία πραγματική κατάσταση του ιατρικού κόσμου του Ε.Σ.Υ. Δεν «κομίζουμε γλαύκα» με την παραδοχή ότι ένα σημαντικό κομμάτι που αποτελείται κυρίως από παλιούς ειδικούς, βολεύεται στο καθεστώς της υπερεργασίας, διότι απλά δεν το υλοποιεί (είτε με την «τηλεφωνική» εφημερία ή/και με το άτυπο «ρεπό» της επομένης). Τις «τρύπες» καλούνται να μπαλώσουν οι ειδικευόμενοι που βιώνουν την εκπαίδευσή τους υπό διαρκή εκβιασμό και υπό εργασιακή και προσωπική εξουθένωση και όσοι από τους ειδικούς αγωνίζονται για ένα δημόσιο σύστημα περίθαλψης σε καθεστώς μόνιμης δοκιμασίας των προσωπικών τους αντοχών.
Από την άλλη βιώνεται επί χρόνια μία αυξανόμενη απαξίωση του κυρίαρχου Συνδικαλιστικού μοντέλου και των πρακτικών του από τους εργαζόμενους που οι αιτίες της δεν είναι του παρόντος.
Υπό τις συνθήκες αυτές προδικάζεται κατά την εκτίμηση μας – παρότι το απευχόμαστε – η κραυγαλέα χαμηλή συμμετοχή στις αναγγελθείσες κινητοποιήσεις σε σχέση με το βάρος και τη σοβαρότητα του προβλήματος που αντιμετωπίζει ο κλάδος. Χωρίς καμιά διάθεση αντιπαράθεσης προς τις κινητοποιήσεις αλλά παράλληλα και ανεξάρτητα απ’ αυτές θέλουμε να υποβάλλουμε μια πρόταση που η αποδοχή της έστω και από σχετικά μικρό αριθμό συναδέλφων πιστεύουμε ότι θα έχει πολλαπλά οφέλη και για τους ίδιους και για τον κλάδο.
Η πρότασή μας αφορά στη υλοποίηση του ρεπό την επομένη από εφημερία. Πράγμα που ήδη εφαρμόστηκε σε μεγάλα νοσοκομεία της χώρας όπως αυτό του Ρίο, αλλά και που προβλέπεται άλλωστε και από τους νόμους. Από την εφαρμογή της πρότασής μας:
Α) προκύπτει πραγματική εργασιακή ανακούφιση στον εφημερεύοντα.
Β) αναδεικνύονται, νομικά πλέον, οι ελλείψεις και προβάλει πιο επιτακτική η ανάγκη για αντιμετώπισή τους
Γ) Σταματάμε πια να συναινούμε δουλεύοντας άγρυπνοι με σοβαρές πιθανότητες ιατρικού λάθους επικίνδυνου τόσο για τον ασθενή όσο και για το γιατρό.
Συνάδελφοι, παρ’ όλο που εμείς είμαστε αποφασισμένοι για την υλοποίηση της πρότασής μας, θεωρούμε σημαντική την αποδοχή της από τις γενικές συνελεύσεις ή συνδικαλιστικά όργανα ώστε να προωθηθεί η μεγαλύτερη δυνατή υιοθέτησή της, αλλά και για την παροχή των σχετικών νομικών συμβουλών και καλύψεων. Σαν ημερομηνία έναρξης εφαρμογής του δικαιώματος του ρεπό προτείνουμε κατ’ αρχήν την 1η Οκτωβρίου 2008.

