(Σχεδόν) εμβόλιμο [ιντερμέδιο], με junk για ορεκτικό

«Ο νόμος της αξίας διατηρείται και στο σοσιαλισμό χωρίς όμως την διατήρηση της εμπορευματικής παραγωγής[…]ο νόμος της αξίας στο γραφειοκρατικό σοσιαλισμό καταργείται αφού η αξία της εργατικής δύναμης καθορίζεται από τον κεντρικό σχεδιασμό […] το πέρασμα από την παγκόσμια κυριαρχία του νόμου της αξίας σε μια κατάργηση του πρέπει να γίνει σταδιακά». Προσπαθώντας να βγάλει συμπέρασμα ανάμεσα σε τέτοιες ασυνάρτητες σημειώσεις από το κομματικό του τετράδιο ο Μάρκος είχε βαλθεί να γράψει μια κριτική για να την προτείνει στην επόμενη συνέλευση της Ο.Β.ας του. Κάτι βέβαια που τελικά αποδείχτηκε αρκετά φιλόδοξο και αρκετά δύσκολο παρόλο που είχε βάλει στο στερεοφωνικό να παίζει το Νίκος Πλουμπίδης στο repeat. Οπότε τελικά τα παράτησε και άραξε στην τηλεόραση να δει τι συνέβη με τις διεθνείς εξελίξεις και το «θρίλερ» της εξαφάνισης ηγετών. Προς το παρόν όμως ειδήσεις δεν είχε πουθενά και το άφησε σε ένα κανάλι όπου ο συμπαθέστατος αδερφός του συνθέτη του προαναφερθέντος άσματος ψυχανέλυε δημόσια κάποιο ακόμη θύμα του.

Μετά από λίγα λεπτά χαμένου χρόνου μπροστά στο χαζοκούτι, ακούστηκε κλειδί στην πόρτα. Άνοιξε και μπήκε ένας ψηλό άντρας με μαύρα μαλλιά και αξύριστο πρόσωπο κρατώντας ένα κράνος μοτοσυκλέτας. Ο Μάρκος γύρισε προς το μέρος του και χαιρέτησε, «τι λέει;». Ο συγκάτοικος του Μάρκου ανταπέδωσε το χαιρετισμό και ξεκουμπώνοντας γρήγορα το μπουφάν του πήγε και κάθισε δίπλα του στο μικρό καναπέ. «Καλά ρε μαλάκα, είδες τι γίνεται; Τον πούλο πήραν οι μαλάκες όλοι. Πριν καμιά ώρα λέει βγήκε κι ο Ρουσόπουλος και είπε ότι χάθηκε κι ο δικός μας, ότι να ‘ναι. Βάλε καμιά είδηση δεν έχει;».

«Μπα. Τίποτα, τώρα έκανα ζάπινγκ… Σιγά όμως ρε συ, δεν είναι θέμα προσώπων, θέμα πολιτικής είναι…» του είπε ο Μάρκος

Ο Δημήτρης χαμογέλασε αμυδρά λέγοντας «καλά μωρέ εντάξει. Εσείς οι κνίτες δεν έχετε καθόλου χιούμορ.» κι ύστερα πήρε από το τραπεζάκι τα διαφημιστικά «είσαι για καμιά πίτσα; Πεινάω σα λύκος…»

«Ναι, ΟΚ.»

Η συγκατοίκηση αυτή ήταν πράγματι αρκετά ιδιόρρυθμη. Ο Δημήτρης όταν είχε δει το νεαρό κοκκινομάλλη να του χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού απαντώντας στην αγγελία που είχε βάλει για να βρει συγκάτοικο σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να υποθέσει από το χρώμα των μαλλιών του μάρκου ότι επρόκειτο για ένα πρώιμο τέκνο της κομμουνιστικής νεολαίας. Σαν αναρχικός που ήταν ο ίδιος του ξίνισε όταν τελικά το έφερε κάποια κουβέντα δυο μέρες μετά τη μετακόμιση, αλλά ήταν ήδη αργά και ο τοίχος στο δωμάτιο του Μάρκου έφερε ήδη φαρδύ πλατύ το μούσι και τα φυσεκλίκια του Βελουχιώτη σε ένα αρκετά μεγάλο πόστερ. Τώρα ποιος διεστραμμένος εμπορεύεται πόστερ με το Βελουχιώτη, αυτό είναι άλλο θέμα.

