Για φτύσιμο και κλωτσιές…

Αύριο έχει λέει αυτή την εκδήλωση:

“Oι Φιλελεύθεροι Φοιτητές και το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών σας προσκαλούν σε εκδήλωση με τίτλο : Ελληνικό Πανεπιστήμιο:Kρίση και Mεταρρύθμιση.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα το Σάββατο 29 Νοεμβρίου στις 19.00, στο Μακεδονία Παλλάς στη Θεσσαλονίκη και θα είναι ανοιχτή στο κοινό.

Ομιλητές:Γεώργιος Μπήτρος, καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Θέμης Λαζαρίδης, καθηγητής στο Τμήμα Χημείας του City College / City University of New York, διαχειριστής των ιστολογίων Greek University Reform Forum και “Αξιολόγηση Βουλευτών”

Νάσιος Τσιούρας,δικηγόρος

Συντονιστής: Χάρης Μ. Πεϊτσίνης, δικηγόρος”

και στην εκδήλωση αυτή συμμετέχει ο μέγιστος διαχειριστής του διάσημου παπαρο-μπλογκ Greek University Reform Forum. Δεν χρειαζόταν εμένα να του κάνω διαφήμιση βέβαια, αφού οι δημοκρατικές του ηλιθιότητες πουλάνε ούτως ή άλλως (είναι από τα πρώτα σε επισκεψιμότητα στο wordpress μαζί με τη χρυσή αυγή). Επίσης δεν μπαίνω κάν στον κόπο να ψάξω με ποιους τρόπους έχει εξαργυρώσει (πέρα από το κύρος που απέκτησε και τις διασυνδέσειςπου ήδη έχει κάνει) το κωλοφίλημα της εξουσίας που τόσο καιρό κάνει μέσα από το μπλόγκ του ο τυπάς αυτός, γιατί ακόμα κι αν δεν το χει κάνει με εξόφθαλμο τρόπο ακόμα, που θα πάει θα τα καταφέρει…

στο τελευταίο του ποστ μάλιστα συμμερίζεται και την αισθητική ευθιξία των λοιπών “καθαρών” υποκειμένων του συναφιού του και κάνει προτάσεις για συλλήψεις μέσα στο άσυλο και χρηματικά πρόστιμα…

> ορίστε και μια τοποθέτηση σχετικά με τις πολιτικές καθαρ(ι)ότητας στο Α.Π.Θ. *, που φυσικά δεν έγινε για να απαντήσει στον καραγκιόζη αλλά προηγήθηκε αυτού (αν και φυσικά φρόντισε να τη σχολιάσει ο εν λόγω μάστορας που διαβάζει λέει και indymedia)

επίσης για να δικαιολογήσω και τον τίτλο μου, που τον αντέγραψα από μια πρόσφατη αφίσα που κυκλοφόρησε στην πόλη, για μένα αυτά είναι πράγματα στα οποία θα έπρεπε να χαραμίζουμε το σάλιο, τις κλωτσιές και τις αφίσες μας …

* όποιον τον ενδιαφέρει το θέμα ας ρίξει μια ματιά και σε αυτό το κείμενο > Το μετρό ως βιοπολιτική συνθήκη και ο ρόλος της καθαριότητας στο αθηναϊκό παράδειγμα που είναι απόσπασμα από του βιβλίου “σώμα, χώρος και πολιτικές καθαρ(ι)ότητας” του χρήστου φιλιππίδη εκδ. ελευθεριακή κουλτούρα.

Και για να κλείσω με μια όμορφη βρωμιά και παραφράζοντας τον Traven…

Γουστάρουμε βρώμα και αταξία κουφάλες,

γιατί η αισθητική που μας πουλάτε,

είναι μαρμελάδα γι’ αυτούς που δεν έχουν ούτε ψωμί…

Φέρτε τα ΜΑΤ στα νοσοκομεία, Να κάνουνε κι εκείνοι καμιά εφημερία

φωτό από περσινές κινητοποιήσεις των γιατρών που κατέληξαν στη μεγαλειώδη νίκη (sic) με την υπογραφή της συλλογικής σύμβασης που πέταξε το υπουργείο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. ε εντάξει, με τους νοσηλευτές θα ασχολούμαστε τώρα… αφού τα παμε, δεν το θέλατε, ατύχημα ήταν (inside joke)

Επίθεσεις των ΜΑΤ πριν λίγο έξω από το Υπουργείο Υγείας

2 επιθέσεις των μπάτσων εναντίον των συγκεντρωμένων νοσηλευτών έξω από το Υπουργείο Υγείας

Αντιμέτωποι με δυνάμεις των ΜΑΤ βρίσκονταν εδώ και ώρα έξω απ’ το υπ. Υγείας δεκάδες νοσηλευτές απ’ τα νοσοκομεία του Πειραιά, Νίκαιας, Τζάνειο και Μεταξάς.

Πριν μισή ώρα περίπου ώρα μπλε διμοιρίες μπάτσων επιτέθηκαν στους νοσηλευτές, τη θέση τους πήραν χακί διμοιρίες οι οποίες πριν λίγο επιτέθηκαν ξανά στους νοσηλευτές. Πάνω στην επίθεση τα ΜΑΤ «απώλεσαν» ένα γκλομπ και μια ασπίδα.

Η ένταση προκλήθηκε καθώς οι συγκεντρωμένοι νοσηλευτές ζητούσαν εξαρχής να δεχτούν οι αρμόδιοι του υπουργείου επιτροπή εργαζομένων και το υπουργείο αρνήθηκε.

Ζητούν άμεσες προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού και υλικοτεχνική υποδομή για τα νοσοκομεία. Δεν έχουν ούτε γάντια, ούτε ιώδιο. Ζητούν ακόμη ένταξη στα βαρέα και ανθυγιεινά.

Στη Νίκαια είναι χαρακτηριστικό ότι λείπουν 292 νοσηλευτές, απ’ τα 12 χειρουργεία λειτουργούν τα 6 ενώ1 νοσοκόμος/α αντιστοιχεί σε 180 ασθενείς κι 1 νοσηλευτής σε 30 με 40.

Ορισμένα απ’ τα ευφάνταστα συνθήματα που φωνάζωνται:

Εμπρός λαέ όλοι στον αγώνα, Ετούτοι θα πουλήσουν και τον Παρθενώνα

Φέρτε τα ΜΑΤ στα νοσοκομεία, Να κάνουν κι εκείνοι καμιά εφημερία

Αυτό το Υπουργείο δεν είναι της υγείας, είναι των ΜΑΤ και της τρομοκρατίας.

Δώστε λεφτά στα νοσοκομεία και όχι στου Εφραίμ τη συμμορία

από το indymedia

Μια επιβεβλημένη απάντηση σε κείμενο της “ΒΑΒΥΛΩΝΙΑΣ”

εικόανα: LEONARDO da Vinci (1452-1519): sketch for a perpetual motion device

αναδημοσιεύω εδώ μια δημόσια ανακοίνωση του κόκκινου νήματος που κατά τη γνώμη μου θέτει μερικά σημαντικά ζητήματα (το άρθρο της βαβυλωνίας στο οποίο αναφέρεται δεν έχει ακόμη ανέβει στο ιντερνετ). το κεντρικό από αυτά είναι το ζήτημα της ενέργειας, όμως για μένα μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα -για το οποίο παρεμπιπτόντως προχθές με το συντροφο κώλο μπήκαμε σε μια συζήτηση- και είναι το ζήτημα της ενδοτικότητας μας στους τρόπους με του οποίους ο καπιταλισμός απαλλοτριώνει τη δράση μας, ένας κίνδυνος ο οποίος προκύπτει αναγκαστικά από την ίδια τη φύση των αγώνων μας μέσα και ενάντια στο κεφάλαιο. Μιλάω δηλαδή για τα προβλήματα που προκύπτουν όταν χρησιμοποιούμε στη δράση μας εργαλεία “του συστήματος” και τα όρια που πρέπει να θέτουμε. Οι σύντροφοι της Α.Κ. -δράσεις των οποίων ή στις οποίες συμμετέχουν, και τις βρήκα ενδιαφέρουσες (όπως η αναβληθείσα πορεία του προ-προηγούμενου ποστ), έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν- δυστυχώς και μάλλον από καταστάτική θέση δυσκολεύονται πολύ συχνά να θέσουν αυτά τα όρια…

