Super Διagonισμόs
Σεπτεμβρίου 15, 2008
Jindřich Štyrský, Emilie prichazi ka mne ve snu από τη σειρά κολάζ του J.S. με τίτλο "Emilie Comes to me in a Dream"
3 + 1 ταινίες που μου έσκασαν στο μυαλό, γύρω από το ίδιο θέμα (…ή περίπου το ίδιο)
Tape (2001) > 10/10 : 3 ψαρωτικές ερμηνείες που με έκαναν να αναρωτιέμαι γιατί δεν το συμπαθώ και τόσο το θέατρο. Αφού όταν το κάνουν κινηματογράφο σκίζει…
The Woodsman (2004) > 10/10: Κέβιν Μπέικον rules. Σενάριο πολύ μπροστά…
Me & you & Everyone We Know (2005) > 8/10: Rated R for disturbing sexual content involving children, and for language… για να δεις πόσο μαλάκες υποκριτές είναι εκεί στη βιομηχανία κινηματογράφου. Σοβαρή και ανάλαφρη ταυτόχρονα κριτική στο κανονικό… Πάντα μου άρεσαν οι σπονδυλωτές ταινίες με ιστορίες που αλληλοδιαπλέκονται.
Hard Candy (2005) > ?/10: Τα θρίλερ έχουν φάση αλλά δυσκολεύεσαι να τα βαθμολογήσεις… ή μήπως όχι…
Βαθμολογήστε και εσείς όποια από αυτές τις ταινίες έχετε δει και προτείνετε όποια άλλη ταινία γύρω απ’ το ίδιο θέμα σας έρθει στο κεφάλι.
Πλούσια δώρα κ.λ.π., κ.λ.π.
Υ.Γ. Έχει αρχίσει να γίνεται λίγο βαρετό αυτό το blog ή είναι ιδέα μου…
Καταρχήν τι ακριβώς κερδίζουμε στο διαγωνισμό.
Το πλούσια δώρα δε λέει τίποτα.
Κατα δεύτερον τα θριλερ δε χρειάζονται βαθμολογία, αν είναι καλά είναι θρίλερ αν δεν είναι, είναι κωμωδίες.
Κατα τρίτον, επειδή δεν έχω δει καμία από αυτές τος ταινίες μπορείς να μου πεις και σε μένα τον άσχετο το θέμα.
Κατά τέταρτον, αν είσαι εσύ βαρετός εγώ τι είμαι, που λέω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια με κάτι σεντόνια νααααα! Ε μου λες;
‘Ελα ρε. δεν έχεις δει καμία? Και χθές ο johnny mnemonic με έβριζε γιατί βάζω ληγμένα ποστ. ενηγουέη…
το θέμα είναι το ίδιο με το προτελευταίο σου ποστ…
τις 3 πρώτες οπωσδήποτε. την τέταρτη για να γεμίσεις κανα βράδυ ευχάριστα (sic)
αμέσως στα δώρα το μυαλό σου. μήπως είσαι υλιστής?
τι 10/10 ρε το woodsman??
είχε ζόμπια?? – όχι
είχε πληθωρική πρωταγωνίστρια βουτηγμένη στο αίμα και τις λάσπες ?? – όχι
τι να κλάσει ο μεταμελημένος παιδέρας ξυλοκόπος μπροστα σε αριστουργήματα του τύπου Cannibal Holocaust, the hills have eyes, I spit on your grave. ε? τι?
ακου 10/10. κομμουνιστη!
σημεια και τερατα! οι παιδεραστες βρηκαν τους θεωρητικους τους…α ρε πουστη γαιδαρε δε θα βγαλεις την πιτζαμα???
Όχι απλά υλιστής αλλά και χυδαίος μπορώ να πω.
Τα κινηματογραφικά μου γούστα είναι γνωστά. Άμα στα πρώτα 10 λεπτά δεν έχει αίμα, βία, σεξ και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο (όλα αυτά μαζί έτσι;) βαριέμαι…
Αν και το Tape νομίζω ότι το έχω δει. Μία με δύο φίλους που βρίσκονται από καιρό και ο ένας ηχογραφεί τον άλλο που παραδέχεται ότι είχε βιάσει μία άλλη…;;; (Ή κάτι τέτοιο;;;)
Είδες που δεν είσαι βαρετός; (Στο επάγγελμα μου αυτό λέγεται θετική αναπλαισίωση… χαχα).
Δηλώνω υπεύθυνα ότι απ’ τις αναφερόμενες ταινίες είδα μόνο την τρίτη (3) και νομίζω ότι με άρεσε, αν καλοθυμάμαι. Γενικά θα μπορούσα να προτείνω κάτι ανάλαφρο, απ’ αυτά που βλέπω τώρα (αγγλικές ρομαντικές κομεντί με τον Χιου Γκραντ) αλλά νομίζω πως είναι ασχετες με το θέμα. Για αυτό θα προτείνω τον Χαλ Χαρτλεϊ, που οι ταινίες του είναι οι μοναδικές αξιολογες που είδα τότε που έβλεπα τέτοιες ταινίες…
Τι κερδίζω;
@κωλου: ναι ρε ασχετε 10/10 γιατί παρουσίαζε τέλεια τις σχέσεις μέσα σε ένα πολύ ευρύ δίκτυο σχέσεων. αυτό λίγες ταινίες το κάνουν οι περισσότερες είναι κολλημένες στη λογοτεχνία με αποτέλεσμα να στηρίζονται συνεχώς αναγκαστικά σε ένα πρωτότυπο ξερωγω σενάριο
cannibal holocaust ψαχνω απ το πρωτο έτος σε βιδεο-κλαμπς αλλά πουθενά. το χεις?