Ωστόσο, και παρά τις προφανείς από τις επιλογές τους, πολιτικές τους διαφωνίες, είχαν καταφέρει να κρατήσουν μια καλή ισορροπία, αποφεύγοντας κυρίως να μιλάνε για πολιτικά, εκτός από κάποιες σπόντες του Δημήτρη που σαν μεγαλύτερος –είχε φτάσει τα 29- είχε την ανάγκη να νουθετεί και να πειράζει που και που το νέο που είχε μπλέξει σε λάθος μονοπάτια. Ο Μάρκος από την άλλη αν και φρόντιζε να αξιοποιεί μια στο τόσο τη βιβλιοθήκη του συγκατοίκου του που έβριθε από αιρετικά βιβλία και γραφτά, πάντα το έκανε όταν αυτός απουσίαζε καθώς ήξερε πως αν του ζητούσε κάτι να διαβάσει στα ίσια, αυτό θα έφερε ως αναπόφευκτη συνέπεια και κάποια συζήτηση στην οποίο ήταν άγνωστο αν θα μπορούσε να «ανταπεξέλθει» και να βγάλει ασπροπρόσωπη την οργάνωση της οποίας ήταν και ένα κάποιο όνομα τέλοσπάντων. Ήταν κι αυτή η διαφορά ηλικίας και οι πολιτικές εμπειρίες στις οποίες ασφαλώς και υστερούσε –πράγμα βέβαια το οποίο δεν τον είχε εμποδίσει ως τότε να ανέλθει σε ένα κάποιο πόστο στην ιεραρχία- και δεν ήθελε να διακινδυνεύσει να εκθέσει το κόμμα και τον εαυτό του με μια συζήτηση στην οποία θα ήταν ο ηττημένος. Απ’ τις βασικές αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού αυτή…

Έφτασε η πίτσα. Ένας νέος με κίτρινο αδιάβροχο και θολό πρόσωπο τους την έδωσε χωρίς πολλά λόγια κι αυτοί κάθισαν να την φάνε μπροστά στην τηλεόραση, όταν για άλλη μια φορά ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων διέκοψε τη ροή της ζωής προς όφελος της αντανάκλασης: «Πριν από λίγα λεπτά Νίκο, το μέγαρο Μαξίμου ανακοίνωσε και επίσημα την εξαφάνιση του πρωθυπουργού με επιστολή που δόθηκε στον τύπο. Μεταξύ άλλων αναφέρεται πως δεν είναι γνωστές οι ακριβείς συνθήκες της εξαφάνισης καθώς ο Κ. Καραμανλής τις τελευταίες μέρες βρισκόταν με την οικογένειά του σε έναν παραδοσιακό ξενώνα στο όρος Σμόλικα όπου είχαν πάει για ολιγοήμερες διακοπές. Ανακοινώθηκε επίσης και η σύσταση ερευνητικής επιτροπής από το εσωτερικών υποθέσεων της ασφάλειας η οποία θα συνεργαστεί με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές υπηρεσίες καθώς όπως όλα δείχνουν Νίκο, πρόκειται για διεθνές πρόβλημα. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε ότι οι επίσημα αγνοούμενοι ηγέτες πλέον φτάνουν τους 39, ενώ πολλές χώρες έχουν προχωρήσει στην προσωρινή υποκατάστασή τους ορίζοντας αναπληρωτές. Πάντως πριν μια ώρα σε τηλεοπτικό διάγγελμα του ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκω Τσάβεζ εμφανίστηκε για να διαψεύσει τις φήμες και για δική του εξαφάνιση και δήλωσε μάλιστα ότι αύριο θα συναντηθεί με ηγέτες της Λατινικής Αμερικής οι οποίοι όπως δήλωσε είναι και οι μόνοι που δεν έχουν «πληγεί» από αυτή την επιδημία εξαφανίσεων. Πιστός βέβαια στις επιθέσεις του στις Η.Π.Α. ο Ούγκω Τσάβεζ δήλωσε πως οι αμερικάνοι και οι σύμμαχοι τους πλήρωσαν την αλαζονεία τους και πως τα γεγονότα όχι μόνο τυχαία δεν είναι αλλά νομοτελειακά, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε… -Μάλιστα. Σε ευχαριστούμε Λώρα, για ότι νεότερο…»