MIA EΠIBEBΛHMENH AΠANTHΣH ΣE KEIMENO THΣ «BABYΛΩNIAΣ»

Στο φ. 7 του Νοεμβρίου 2008 της εφημερίδας Βαβυλωνία –που εκδίδεται από την πολιτική οργάνωση Αντιεξουσιαστική Κίνηση (ΑΚ)– δημοσιεύθηκε ένα υβριστικό κείμενο εναντίον της πολιτικής-εκδοτικής ομάδας Κόκκινο Νήμα (ΚΝ) υπογεγραμμένο από κάποιον Νικολάκη Δρεπανιάρη. Αν και ο κ. Νικολάκης δε μας κάνει σαφή την ιδιότητα με την οποία μιλάει, η ταύτισή του με τους διοργανωτές της εκδήλωσης στις 23/10/2008 στο Νοσότρος στην οποία αναφέρεται μας κάνει να θεωρήσουμε ότι οι ύβρεις προέρχονται από τους διοργανωτές αυτούς («Πολίτες της Αττικής για την ενέργεια», «Urbi et Orbi»).

Επειδή στο προαναφερόμενο σχόλιο εμφανιζόμαστε σκόπιμα ως μια απρόσκλητη ομάδα ηλίθιων στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού που εισέβαλλαν στο ειρηνικό και φιλελεύθερο Νοσότρος με σκοπό να «εκτρέψουν» μια όμορφη συζήτηση «αυτομόρφωσης», θα προσπαθήσουμε εμείς από τη σκοπιά μας να εξηγήσουμε πως βρεθήκαμε εκεί. Η συμμετοχή δυο μελών του Κόκκινου Νήματος σε Επιτροπή Αγώνα στη Βοιωτία ενάντια στη λεηλασία της φύσης λόγω της βιομηχανικής ανάπτυξης (που περιλαμβάνει και κατασκευή εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής) τον τελευταίο 1,5 χρόνο, μας είχε φέρει –εκ των πραγμάτων– σ’ επαφή με τωρινά μέλη της πολιτικής ομάδας «Πολίτες της Αττικής για την ενέργεια», με ορισμένα μάλιστα πολύ πριν δημιουργηθεί καν η συγκεκριμένη αυτή ομάδα. Ο ένας από τους δύο επιστήμονες-καλεσμένους της εκδήλωσης, συνεργάτης των «Πολιτών της Αττικής για την ενέργεια» και επίσης παλιός μας γνώριμος από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, κάλεσε μία από εμάς να μιλήσει σε «μια εκδήλωση για την ενέργεια». Της ζήτησε μάλιστα να είναι στο πάνελ των εισηγητών. Αυτή αρνήθηκε και του είπε ότι θα μπορούσε να κάνει μια παρέμβαση ως μέλος σχετικής επιτροπής αγώνα. Το απρόσμενο αποτέλεσμα ήταν ότι το ΚΝ αναγγέλθηκε, σε αφίσα που κυκλοφόρησε χωρίς την έγκρισή μας, να …μιλάει στο Νοσότρος στις 23/10/2008 για δραστηριότητες που ποτέ δε διοργάνωσε και στις οποίες ποτέ δε συμμετείχε ως ομάδα! Επιπλέον, το ΚΝ δε θα επέλεγε ποτέ να χρησιμοποιηθούν τα μέλη του που κινητοποιούνται στη Βοιωτία ως κινηματικός μαϊντανός και το όνομά του ως κράχτης για αντιεξουσιαστικό κοινό σε μια πολιτική εκδήλωση που αφενός μεν ήθελε να παρουσιάσει το κοινωνικό ζήτημα ως επιστημονικό-τεχνικό ζήτημα και αφετέρου προωθεί την ιδεολογία της «κοινωνίας των πολιτών» και αντιπροτείνει στο κράτος εναλλακτικούς ενεργειακούς σχεδιασμούς. (Αυτά φυσικά ήταν πράγματα που αρχίσαμε σιγά-σιγά να τα συνειδητοποιούμε τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της εκδήλωσης, καθώς μπαίναμε στον κόπο να ψάξουμε καλύτερα τις απόψεις και τις δραστηριότητες των ανθρώπων που επέμεναν σώνει και ντε να παρευρευθούμε στην εκδήλωση). Τελικά, αποφασίσαμε να πάμε στην εκδήλωση και να αντιπαρατεθούμε ανοιχτά και δημόσια με τους ανθρώπους που επί 3 εβδομάδες κόλλαγαν αφίσες με το όνομά μας.

Οι διοργανωτές, φυσικά, δεν ήταν διατεθειμένοι να μας δεχτούν εκεί με τις απόψεις μας. Γι’ αυτό και ο εκνευρισμός του κ. Νικολάκη Δρεπανιάρη για την «εκτροπή» της εκδήλωσης, που αποκαλύπτει τον αυταρχικό, συγκεντρωτικό τρόπο σκέψης του(ς). Η εκδήλωση είχε έναν προδιαγεγραμμένο στόχο: οι αδαείς «πολίτες» «αυτομορφώνονται» κάνοντας ερωτήσεις και παίρνοντας απαντήσεις από «παντογνώστες» επιστήμονες –αν τώρα δεν πολυκαταλαβαίνουν τι λένε, δεν πειράζει, αρκεί που «καταλαβαίνουν» οι επιστήμονες ο ένας τον άλλο– κάποια μέλη του ΚΝ προσθέτουν την κινηματική γαρνιτούρα και στο τέλος βγαίνουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κινήματος και «μαζεύουν» την κουβέντα, εξηγώντας μας γιατί πρέπει να συνδιαλλαγούμε με το κράτος, τα πολιτικά κόμματα, τους επιχειρηματίες και τους τεχνοκράτες ώστε μέσω αυτής της συνδιαλλαγής να παρέμβει η «κοινωνία» στον κεντρικό ενεργειακό σχεδιασμό. Έτσι γίνεται και πρόβα για το τριήμερο των Πολιτών κατά του Λιθάνθρακα, κύρια συνιστώσα των οποίων αποτελούν οι Πολίτες της Αττικής για την ενέργεια. Όσοι συμμετέχουν οφείλουν να υπακούσουν και να υπηρετήσουν αυτόν το στόχο, αφήνοντας κατά μέρος τις απόψεις τους! Τότε μόνο, σύμφωνα με τον κ. Νικολάκη Δρεπανιάρη, δε θα δείχναμε «έλλειψη σεβασμού στο δημόσιο χώρο», «ένα χυδαία ετεροχρονισμένο μπολσεβικισμό», «σεχταρισμό» και «περιχαράκωση». Αν παίζαμε κι εμείς το δικό μας κινηματικό ρολάκι και δεν εκφράζαμε τις απόψεις μας επί του «δημόσιου-κοινωνικού χαρακτήρα της ενέργειας, τον αποκεντρωμένο ενεργειακό σχεδιασμό σύμφωνα με τις τοπικές ανάγκες, τις ΑΠΕ, τη δημιουργία μιας νέας οικο-κοινωνικής συνείδησης μέσα από μια διαδικασία κοινωνικής αυτομόρφωσης», όπως συνοψίζει τις δικές τους πολιτικές απόψεις ο κ. Νικολάκης Δρεπανιάρης, θα γινόμασταν αποδεκτοί. Ιδού το ψευδεπίγραφο της «δημόσιας διαβούλευσης» που επαγγέλλονται: δεν αντέχουν τη δημόσια αντιπαράθεση ούτε μ’ αυτούς που καλούν –ακριβώς βέβαια γιατί δεν είχαν καμιά επιθυμία για κανένα διάλογο παρά μόνο για μια προκάτ εκδήλωση.