Σύσκεψη εργαζομένων στο Κ.Υγείας Ζακλιβερίου και στα περιφερειακά ιατρεία

>>> Και ένα μικρό υστερόγραφο από μένα. Όταν πριν εναμιση περίπου χρόνο έγινε μια συζήτηση αλληλέγγυων στην ιατρική α.π.θ. για να αναδειχτεί από τους γιατρούς της σύσκεψης το ζήτημα των διώξεων και των αγώνων στο ζαγκλιβέρι μου έκανε εντύπωση πως οι δύο σύντροφοι γιατροί που μιλούσαν έδιναν μεγάλο βάρος στην βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Έκανα κι εγώ μια μικρή τοποθέτηση λέγοντας πως μια τέτοια στάση αφενός περιλαμβάνει την αυξημένη ενδοτικότητα των ίδιων στην εκμετάλλευση της εργασίας τους, αφού καλύτερες παροχές σημαίνει πως και οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να δουλεύουν περισσότερο από μια άποψη. Από την άλλη παρατήρησα πως και το εμπόρευμα που λέγεται υπηρεσίες υγείας τείνουμε να το βλέπουμε με ηθικούς όρους, υποκύπτοντας στον εκβιασμό που λέει “εδώ παίζεται η υγεία του άλλου”, και να συμμετέχουμε στην παραγωγή και κυκλοφορία του με μειωμένες αντιστάσεις και αρνήσεις. Αυτή η τοποθέτηση αν και έχει σωστές βάσεις παραβλέπει πως ο αγώνας που δίνανε στο Ζαγκλιβέρι δεν ήταν ένας αμιγώς εργατκός αγώνας, αλλά ένας αγώνας μαζί με τους κατοίκους, πράγμα που σημαίνει πως οι διεκδικήσεις διαμορφώνονταν από κοινού, και οι κάτοικοι αυτό που ζητούσαν ήταν ακριβώς η υγεία τους κάτι θεμελιώδες γιαυτούς ανεξάρτητα αν αναγκαστικά διαμεσολαβείται από το εμπορευμα και εμπλέκει την εκμετάλλευση του προσωπικού της υγείας. Το αν οι ανάγκες των εργαζομένων και οι ανάγκες των κατοίκων  θα έρθουνε σε σύγκρουση αυτό είναι στο χέρι των αγωνιζόμενων τελικά να αποφευχθέι ριζοσπαστικοποιώντας το περιεχόμενο του αώνα… Τέλοσπαντων, αυτά τα λίγα για να κάνω και την αυτοκριτική μου… δείτε – εδώ σχετικά με το ΖΑγκλιβέρι και τους αγώνες του -που απότι φαίνεται και με την καλοκαιρινή ιστορία με τα ΧΥΤΑ, αλλά όχι μόνο, καλά κρατούν αντίθετα με εμάς που το χουμε ρίξει στο διάβασμα…

Super Διagonισμόs

Jindřich Štyrský, Emilie prichazi ka
mne ve snu από τη σειρά κολάζ του J.S. με τίτλο "Emilie Comes to me in a Dream"

3 + 1 ταινίες που μου έσκασαν στο μυαλό, γύρω από το ίδιο θέμα (…ή περίπου το ίδιο)

Tape (2001) > 10/10 : 3 ψαρωτικές ερμηνείες που με έκαναν να αναρωτιέμαι γιατί δεν το συμπαθώ και τόσο το θέατρο. Αφού όταν το κάνουν κινηματογράφο σκίζει…

The Woodsman (2004) > 10/10: Κέβιν Μπέικον rules. Σενάριο πολύ μπροστά…

Me & you & Everyone We Know (2005) > 8/10: Rated R for disturbing sexual content involving children, and for language… για να δεις πόσο μαλάκες υποκριτές είναι εκεί στη βιομηχανία κινηματογράφου. Σοβαρή και ανάλαφρη ταυτόχρονα κριτική στο κανονικό… Πάντα μου άρεσαν οι σπονδυλωτές ταινίες με ιστορίες που αλληλοδιαπλέκονται.

Hard Candy (2005) > ?/10: Τα θρίλερ έχουν φάση αλλά δυσκολεύεσαι να τα βαθμολογήσεις… ή μήπως όχι…

Βαθμολογήστε και εσείς όποια από αυτές τις ταινίες έχετε δει και προτείνετε όποια άλλη ταινία γύρω απ’ το ίδιο θέμα σας έρθει στο κεφάλι.

Πλούσια δώρα κ.λ.π., κ.λ.π.

Υ.Γ. Έχει αρχίσει να γίνεται λίγο βαρετό αυτό το blog ή είναι ιδέα μου…

In The Manner Of N/A

Wherever I may go, the worker hurts me deep,

Behind the counter lost in a sea of merchandise,

his every day shirt sliding through receipts and change,

embraces me and takes me deeper into the sanctum of commerce.

I find him slipping by the misplaced bottle of milk,

inside the box of chocolate lying arrogantly,

on the shelf where detergents used to claim their domain.

What do they see those who stare,

at her bruised shoulders, at the decay of his teeth?

It is a matter of national health, one sais,

Precaution should be taken for the sake of our people, quotes the other,

Could you pass me the salt, please?

Sulphur stains the air,

the equation that gives it all away,

though the devil has nothing to do with it,

His presence faded even more with the latest engine step-up.

Meanwhile a toothless grin does away with even the remnants,

Of this old superstition,

One and one is two,

There’s nothing more clear than this nowadays,

Hidden between paychecks and cargo,

A hesitant crash of the dishes,

That she denounces only minutes after the rebuke she took,

With an ancient greek smile on her face.

Wherever I may go, the worker hurts me deep,

Sharp fearful cliffs, a faraway shore, naked once again

The freighter that passed him through

is named AGONY 937

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση

κλικ στις εικόνες μπλα μπλα μπλα και τα λοιπά