@σοφία κ. > είσαι μια άτιμη προβοκατόρισσα. θα σε καταγγείλω στα ηνωμένα έθνη. σα δε ντρέπεσαι έμαθες κι από πι-σι…
@βααλ> γιες tape !!! το πέτυχες… θετική αναπλαισίωση? φιλόσοφος είναι το επάγγελμα σου? τι λέξεις κι αυτές… είναι που έβαλα πιασάρικη ζωγραφιά, γιαυτό μπήκατε όλοι και γουστάρατε…
@πάνωκ.> the girl from monday κι έτσι ε? μμμ… δίκιο έχεις, και το σχεσιακό το κατέχει κι αυτός. κερδίζεις την εκτίμηση του βααλ όταν δει χαλ χαρτλεη και χαρεί και με τη βία, και το σεξ και το αντικαπιταλιστικό του περιεχόμενο
για τo cannibaul holocaust παίζουνε torrents..
(χωρίς υπότιτλους βέβαια)
αν δεν μπορείς να το βρεις στο δίνω
Noooo tape!!! Βαρέθηκα τη ζωή μου με αυτή την ταινία. Ευτυχώς που έπαιζε και η Uma Therman και μπορούσαμε να τη δούμε.
Θα ήθελες πάρα πολύ να είσαι αντικείμενο μελέτης ενός φιλοσόφου Αρσέν αλλά δυστυχώς προς το παρόν ανήκεις στη σφαίρα μελέτης της ατομικής συμβουλευτικής παρέμβαση των κοινωνικών λειτουργών. Θετική αναπλαισίωση σε αυτό το επάγγελμα είναι το εξής:
Να έρχεται ένας και να λέει: Με παράτησε η γυναίκα μου, με μισούν τα παιδιά μου, με δαγκώνει ο σκύλος μου, με βρίζουν οι γειτόνοι. Και ο κοινωνικός λειτουργός να του λέει: Σε άφησε προσωρινά για να επανεξετάσει τη σχέση σας, τα παιδιά σου είναι στην εφηβεία και είναι λογικό να έχουν τέτοιες αντιδράσεις, μήπως ο σκύλος σου πεινάει;, μίλησε με τους γειτόνους σου να λύσετε μαζί τα προβλήματα.
Κατάλαβες τώρα!
χα χα χα χα
δηλαδή με λίγα λόγια μου λες να το κλείσω το ρημάδι γιατί όλα τα κόμμεντσς ήταν της παρηγοριάς…
καλά λοιπόν.
για το tape δεν ξέρω, αλλά εμένα πολύ με εξίταρε που την πάτησε τελικά ο στράβακας υπερασπιστής και καλά των αδυνάτων γυναικών και η uma τον έκανε σκόνη…
Ότι θες καταλαβαίνεις, ό,τι θες.
Όχι ρε φυσικά δε λέω κάτι τέτοιο.
Η φωνή του αυτόνομου μαρξισμού πρέπει να συνεχίσει να ακούγεται δυνατά στην ελληνική μπλογκόσφαιρα!!!
Hasta la victoria siempre και τέτοια επικά…
Εκτός από φόρτωμα, εχω & άποψη. Το tape το βρήκα οδυνηρά λειψό. Δεν είμαι & του κινηματογράφου… Το hard candy είναι 10/10 αλλά για το περιεχόμενο (άντε & για τα ψυχρά & λαμπερά χρώματα – φωτογραφία το λεν αυτό;). Ενα κάτι επιβαλλόταν, αυτό θα επιβαλλόταν (δια ροπάλου) για όλους τους άντρες – η ανάγνωση (sic) της παιδεραστίας είναι καλή, αλλά όχι μοναδική. Στο δικό μου επάγγελμα αυτό το λεν existence but not uniqueness, μόνο που εκεί έχει αρνητικό περιεχόμενο.
μμμ…
αγαπητε/η για το tape δε θα διαφωνήσω γιατί το είδα παλιά και μάλλον αυτό που μου έμεινε είναι μια ανάμνηση της αίσθησης που μου αφησε τότε.
όσο για το hard candy δεν σε πιάνω ακριβώς. αν και ήταν έξυπνη ταινία… το βρήκα εξαιρετικά διεστραμμένο το πως κατάφερνε να δημιουργήσει μια ταύτιση ανάμεσα στο θεατή και τον (έστω ανήλικο) βασανιστή…
όχι ότι τραβάω κανά ζόρι με την αυτοδικία, αλλά νομίζω οτι κατασκευαζε μια εικόνα απόλυτου κακού στο πρόσωπο του βιαστή.
αν και ο κακός είναι απαραίτητος σε ένα θρίλερ, υπάρχει και μια πολιτική συνιστώσα που με βρήκε αντίθετο…