Κάπως έτσι «εκτρέψαμε» την εκδήλωση εμμένοντας στις «κόκκινες» απόψεις μας, αλλά να δούμε λίγο και τι ακριβώς από το «βάρβαρο» περιεχόμενό τους εκνεύρισε τον κ. Νικολάκη Δρεπανιάρη και τους άλλους διοργανωτές.

Είναι γεγονός ότι είχαμε υποτιμήσει το μέγεθος του μένους ενάντια στον αντικαπιταλιστικό λόγο που κατακτά όλο και περισσότερους πρώην επαναστατικούς χώρους, αλλά έμελλε να το βιώσουμε τόσο έντονα σε έναν που έχει ακόμα ως σήμα κατατεθέν του μια μαυροκόκκινη σημαία! Οι αναφορές μας στην κοινωνική σχέση κεφάλαιο, στις τάξεις, στη μαρξική ανάλυση των μηχανών ξεσήκωσαν θύελλα φωνασκιών από την πλευρά των διοργανωτών: «Θέλετε να μας στείλετε στα Γκούλαγκ!», «Θέλετε στρατόπεδα συγκέντρωσης!», «Ο λόγος περί καπιταλισμού είναι κοινοτοπία σήμερα γιατί έχουμε περάσει στην εποχή του Διαφωτισμού», «Απαιτείται η δημιουργία ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου», «Είναι ηττοπάθεια να μη συνδιαλεγόμαστε με τους επιχειρηματίες» και άλλα τραγικά. Η οργή τους ενάντια σε όσα αντικαπιταλιστικά άκουγαν και η αδυναμία τους ν’ απαντήσουν τους έκανε στο τέλος να διακόψουν έναν από μας κραυγάζοντας και να κινηθούν μάλιστα και απειλητικά εναντίον ενός άλλου με εκφράσεις του στυλ «Θα σε γ…, ρε π….!» Να πώς ο Δρεπανιάρης και οι συν αυτώ αποδεικνύουν πόσο σφυροδρεπανιάρηδες οι ίδιοι μπορούν να γίνουν, αν διαφωνείς μαζί τους! Και έτσι, όλη η μεταμοντέρνα τους δήθεν μεγαθυμία και ο «αντισεχταρισμός» αποκαλύπτονται ως αυτό που πραγματικά είναι: προσπάθεια επιβολής της μίας αλήθειας υπό το μανδύα του συνοδοιπόρου της «κοινωνίας».

Ο καθένας, το κάθε πολιτικό μόρφωμα (είτε λέγεται Πολίτες της Αττικής για την Ενέργεια, είτε λέγεται Urbi et Orbi, είτε λέγεται ΑΚ –και για να πούμε την αλήθεια δεν καταλάβαμε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά τα τρία) έχει δικαίωμα να προωθεί τη δική του πολιτική ιδεολογία σχετικά με τη χρήση της ενέργειας, την αποκέντρωση, τον υποτιθέμενο «διάλογο για το ενεργειακό», έχει δικαίωμα να προωθεί τις δικές του αυταπάτες, αλλά και τις δικές του πολιτικές φιλοδοξίες για έναν «εναλλακτικό ενεργειακό σχεδιασμό» της χώρας –ακόμα-ακόμα και να αρνηθεί να ακούσει τις διαφωνίες ή τις κριτικές. Ωστόσο, δεν έχει ένα δικαίωμα: να μιλάει εξ ονόματος της «κοινωνίας» γενικά και των κινήσεων ειδικά (των Επιτροπών Αγώνα, θα λέγαμε εμείς), γιατί δεν έχει εξουσιοδοτηθεί να το κάνει από καμιά τέτοια. Ό,τι κριτική κι αν κάνουμε κάποιοι από εμάς από τα μέσα στις τοπικές Επιτροπές Αγώνα –και μιλάμε εδώ για τις πραγματικές Επιτροπές Αγώνα που έχουμε γνωρίσει κι όχι για τα πολιτικά μορφώματα ομοϊδεατών- σίγουρα αναγνωρίζουμε σ’ αυτές την πολυμορφία, τις εσωτερικές και τις μεταξύ τους συγκρούσεις, την ανομοιογένεια που (ευτυχώς!) κάνει ακόμα απαγορευτική κάθε απόπειρα τσουβαλιάσματός τους μέσα σε συμπαγή πολιτικά προγράμματα (αντι)σχεδιασμού.

Παρακάτω παρατίθενται οι ομιλίες τριών από μας στην εν λόγω εκδήλωση: όχι μόνο για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του συγκρίνοντάς τες με τις ύβρεις που δημοσιεύθηκαν εναντίον μας, αλλά και ως συμβολή στη δημιουργία ενός αντικαπιταλιστικού ρεύματος ενάντια στη λεηλασία της φύσης και της ζωής χωρίς αυταπάτες σχετικά με τη δυνατότητα καθαρισμού της κοινωνίας της μόλυνσης.

Κόκκινο Νήμα

Νοέμβριος 2008

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ:

Πριν ξεκινήσει η εκδήλωση θέλω να δηλώσω κάποια πράγματα προς αποκατάσταση της αλήθειας. Κακώς αναφέρεται στην αφίσα για την εκδήλωση το όνομα της εκδοτικής/πολιτικής ομάδας ΚΝ στην οποία συμμετέχω. Η ομάδα μου ούτε συζήτησε, ούτε επέλεξε ποτέ να παρέμβει στη συγκεκριμένη εκδήλωση για το θέμα «εμπειρία αντίστασης στο Βαθύ» και ούτε πρόκειται να το κάνει. Είναι αντιδεοντολογικό αυτό που συνέβη όχι μόνο γιατί το ΚΝ δε συμφώνησε σε κάτι τέτοιο αλλά και γιατί το ΚΝ δε συμμετείχε ως ομάδα στην κινητοποίηση στο Βαθύ, παρά μόνο κάποια μέλη του που λειτουργούν στα πλαίσια μιας Επιτροπής Αγώνα η οποία τη διοργάνωσε. Είναι εξίσου αντιδεοντολογικό λοιπόν και απέναντι στην επιτροπή γιατί δημιουργείται η λανθασμένη εντύπωση ότι αφού μιλάει το ΚΝ κατά προτεραιότητα γι’ αυτήν την εκδήλωση τη διοργάνωσε κιόλας.

Για την ιστορία, ένας από τους δύο ομιλητές, που τυχαίνει να τον γνωρίζω από παλιά, επικοινώνησε μαζί μου κάνοντας λόγο για μια 2ήμερη ή 3ήμερη εκδήλωση, στην οποία υπέθεσα ότι θα συμμετείχαν και τοπικές κινήσεις ζητώντας μου να συμμετέχω στο πάνελ προσωπικά. Του απάντησα αρνητικά, λέγοντάς του ότι θα ήμουν διατεθειμένη να κάνω μια παρέμβαση στα πλαίσια παρεμβάσεων από μέλη επιτροπών ενάντια στην κατασκευή ηλεκτροπαραγωγικών εργοστασίων. Προς δυσάρεστή μου έκπληξη, είδα αργότερα τη γνωστή αφίσα. Παρά το ότι επικοινώνησα άμεσα και με τον ίδιο και με τους διοργανωτές, ούτε σαφή απάντηση πήρα για το ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν την παραποίηση ούτε άλλαξε έστω ηλεκτρονικά η αφίσα, ενώ το απαίτησα, και παρά τις διαβεβαιώσεις των διοργανωτών ότι θα το έκαναν.

Κάποια μέλη του ΚΝ που παρευρισκόμαστε εδώ σήμερα δε θα παρέμβουμε φυσικά σε σχέση με το Βαθύ, αλλά σε σχέση με οτιδήποτε κρίνουμε εμείς σκόπιμο μετά τις εισηγήσεις των ομιλητών και πάνω σ’ αυτές.

1^η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:

Η τοποθέτησή μου θα κινηθεί σε 2 άξονες: α) Θα προσπαθήσω να δείξω ότι οποιαδήποτε νέα τεχνική επιστημονική πρόταση δεν μπορεί να είναι κινηματική και β) Θα προσπαθήσω να δείξω ποιος είναι ο εχθρός.