«Τι έγινε ρε μάστορα» είπε ο Δημήτρης ενώ έπαιρνε ένα ακόμη κομμάτι πίτσα «οι δικοί εκεί στο σοσιαλδημοκρατικό μπλοκ του Νότου, ανοσία έχουν;»

«Ξέρω γω» είπε ο Μάρκος που είχε διακόψει το φαΐ του όταν άκουσε το όνομα του συντρόφου Ούγκω

«Πότε φεύγεις Εράσμους ρε;» ξαναρώτησε ο Δημήτρης αλλάζοντας τελείως το θέμα ενώ μάζευε ταυτόχρονα και τα υπολείμματα από το πρώτο κουτί πίτσας που είχε τελειώσει

«Τη Δευτέρα… να κανονίσω και κάτι εκκρεμότητες» του απάντησε ο Μάρκος. «Είσαι να δούμε καμιά ταινία… έχεις δουλειά; Έφερα το Round Midnight».

«Ναι ρε. Ότι πρέπει… κι εγώ γύρω στα μεσάνυχτα πρέπει να την κάνω έτσι κι αλλιώς. Να έχω μπει στο κλίμα!»

***

Η Κάρλα βγήκε από το γραφείο αφήνοντας πίσω μια συνεδρίαση που είχε λάβει σοβαρότατες αποφάσεις. Αποφάσεις που έμελλε να αλλάξουν δραστικά τις ροές ανθρώπων στους δρόμους του Παρισιού αλλά και όλων των μεγάλων πόλεων της Γαλλίας από την επόμενη κιόλας μέρα. Μπήκε στο μαύρο ογκώδες αυτοκίνητο αποφεύγοντας αυτή τη φορά τους δημοσιογράφους αφού χρησιμοποίησε την πίσω πόρτα και ξεκίνησε για το εξοχικό της, δίνοντας εντολή στον οδηγό να πάρει τον περιφερειακό. Έψαξε στην τσάντα της και έβγαλε το κινητό της, κι ενώ με το ένα χέρι πληκτρολογούσε τα νούμερα με το άλλο έβαζε τα μαύρα της γυαλιά…

***

Ένα σπουδαίο μυστήριο ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας. Διεθνείς ίντριγκες αλληλλοδιαπλέκονται με απλές καθημερινές ιστορίες. Τι να κρύβεται πίσω από τις μυστηριώδεις εξαφανίσεις; Ποιες πολιτικές σκοπιμότητες κινούν τα νήματα και ποιοι θα βγουν κερδισμένοι από τις παγκόσμιες αναταράξεις; Τι ρόλο παίζουν οι ανερχόμενες φιγούρες της γαλλικής πολιτικής σκηνής στην εγκαθίδρυση μιας νέας τάξης τρόμου και ασφάλειας; Πως ένα νεαρό μοντέλο διεθνών οίκων μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαόρφωση ενός νέου μοντέλου διαχείρισης των αδιεξόδων της κυβέρνησης; Αν επρόκειτο για βιβλίο κάποιου άλλου συγγραφέα, το γεγονός αυτό θα ήταν οξύμωρο, ίσως και έωλο ή ακόμα ακόμα και ευαγές . Όμως στον λογοτεχνικό κόσμο του Arséne Lumpen αυτό φαντάζει λογικό, αφού η πολιτική κατά τον συγγραφέα επηρεάζεται από την haute couture όπως φαίνεται και από την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση. Έτσι, ο τυφλός, πλην οξυδερκής, Lumpen αυτοσχεδιάζει ντύνοντας τις δημιουργίες του με αιθέριες μουσικές που μας ακολουθούν ήδη από τους τίτλους των επιμέρους ενοτήτων. Όμως προσοχή στις αυταπάτες, διότι ο συγγραφέας θα μας αποδείξει ότι γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Το γέλιο αυτό είναι γέλιο γνήσια λογοτεχνικό, και είναι παντοδύναμο. Είναι η λογοτεχνία που μπορεί να κάνει τα πάντα δυνατά. Ο κόσμος του Arséne Lumpen διαχέεται μέσα από ένα οξυδερκές χιούμορ, από δυνατές εικόνες και από μία περιρρέουσα μελαγχολία, σύμφυτη με τη βροχή ειδήσεων που ρέει στην αχανή, επικίνδυνη και μελαγχολική πόλη. Βασικά είναι δύο πόλεις. Αλλά ‘ντάξει….