1. Οι προσεγγίσεις των ομιλητών ήταν τεχνοκρατικές. Το αν είναι επιστημονικά σωστές ή όχι καμιά σημασία δεν έχει από τη δική μας σκοπιά. Για μας η επιστήμη και η οικονομία είναι οι νέες επικίνδυνες θρησκείες και όχι η «νέα γαία» όπως παρουσιάστηκε από τους ομιλητές.

2. Παρότι ο πρώτος ομιλητής μίλησε γενικά για το που καταλήγουν οι επιστημονικές προτάσεις (ναυτικό ΗΠΑ, υπουργείο ανάπτυξης κτλ.), δεν ανέφερε που έχει προτείνει τις δικές του ιδέες για υλοποίηση. Όπως μας έχει ενημερώσει ήδη, έχει προτείνει κάπου τις ιδέες του για να υλοποιηθούν.

3. Συγκεκριμένα έχουν προταθεί στον καπιταλιστή Ανδρέα Βγενόπουλο και πιο συγκεκριμένα σε κείμενο με τίτλο «Ενημέρωση ερευνητικών δραστηριοτήτων με εμπορικές και αμυντικές εφαρμογές εθνικής σημασίας» και σε σχετική επιστολή-πρόταση του ίδιου του πρώτου ομιλητή. Να κάποια αποσπάσματα: «Θα ήθελα, θερµά να σας παρακαλέσω κε Βγενόπουλε να έρθουµε σε επαφή τόσο µε εγχώριους όσο και µε ξένους επενδυτές που αντιπροσωπεύονται από την MIG ώστε να προσφέρουµε το καλύτερο δυνατόν –επιτέλους!– στην ανάπτυξη µιας δυναµικής και πρωτοπόρας βιοµηχανίας σε αυτή τη χώρα.» …«Θεωρώ όμως από την άλλη απολύτως απαραίτητο να υπογραμμίσω το γεγονός ότι ένας λαός ο οποίος εξωθείται στην αθλιότητα μπορεί να πάψει να σέβεται και να υπακούει αυτούς από τους οποίους σήμερα δέχεται αγόγγυστα τόσα πλήγματα. Επομένως είναι πλέον εθνική ευθύνη η αναστροφή της κατάστασης και θα έλεγα ότι σε αυτόν τον τομέα έχετε δείξει αξιόλογα δείγματα αντίστασης»…

4. Επίσης –πάντα από τον πρώτο ομιλητή– έχει γίνει ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ Κ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, δηλαδή έχει προταθεί ένα σχέδιο συγκρότησης μιας ειδικής επιστημονικής επιτροπής με θέμα την επιστημονική τεκμηρίωση και πιστοποίηση των διαφόρων μορφών εναλλακτικών τεχνολογιών που προτείνονται με εισήγηση είτε από τους εφευρέτες απ’ ευθείας είτε μέσω του γραφείου πατεντών με σκοπό την ανάπτυξη τους στα πλαίσια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αλλά και την δυνατότητα συμβουλευτικής δράσης προς την πολιτεία και τη συμμετοχή σε κρατικά επιχορηγούμενα ερευνητικά προγράμματα.

5. Αυτό δεν είναι παράξενο από τη δική μας σκοπιά για έναν επιστήμονα γιατί πάντα οι επιστημονικές προτάσεις έχουν έναν αποδέκτη: είτε ένα μεμονωμένο καπιταλιστή, είτε το κράτος (το συλλογικό καπιταλιστή). Παράξενο είναι ότι ο συντάκτης επικαλείται το δημόσιο συμφέρον για να πουλήσει τις ιδέες του στην επιστημονική αγορά («με σκοπό την παραγωγή ενέργειας ή / και προώθησης σύμφωνα με τους σκοπούς της Η.Ι.Α.Α. αλλά και το γενικότερο δημόσιο συμφέρον», όπως ακριβώς το διατυπώνει στην ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ). Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επιστημονικές ιδέες δεν παράγονται ανεξάρτητα στο μυαλό ενός στοχαστή αλλά μέσα σε μια συγκεκριμένη καπιταλιστική πραγματικότητα. Οι επιστήμονες επίσης εργάζονται, βρίσκονται μέσα στη σχέση της μισθωτής εργασίας.

6. Για να δούμε, ποιο είναι το «δημόσιο συμφέρον»; Προφανώς ο μοναδικός τρόπος για να αποσπάσει κανείς την προσοχή του κάθε Βγενόπουλου είναι να του παρουσιάσει πώς μέσα από την καπιταλιστική χρήση της οποιασδήποτε ιδέας θα αυξήσει την κερδοφορία του. Άρα αυτός που προσεγγίζει το Βγενόπουλο έχει σαφή γνώση των διαμεσολαβήσεων που υπάρχουν σε μια καπιταλιστική κοινωνία από τη σύλληψη μιας οποιασδήποτε ιδέας μέχρι τη μετατροπή της σε προϊόν, δηλαδή σε εμπόρευμα. Η κίνηση αυτή δείχνει μια κατάφαση στο κεφάλαιο αλλά και μια συγκεκριμένη αντίληψη-άποψη για την ενέργεια.

7. Αρχικά φαίνεται παράξενη η διγλωσσία ενός επιστήμονα που από τη μία χρησιμοποιεί την κλασσική οδό ενός free lancer και από την άλλη προσεγγίζει ένα κομμάτι του κινήματος και «προσφέρει» την όποια εφεύρεση του ως δώρο υποτίθεται στην «κοινωνία», γενικά και αόριστα. Ο τρόπος που βρίσκει για να καλύψει μια τόσο μεγάλη αντίφαση είναι ότι παρουσιάζει το ζήτημα της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής σχέσης, του οποίου μία έκφανση μόνο είναι αυτό που ονομάζεται ενέργεια, ως ένα τεχνικό και όχι ένα κοινωνικό ζήτημα. Το βασικό λάθος που γίνεται και από τον ομιλητή και από την οργάνωση που διοργανώνει τη σημερινή εκδήλωση είναι ότι η ενέργεια δεν αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα δηλαδή ως κάτι που έχει αξία χρήσης και ανταλλακτική αξία (η οποία είναι αξία χρήσης από τη σκοπιά του κεφαλαίου). Αλλά, αντιμετωπίζεται μόνο ως αξία χρήσης, δηλαδή ως κάτι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τον ή τον άλλο τρόπο, με τον τρόπο του κεφαλαίου ή με τον τρόπο που ωφελείται η «κοινωνία» γενικά. Αυτό ακριβώς είναι που οδηγεί σε μια διαχειριστική λογική κατάθεσης προτάσεων. Γιατί όμως δεν μπορεί να λυθεί με διαχειριστικό τρόπο αυτό το ζήτημα; Γιατί η ενέργεια είναι κοινωνική σχέση. Και η κοινωνική σχέση έχει δύο πόλους, εχθρικούς μεταξύ τους που βρίσκονται σε πόλεμο. Συνεπώς ό,τι υπάρχει σήμερα ως «λύση» για το ζήτημα της ενέργειας ή οποιοδήποτε άλλο ζήτημα δεν είναι αποτέλεσμα δημοκρατικού διαλόγου και προτάσεων διαχείρισης των ειδικών που έλαβε υπόψη του το κράτος, αλλά όπως κάθε όψη της πραγματικότητας είναι αποτέλεσμα του συσχετισμού μεταξύ των τάξεων: μια αποκρυστάλλωση της συνεχούς ταξικής πάλης. Για να καταλάβουμε γιατί η ενέργεια είναι κοινωνική σχέση μπορούμε να δούμε το ρόλο της ως «καύσιμο» του καπιταλιστικού συστήματος γενικά. Είναι γνωστό ότι χάρη στην ενέργεια αναπτύχθηκαν με αυτό τον εκρηκτικό τρόπο οι μηχανές. Η ενέργεια είναι το «καύσιμο» των μηχανών. Και η εξέλιξη των μηχανών, η εκμηχάνιση της παραγωγής είναι μια ιστορία ταξικής σύγκρουσης. Ο λόγος που το κεφάλαιο εξελίσσει τις μηχανές, ανακαλύπτει νέες, είναι ότι τις χρησιμοποιεί ως όπλα στον ταξικό αγώνα ενάντια στην εργατική τάξη. Τις χρησιμοποιεί για να εντατικοποιήσει την εργασία, για να ελέγξει περισσότερο τις κινήσεις και τις σκέψεις του εργάτη. Οι μηχανές δεν είναι ουδέτερες, είναι η νεκρή εργασία που βρίσκεται απέναντι από τη ζωντανή εργασία, είναι η ζωή των εργατών θαμμένη μέσα στις μηχανές. Άρα η πρόταση για μια καινούργια μηχανή, κάθε τύπου, είναι μια πρόταση ενάντια στους εργάτες και γι’αυτό μπορεί να προταθεί μόνο στο κεφάλαιο ή/και το κράτος του. Κατά τον ίδιο τρόπο μια ακόμη πιο αφηρημένη πρόταση για μια νέα τεχνολογία (ενός σύμπαντος μηχανών δηλαδή) είναι επίσης μια πρόταση προς το κεφάλαιο. Ανεξάρτητα από το αν αυτή η τεχνολογία παρουσιάζεται ως πιο φιλική στο περιβάλλον, τελικά είναι μόνο μια νέα πνοή στη συνεχιζόμενη προσπάθεια του κεφαλαίου να αναπτύσσεται και να επεκτείνεται προς όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες και σε όλα τα πλάτη του πλανήτη (όπως άλλωστε έδειξαν και οι ίδιοι οι ομιλητές με την αναφορά τους στην απάτη του πράσινου καπιταλισμού).

8. Γι’ αυτό ακριβώς και η προσπάθεια της οργάνωσης που διοργανώνει τη σημερινή εκδήλωση να συμμετάσχει σε ένα «διάλογο» που υποτίθεται ότι διεξάγεται στην «κοινωνία» για τον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μια συμβολή προς το κεφάλαιο να βρει νέες διεξόδους κερδοφορίας. Κάθε κινηματική προσπάθεια, όσο ακτιβίστικη κι αν είναι, όταν μπαίνει στη θέση αυτού που συνδιαλέγεται και προτείνει στο κεφάλαιο, ακριβώς επειδή το πλαίσιο των αποφάσεων του κεφαλαίου είναι πάντα το κέρδος (ιδιώτες) ή η αναπαραγωγή της κοινωνικής σχέσης (κράτος), έχει συγκεκριμένα όρια. Τα όρια κάθε κινηματικής προσπάθειας που δε θέτει τα ζητήματα από ταξική σκοπιά είναι το πολύ-πολύ να πιέζει το κεφάλαιο να μετακινείται από το ένα μέρος στο άλλο, δηλαδή να αυξάνεται το κόστος στις επενδύσεις του κεφαλαίου. Με την πίεση αυτή το κεφάλαιο έχει να αποφασίσει αν θα φτιάξει εργοστάσιο στον ένα τόπο ή τον άλλο χρησιμοποιώντας τη μια τεχνολογία ή την άλλη και τελικά λόγω του τοπικού χαρακτήρα των κινημάτων υπάρχει ο κίνδυνος να διχάζονται όσοι αγωνίζονται κατά τόπους.

2^η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:

Είναι σαφές ότι όλοι όσοι βρισκόμαστε εδώ πέρα μέσα δουλεύουμε για το κεφάλαιο και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Δεν κάνουμε όμως όλοι προτάσεις στο κεφάλαιο για την επίλυση των προβλημάτων του. Καλά κάνουμε και δε συμμετέχουμε όλοι στο «διάλογο για την ενέργεια». Άλλωστε τέτοιος διάλογος ούτε υπήρξε ούτε μπορεί να υπάρξει. Εκείνο που υπάρχει είναι το θέαμα του διαλόγου, δηλαδή το νταραβέρι των περιβαλλοντιστών και των «αιρετικών» επιστημόνων με το Σύριζα, το ΠΑΣΟΚ, το Μυτηλιναίο και το Βγενόπουλο. Είναι απαράδεκτο να καλλιεργεί κανείς την ψευδαίσθηση ότι οι καπιταλιστές θα δείξουν κάποιο ενδιαφέρον για τις προτάσεις του αν αυτές δεν οδηγούν στη μείωση του κόστους παραγωγής και την αύξηση της κερδοφορίας. Αν κάτι λοιπόν έχει αξία είναι να συζητάμε μεταξύ μας, εμείς οι «από κάτω» –αν όντως είμαστε «από κάτω» και αν σκεφτόμαστε και σχεδιάζουμε «από τα κάτω». Να συζητάμε μεταξύ μας σημαίνει α) να γνωρίσουμε τον εχθρό μας (χωρίς αυτή τη γνώση κανένα κίνημα δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει) και β) να σταματήσουμε να μιλάμε γενικώς, αορίστως και αφελώς για εναλλακτικές μορφές ενέργειας ή αεικίνητα χωρίς να μιλάμε για εναλλακτική κοινωνία.

Πάμε πρώτα στο ζήτημα του εχθρού. Ακούστηκε εδώ μέσα σε κάποιες στιγμές μια φρασεολογία εναντίον των κερδών. Δε μας είπε όμως κανείς από που πηγάζει το κέρδος. Το κέρδος των καπιταλιστών πηγάζει από το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της εργάσιμης μέρας η εργατική δύναμη δεν παράγει μόνο τα μέσα για την επιβίωσή της (με τη μορφή του μισθού που λαμβάνει) αλλά δημιουργεί επίσης «υπεραξία», δηλαδή ένα επιπλέον ποσό εργασίας που λόγω της αφηρημένης της πλευράς μπορεί μέσω της αγοράς να επιφέρει κέρδος στους καπιταλιστές.

Επειδή μπορεί να μην έγινε σαφές από την πρώτη μας τοποθέτηση, θέλω να τονίσω ότι το σημαντικό γεγονός δεν είναι η τεχνολογική ανανέωση αυτή καθ’ αυτή –είναι λάθος αυτό που ανέφερε ο πρώτος ομιλητής: δε «χρωστάμε» στην ατμομηχανή τη βιομηχανική επανάσταση αλλά το αντίθετο συνέβη: χάρη στην καπιταλιστική, όπως είναι ορθό να την αποκαλούμε, επανάσταση μπήκε σε χρήση η ατμομηχανή. Το σημαντικό γεγονός είναι η κοινωνική διεργασία της αποστέρησης του ελέγχου πάνω στα μέσα παραγωγής που με τη σειρά της επιτρέπει στον καπιταλιστή να μετεξελίξει το διαχωρισμένο από τον εργάτη εργαλείο σε μηχανή και να εφαρμόσει την επιστήμη στην τεχνική βελτίωση της μηχανής με σκοπό το κέρδος. (Και όταν λέω επιστήμη δεν εννοώ καμία κατεστημένη «τεχνοφεουδαρχία» αλλά ακόμα και την αποκαλούμενη αιρετική επιστήμη).

Η εισαγωγή των μηχανών βοηθά το κεφάλαιο α) να υπερβεί την αντίσταση των εργατών (τον 19ο αι. ορισμένοι ειδικευμένοι εργάτες έσπαγαν τις μηχανές για να διασφαλίσουν το μεροκάματο και την αξιοπρέπειά τους –αυτά πριν καταντήσουμε άνθρωποι-μηχανές) β) να υπερβεί τους παλιότερους και ανταγωνιστικούς τρόπους παραγωγής και γ) να δημιουργήσει τη βάση μιας αέναης απόσπασης υπεραξίας από τη ζωντανή εργασία.

Δε θα επεκταθώ περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα για να μη κουράσω. Θα σας παραπέμψω στο κεφάλαιο για τις μηχανές στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου του Μαρξ. Οι κλασσικοί δεν είναι για να τους βάζουμε στο συρτάρι και δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη σκέψη τους ο μοντερνισμός και οι καστοριαδικές ανοησίες. Μόνοι σας θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει σ’ αυτό το κεφάλαιο κανένας τεχνολογικός ντετερμινισμός και τίποτα ξεπερασμένο. Θα δείτε εκεί πώς οι μηχανές χρησιμοποιούνται εναντίον μας και πώς η ενέργεια είναι το «καύσιμο» που τις κινεί. Και δεν τα λέω αυτά επειδή συμφωνώ απόλυτα με τον Μαρξ, αντίθετα θεωρώ ότι δεν έψαξε όσο έπρεπε το ζήτημα του πώς δεν θα καταστραφούν οι παλιότεροι και ανταγωνιστικοί τρόποι παραγωγής.

Πολύ κουβέντα γίνεται για τη ρύπανση του περιβάλλοντος. Η ρύπανση αυτή δεν είναι παρά τα απόβλητα, τα σκατά των μηχανών. Δεν μπορείς να απαλλαχθείς από αυτά τα σκατά χωρίς να ξεφορτωθείς τα σκατά της εκμεταλλευτικής κοινωνικής σχέσης που τα δημιούργησε.

Πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς αυτόν τον αγώνα θα το πούμε στη συνέχεια της συζήτησης. Εκείνο που θέλω να διευκρινίσω είναι ότι εμείς δεν εξιδανικεύουμε τις κοινωνικές κινήσεις στις οποίες συμμετέχουμε («πω, πω, τι γαμάτη επιτροπή φτιάξαμε κλπ»). Η στάση μας είναι κριτική. Και επιπλέον δε θεωρούμε τον κομμουνισμό ούτε ξεπερασμένο ούτε υπόθεση μελλοντική αλλά υπόθεση σημερινή. Το ζήτημα είναι να ανιχνεύσουμε αν σήμερα υπάρχουν αντικαπιταλιστικές, κομμουνιστικές χειρονομίες.

3^η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:

Eπειδή ακούστηκαν διάφορα για γκούλαγκ, στρατόπεδα συγκέντρωσης και σφυροδρέπανα, να δηλώσω εξ αρχής ότι ούτε είμαι ούτε ήμουν ποτέ ΚΚΕ. «Ως άνθρωπο», όπως είπε κάποιος πριν, εξακολουθεί, δυστυχώς, να με αγγίζει ο καπιταλισμός λόγω της μισθωτής εργασίας. Στο ζήτημα της ενέργειας έχω και προσωπική εμπλοκή γιατί συμμετέχω σε μια επιτροπή αγώνα που μια από τις δράσεις της είναι η αποτροπή κατασκευής εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο στη Βοιωτία.

Θα μπορούσε πολλά να πει κανείς για τις επιτροπές αυτές και αν κάναμε μια ουσιαστική συζήτηση δε θα προέκυπτε μια ειδυλλιακή εικόνα γι’ αυτές, ωστόσο θα περιοριστώ στα εξής αρνητικά: οι τοπικές περιβαλλοντικές κινήσεις είναι εξ ορισμού περιορισμένες, γιατί αντιμετωπίζουν κάποιες από τις συνέπειες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και αναφέρονται στη γενική κίνηση του κεφαλαίου. Αυτό αντανακλάται και στην αδύναμη ταξική τους σύνθεση: από μεγαλοστελέχη που είχαν την ατυχία η βεράντα του σπιτιού τους να βλέπει τα εργοστάσια, συνταξιούχους με εξοχικό που απειλείται, άτομα που δείχνουν από αδιαφορία έως και εχθρότητα στους εργάτες των εργοστασίων κλπ.

Επίσης, τις χαρακτηρίζει τοπικισμός και συνήθως αποτελούν φυτώριο εκλογικών φιλοδοξιών και παραγοντισμού. Μ’ άλλα λόγια, όσο δε θέτουν το ερώτημα «ποιος είναι ο εχθρός» και δεν τον εντοπίζουν στην κοινωνική σχέση κεφάλαιο, θα παραμένουν εγκλωβισμένες στο περιβαλλοντισμό και η οπτική τους δε θα είναι κινηματική. Θα θεωρούν «λύση» έναν «άλλο» χωροταξικό σχεδιασμό και στην καλύτερη περίπτωση θα μετατίθεται το πρόβλημα σε μια άλλη περιοχή.

Κινήσεις τώρα όπως οι Πολίτες ενάντια στο Λιθάνθρακα φαίνεται να έχουν υπερβεί τον τοπικισμό αφού βάζουν ως βάση γενικότερα το θέμα ενέργεια. Στην πραγματικότητα όμως όχι μόνο δεν ενοποιούν τους αγώνες αλλά υποβαθμίζουν κάποιες τοπικές κινήσεις και αγώνες καθώς αυτοί ιεραρχούνται ως κατώτεροι, αφού το κριτήριο που μπαίνει είναι ποιο είναι το περιβαλλοντικά χειρότερο, με αποτέλεσμα να διχάζουν τις κινήσεις. Δηλαδή αυτό που αντιπαλεύει κάποιος σε ένα μέρος, ένα εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο πχ, προωθείται από τους αντιπάλους του λιθάνθρακα ως περιβαλλοντικά φιλική λύση αλλού.

Άρα δεν πρόκειται για ουσιαστική ενοποίηση ζωντανών κινηματικών διαδικασιών, αλλά για μια τεχνητή ενοποίηση που μπορεί να καταλήγει σε τεχνικού περιεχομένου προτάσεις πάνω στο λεγόμενο «ενεργειακό ζήτημα της χώρας», κάτι που από ταξική σκοπιά δεν μπορεί να τεθεί.

Θα προχωρήσω στην απομυστικοποίηση κάποιων εννοιών-φράσεων που χρησιμοποιούνται από αυτές τις κινήσεις.

Ενέργεια. Είπαμε ήδη ότι υπάρχει μια λάθος αντιμετώπιση της ενέργειας ως αξία χρήσης. Παρότι φυσικά ζούμε σ’ αυτήν την καπιταλιστική κοινωνία και καταναλώνουμε κι εμείς ενέργεια, καλούμαστε πρώτα να αναλύσουμε την κοινωνία. Η ενέργεια είναι το πρωταρχικό εμπόρευμα που κινεί την εκμηχανισμένη παραγωγή και κατανάλωση για την εκμετάλλευση της εργατικής μας δύναμης και την αναπαραγωγή της. Το ότι καλύπτουμε κι εμείς τις ανάγκες μας, με τον τρόπο βέβαια που τις καλύπτουμε (blackouts, αυξημένοι λογαριασμοί) δεν πρέπει να συσκοτίζει τον τρόπο που αναλύουμε την πραγματικότητα. Άρα η συζήτηση γύρω από την ενέργεια είναι στην ουσία συζήτηση γύρω από τον καπιταλισμό. Είναι συζήτηση γύρω από το πώς και γιατί το κεφάλαιο ήθελε στο παρελθόν και θέλει και σήμερα την παραγόμενη ενέργεια. Η ενέργεια δεν είναι ένα πράγμα, ένα αγαθό για το οποίο εμείς προτείνουμε τη δικαιότερη, ορθολογικότερη και καθαρότερη παραγωγή και κατανομή του, λες και δεν υπάρχει ήδη μια συγκεκριμένη αξία χρήσης του για το κεφάλαιο. Μπορεί, λοιπόν, ένα κίνημα πραγματικά ανταγωνιστικό να θέσει το ζήτημα της ενέργειας από μια μη αντικαπιταλιστική οπτική; Κατά τη γνώμη μου, όχι.

Μ’ αυτήν την έννοια ο «ενεργειακός σχεδιασμός της χώρας» δεν είναι παρά ο καπιταλιστικός σχεδιασμός για τη μεγαλύτερη παραγωγή ενέργειας με το λιγότερο δαπανηρό τρόπο για το κεφάλαιο. Επ’ αυτού, η επιλογή της μορφής ενέργειας (ορυκτά καύσιμα ή μη) είναι πάλι για το κεφάλαιο ζήτημα κόστους. Γιατί πρέπει να κατανοήσουμε ότι το κεφάλαιο δεν είναι ένα πράγμα που χρησιμοποιεί ενέργεια και μηχανές αλλά μια κοινωνική σχέση που μέσω της επιβολής της εργασίας συσσωρεύει χρηματική/ανταλλακτική αξία κι είναι ανοικτό σε κάθε είδους μηχανές και μορφές ενέργειας. Στην επιλογή της μιας ή της άλλης μορφής ενέργειας μπορεί οι κινήσεις/αντιστάσεις να παίξουν ρόλο –πχ αιολική ή φυσικό αέριο και όχι λιθάνθρακας- (και ιστορικά βασικό ρόλο έχουν παίξει οι αγώνες του πετρελαϊκού προλεταριάτου), αλλά στο βαθμό που παραμένουν εγκλωβισμένες στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις μόνο του λεγόμενου «ενεργειακού μίγματος» και δεν έρχονται αντιμέτωπες με τη θεμελιώδη φύση αυτού του συστήματος, μπορεί να βρεθούν μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις, πχ γιγάντια αιολικά πάρκα, μια άλλη δηλαδή βιομηχανία που αναπτύσσεται ήδη σήμερα με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, ή ακόμα χειρότερα, πυρηνικά.

«Δημόσιος διάλογος-δημόσια διαβούλευση». Δεν υπάρχει κανένας πραγματικά δημόσιος διάλογος, γιατί δεν υπάρχουν ισότιμοι συνομιλητές. Δεν μπορούμε να συνομιλούμε ούτε με τους καπιταλιστές ούτε με το συλλογικό καπιταλιστή, το κράτος, και δεν μπορούμε άρα να τους απευθύνουμε προτάσεις. Στην καλύτερη περίπτωση έχουμε ψευδαισθήσεις, στη χειρότερη αναδεικνύονται στελέχη, «ειδικοί» που θα συνδιαχειριστούν ένα νέο μελλοντικό καπιταλιστικό πλάνο παραγωγής ενέργειας.

Μπορεί να υπάρχει «εναλλακτικός ενεργειακός σχεδιασμός»; Με βάση όσα είπαμε παραπάνω πώς αλήθεια μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς τη δημιουργία μιας εναλλακτικής κοινωνίας;

Μπορεί να υπάρχει ανταγωνιστικό κίνημα χωρίς μια ταξική οπτική, χωρίς να λέγονται ρητά ποια είναι τα συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα όσων αντιδρούν και κινητοποιούνται;

Μπορούμε ως «πολίτες», άτομα με διαχωρισμένα συμφέροντα, να είμαστε πραγματικά ανταγωνιστικοί;

«Μοντέλο υπερπαραγωγής-υπερκατανάλωσης». Απλά, αυτή η ίδια η καπιταλιστική κοινωνία με την παραγωγή της και την κατανάλωσή της είναι προβληματική. Είναι ποσοτικό το ζήτημα; Δεν είναι στη φύση της να είναι καταναλωτική; Γιατί λοιπόν δε λέγεται ξεκάθαρα ποια είναι αυτή της η φύση;

Και τι σημαίνει «εξοικονόμηση ενέργειας»; Για τους καπιταλιστές και κυρίως το κράτος η αποδοτικότερη παραγωγή ενέργειας είναι στο πρόγραμμά τους αρκεί να βρεθεί η τεχνική που δε θα είναι πολύ δαπανηρή. Μόνο αυτό το κριτήριο θα βάλουν. Άρα, είτε θα το κάνουν από μόνοι τους είτε δε θα το κάνουν επειδή δε θα τους συμφέρει. Εξοικονόμηση ενέργειας για μας, από ταξική σκοπιά, τι σημαίνει πέρα από ενοχοποίηση και μείωση των αναγκών; Είναι τόσο αθώα η χρήση της φράσης αυτής; Δε χρησιμοποιείται ήδη για ν’ αποδεχτούμε έναν εκβιασμό και ένα φόβο ότι μας «τελειώνουν τα αποθέματα», άρα να ζούμε πιο λιτά και μίζερα; Και δεν έχει το κεφάλαιο στην ιστορία του εφεύρει περιόδους σπάνης και αποκάλυψης, δεν έχει δημιουργήσει συνθήκες πραγματικής καταστροφής και πραγματικής εξοικονόμησης ενέργειας και έχει βγει δυνατότερο;

Ωστόσο, μ’ όλα αυτά, δε λέω ότι αυτό που αντιπροτείνω είναι ένα κομμουνιστικό πρόγραμμα, δε λέω ότι όταν …πέσει ο καπιταλισμός και μόνο τότε μπορούμε να θέσουμε τα ζητήματα και να παλεύουμε γι’ αυτά. Γιατί όμως είναι απαραίτητο αυτοί οι αγώνες, οι υπαρκτές αντιστάσεις, να είναι ένας «εναλλακτικός σχεδιασμός», όπως τον περιέγραψα πριν χρησιμοποιώντας τα ίδια τα λόγια των Πολιτών κατά του Λιθάνθρακα; Αντίθετα, ο αγώνας θα μπορούσε να πάρει χαρακτηριστικά

Α) Συμμαχίας με τους εργάτες της ΔΕΗ, ως εργάτες προς εργάτες, θεωρώντας τους μοντέλο εργαζομένων που χαρακτηρίζεται από την εντατικοποίηση, την περιβαλλοντική υποβάθμιση και την ανεργία –ως ένα μοντέλο που θα διαχυθεί προς όλους μας, αφού η μεγαλύτερη παραγωγή ενέργειας θα σημαίνει μεγαλύτερη εκμηχάνιση της παραγωγής και άρα είτε ανεργία είτε εντατικοποίηση και σε κάθε περίπτωση περιβαλλοντική υποβάθμιση

Β) Μαζικής άρνησης πληρωμής των λογαριασμών του ρεύματος στη βάση της άμεσης ικανοποίησης των αναγκών μας

Γ) Συμμαχίας με άλλους εργαζόμενους πάνω στο τι σημαίνει αύξηση των λογαριασμών ρεύματος όχι μόνο από τη σκοπιά των καταναλωτών αλλά και ως εργαζόμενων των οποίων τα αφεντικά θα μετακυλίσουν το δικό τους κόστος ακριβότερης ενέργειας στους μισθούς μας, στις συνθήκες εργασίας μας.

Όλα αυτά και προφανώς πολλά άλλα θα μπορούσαν να συζητηθούν με τη βασική προϋπόθεση ότι θα υπάρχει μια αντικαπιταλιστική, ταξική βάση.

Μικροαστοί θα σας φάνε τα παιδιά (και τα πουλιά) σας

…said Fred the sad little parrot and swallowed another pill,

it was the  latest of a series of medication his owner had given him

and he was really fed up and thinking of taking drastic measures

Πήρα το πρόζακ μου σήμερα, είπε ο Φρεντ, ο μικρός θλιμμένος παπαγάλος καθώς κατάπινε άλλο ένα χάπι, το τελευταίο μιας ολόκληρης σειρά θεραπειών που του είχε δώσει η ιδιοκτήτρια του και σιγά σιγά σκεφτόταν μήπως έπρεπε να πάρει δραστικά μέτρα…

** η αλιεία των παραπάνω ειδήσων από τον αστικό τύπο ήταν μια  ευγενική προσφορά του κώλου…. ε, δηλαδή εννοώ… ήταν όντως ευγενική προσφορά, απλά μας την έκανε ο κώλος…

5.000 κρατούμενοι απεργοί πείνας, 2 νεκροί

update: ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ. ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ [κάποια συναυλία δηλαδή, δεν ξέρω αν θα κάνουν και πορεία οι σύντροφοι (sic) ] ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ της Α.Κ.

κάποια από τα αιτήματα ικανοποιήθηκαν (βλ. παρακάτω συνδέσμους) και η απεργία ανεστάλλη.

Ενημερωθείτε από εδώ:

κεντρικό του indymedia

kratoumenoi

keli

TA ΑITHMATA ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Εμείς οι κρατούμενοι στα κολαστήρια που κατ’ ευφημισμό καλούνται φυλακές του ελληνικού κράτους, κουρασμένοι από τις ψεύτικες υποσχέσεις όλων των υπουργών δικαιοσύνης τα τελευταία 10 χρόνια, για καλυτέρευση των συνθηκών κράτησης και βελτίωση του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικαιοσύνης, αποφασίσαμε να κινηθούμε δυναμικά, ώστε να απαιτήσουμε τις δίκαιες διεκδικήσεις μας.

ΖΗΤΑΜΕ

1. Κατάργηση των πειθαρχικών ποινών. Τροποποίηση των άρθρων του Σωφρονιστικού Κώδικα 68, 69, 70, 71. Σε κάθε περίπτωση οι πειθαρχικές ποινές να εξαλείφονται μετά την έκτισή τους, να μην υπολογίζονται αθροιστικά και να μην λαμβάνονται υπόψη για τις άδειες, την εργασία, την εκπαίδευση και την υφ’ όρους απόλυση μετά τη λήξη τους.
2. Να μειωθεί το όριο έκτισης της ποινής για την υφ’ όρων απόλυση, από τα 3/5 στα 3/7. Να καταργηθεί άμεσα η αντισυνταγματική διάταξη που επαύξησε στα 4/5 το όριο, για τα αδικήματα περί ναρκωτικών.
3. Εφάπαξ μείωση κατά 3 έτη όλων των ποινών, για να διευκολυνθεί υφ’ όρων απόλυση και η αποσυμφόρηση των φυλακών. Όχι στις νέες πανοπτικές φυλακές, που χτίζονται απομονωμένες μακριά από τον ιστό από της πόλης.
4. Κατάργηση των φυλακών ανηλίκων. Καθιέρωση ανοιχτών δομών φροντίδας και προστασίας των εφήβων και των νέων.
5. Μείωση της «οροφής» των 25 ετών συνεχούς κράτησης. Μείωση του ελάχιστου ορίου έκτισης για την υφ’ όρων απόλυση στην περίπτωση των ισοβίων στα 12 χρόνια από τα 16 που είναι σήμερα, σε εναρμόνιση με τις ευρωπαϊκές νομοθεσίες.
6. Να εφαρμοστεί αυτόματα χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις, η χορήγηση αδειών, αναστολών και λοιπών ευεργετημάτων με μόνο κριτήριο τις προϋποθέσεις του νόμου, με μείωση των ελάχιστων ορίων έκτισης ποινής για την ενεργοποίησή τους. Να αυξηθεί ο αριθμός των αδειών σε 60 μέρες για όσους δικαιούνται πενθήμερες και σε 96 μέρες για τους δικαιούμενους οχταήμερες.
7. Να σταματήσει η κατάχρηση του μέτρου της προφυλάκισης και να μειωθεί το όριο στους 12 μήνες.
8. Είναι γνωστή την τελευταία 8ετία, η υστερία των παραδικαστικών κυκλωμάτων, που οδήγησε σε εκδικητικά εξοντωτικές ποινές. Ζητάμε ανάλογες ποινές και ευρεία εφαρμογή του μέτρου αναστολής και υφ’ όρων απόλυσης.
9. Πλήρης, μόνιμη και 24ωρη ιατρική κάλυψη και σεβασμός στους ασθενείς. Δημιουργία και βελτίωση επαρκών χώρων υγιεινής (λουτρά και τουαλέτες). Άμεση ένταξη του Νοσοκομείου και του Ψυχιατρείου των φυλακών Κορυδαλλού στο ΕΣΥ, με πρόβλεψη πτερύγων για τις γυναίκες και τους ανήλικους, που τώρα δεν υπάρχουν. Άμεση μεταφορά των ασθενών σε δημόσια νοσοκομεία, με ασθενοφόρα και όχι σε κλούβες δεμένοι πισθάγκωνα.
10. Να παρέχεται το δικαίωμα στα ευεργετικά ημερομίσθια, στη φοίτηση, στα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, τα επαγγελματικά εργαστήρια και στη συμμετοχή στα διάφορα προγράμματα, σε όλους τους κρατούμενους αναλογικά και χωρίς καμία διάκριση. Να χορηγούνται εκπαιδευτικές άδειες, σε όλους τους κρατούμενους, που πληρούν τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις για σπουδές εκτός φυλακών και για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης και τεχνικής επαγγελματικής κατάρτισης. Ουσιαστική επέκταση των θεραπευτικών προγραμμάτων σε όλες τις φυλακές.
11. Κατάργηση του άβατου των φυλακών. Ελεύθερη πρόσβαση των: κοινωνικών και πολιτικών φορέων, Δικηγορικών Συλλόγων, Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου και της ΕΙΝΑΠ, οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ΜΚΟ και διεθνών οργανισμούς. Ελεύθερη διακίνηση πολιτικών και επιμορφωτικών εντύπων, χωρίς καμία εξαίρεση.
12. Θέσπιση εναλλακτικών μορφών κράτησης, διεύρυνση των αγροτικών φυλακών και εφαρμογή του θεσμού της ημιελεύθερης διαβίωσης καθώς και του θεσμού της κοινωφελούς εργασίας.
13. Διεύρυνση του θεσμού του ελεύθερου επισκεπτηρίου σε ανθρώπινες συνθήκες με σεβασμό στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των κρατούμενων και των επισκεπτών. Ιδιαίτερος κλειστός χώρος για τη συνεύρεση με τον /την σύντροφό μας.
14. Εργασία και πρόσβαση σε δημιουργικές δραστηριότητες για όλους και όλες. Ευεργετικός υπολογισμός των ημερών απασχόλησης στην ποινή.
15. Δικαίωμα επιλογής έκτισης της ποινής στη χώρα καταγωγής για τους αλλοδαπούς κρατούμενους αν και εφόσον αυτοί το επιθυμούν.
16. Εξανθρωπισμός των συνθηκών μεταγωγών με τη βελτίωση των χώρων στα απαράδεκτα μεταφορικά μέσα της ΕΛ.ΑΣ. Πρόβλεψη τακτικότερων σταθμεύσεων, βελτίωση των χώρων κράτησης στα άθλια «Μεταγωγών» και ταχύτερη προώθησή μας στις φυλακές.

Προβολή ταινίας Στέκι στην Ιατρική

Γείτσες…

   μια νομική ανάλυση που μου ήρθε μέσω e-mail, συνοδευόμενη από το παρακάτω σχόλιο,
   σχετικά με τη σύμβαση της ΟΕΝΓΕ...

   "Η κλαδική σύμβαση που αριστεροί - δεξιοί
   ευαγγελίζονται ως νίκη και λύση καταρρέει
   νομικά. Η άποψη του Μιχαήλ δικηγόρου που
   ασχολείται εδώ και χρόνια με το θέμα και
   γνωμοδωτεί για τις Ενώσεις που το κυνήγησαν
   εξ αρχής αλλά και την ΟΕΝΓΕ.

   Λευτεριά σε γιατρούς και
   ασθενείς
   Ζήτω ο ξεκούραστος γιατρός." 

   κατεβάστε ολόκληρο το pdf εδώ >>
   Σκέψεις και επισημάνσεις επί βασικών ζητημάτων της υπό διαπραγμάτευση 
   συλλογικής σύμβασης των γιατρών του Ε.Σ.Υ.

Εκδήλωση Για τις διώξεις στις Τηλεπικοινωνίες

Με τις υγείες σας

Αναδημοσιεύω τρία θέματα σχετικά με την υγεία χωρίς σχόλια.

Η εξαιρετική περίπτωση μιας συνηθισμένης ιστορίας (no happy end)

Γιατροί και media, κατασκευάζουν το κανονικό

Καταγγελία γιατρού για τις φυλακές στη Χίο

*8enx στους selanabat και καουτσουκ που με διαφώτισαν για τα δυο πρώτα

Μαθήματα marketing για αρχάριους