ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΗΣΑΠ
Δεκεμβρίου 27, 2008
ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
Σήμερα 27/12 καταλάβαμε τα κεντρικά γραφεία του ΗΣΑΠ σαν μια πρώτη απάντηση απέναντι στην δολοφονική επίθεση που δέχτηκε με βιτριόλι στο πρόσωπο η Κωνσταντίνα Κούνεβα στις 23/12/2008 ενώ γύριζε από την δουλειά της.
Η Κωνσταντίνα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική του Ευαγγελισμού με σοβαρά προβλήματα στην όραση και το αναπνευστικό.
Ποια είναι η Κωνσταντίνα; Και γιατί χτυπήθηκε;
Η Κωνσταντίνα είναι μία από τις εκατοντάδες μετανάστριες εργάτριες που εργάζεται χρόνια σαν καθαρίστρια σε καθεστώς υπενοικίασης. Είναι γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστών-στριών και Οικιακού Προσωπικού, μάχιμη συνδικαλίστρια, γνωστή για τη στάση της σε πολλά αφεντικά. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα είχε έρθει σε κόντρα με ην εργοδοσία «ΟΙΚΟΜΕΤ» διεκδικώντας ολόκληρο το δώρο των Χριστουγέννων γι’ αυτήν και τις συναδέλφισσές της και καταγγέλοντας τις παρανομίες στη μισθοδοσία. Έχει προηγηθεί η εκδικητική απόλυση της μητέρας της από την ίδια εταιρεία, δυσμενής μετάθεση της ίδιας στο Μαρούσι ενώ εκκρεμεί τριμερής συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 5/1/09 ύστερα από καταγγελία της. Πράγματα καθόλου άγνωστα στο χώρο των εταιρειών καθαριότητας και υπενοικίασης εργαζομένων. Ίσα – ίσα.
Οι καθυστερημένες συμβάσεις, τα κλεμμένα μεροκάματα, οι κλεμμένες υπερωρίες, η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά που υπογράφουν οι εργαζόμενοι και σ’ αυτά που πραγματικά παίρνουν, η επιλογή σχεδόν αποκλειστικά μεταναστριών και μεταναστών με πράσινη κάρτα ώστε να βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας, η μη καταβολή εισφορών στο ΙΚΑ, πάντα με την κάλυψη του δημοσίου και των μιζαδόρων στελεχών του, που γνωρίζουν, υποθάλπουν και ενισχύουν τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας, συνθέτουν τον κανόνα στους εργολάβους καθαριότητας.
Ειδικά στην «ΟΙΚΟΜΕΤ», μια πανελλαδική εταιρεία καθαρισμού και υπενοικίασης εργατών, ιδιοκτησίας Νικήτα Οικονομάκη, στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που απασχολεί «επίσημα» 800 εργαζόμενους (οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μιλούν τουλάχιστον για διπλάσιους ενώ τα τελευταία 3 χρόνια έχουν περάσει πάνω από 3000), η εργοδοτική παρανομία αποτελεί καθημερινότητα. Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να υπογράφουν λευκές συμβάσεις, οι οποίες δεν φτάνουν ποτέ στα χέρια τους. Δουλεύουν 6 ώρες και πληρώνονται για 4,5 (μισθός και ένσημα) για να μην ξεπερνούν τις 30 ώρες ώστε να γλιτώνει το αφεντικό την ένταξή τους στα βαρέα. Τρομοκρατούνται, μετατίθενται δυσμενώς, απολύονται και εκβιάζονται με οικειοθελή αποχώρηση (εργαζόμενη απειλήθηκε από την εργοδοσία, κρατούμενη για 4 ώρες σε χώρο της εταιρείας μέχρι να υπογράψει την παραίτησή της). Το αφεντικό στήνει εργοδοτικό σωματείο για να χειραγωγήσει τους εργαζόμενους ενώ απολύει και προσλαμβάνει κατά βούληση μη αφήνοντας κανένα περιθώριο εργασιακής επικοινωνίας και συλλογικής δράσης.
Τι σχέση έχει όμως η ΟΙΚΟΜΕΤ με τον ΗΣΑΠ;
Η ΟΙΚΟΜΕΤ έχει αναλάβει εργολαβικά την καθαριότητα του ΗΣΑΠ (αλλά και άλλων δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων) επειδή μπορεί και «προσφέρει» το φτηνότερο πακέτο με τους μέγιστους όρους εκμετάλλευσης και υποτίμησης της εργασίας. Ένα τέτοιο καθεστώς «προσφοράς και ζήτησης» έχει οργανωθεί βάσει δημόσιων οργανισμών ένας από τους οποίους είναι και ο ΗΣΑΠ. Ο ΗΣΑΠ είναι συνένοχος στη διατήρηση αυτού του καθεστώτος άγριας εκμετάλλευσης παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες που είχαν γίνει από την πλευρά του σωματείου.
Η δολοφονική επίθεση ενάντια στη συναδέλφισσά μας είχε χαρακτήρα εκδίκησης και παραδειγματισμού.
Ο στόχος δεν ήταν τυχαίος: Γυναίκα, μετανάστρια, μάχιμη συνδικαλίστρια, μητέρα ανήλικου παιδιού, όσο πιο ευάλωτη στα μάτια των αφεντικών.
Ο τρόπος δεν ήταν τυχαίος: Έρχεται από «σκοτεινές» εποχές και με σκοπό να σημαδέψει, να παραδειγματίσει και να τρομοκρατήσει.
Ο χρόνος δεν ήταν τυχαίος: Τη στιγμή που ΜΜΕ, κόμματα, εκκλησία, επιχειρηματίες και εργατοπατέρες προσπαθούν να λοιδορήσουν το κίνημα της κοινωνικής έκρηξης, που η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου μετασκευάζεται σε εξοστρακισμό, η επίθεση στην Κωνσταντίνα περνάει στα ψιλά.
Η εργοδοτική δολοφονική επίθεση ήταν προσεκτικά μελετημένη.
Η Κωνσταντίνα ήταν μία από εμάς. Ο αγώνας της για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είναι και ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ.
Η επίθεση στην Κωνσταντίνα μας σημάδεψε όλους: Στη μνήμη μας, από τα ρατσιστικά πογκρόμ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις επιθέσεις παρακρατικών, τα εργατικά ατυχήματα, τις κρατικές δολοφονίες, τις εργασιακές συνθήκες γαλέρας, τις διώξεις, τις απολύσεις και την τρομοκρατία δείχνοντας το μακρύ δρόμο του κοινωνικού και ταξικού αγώνα.
Στην καρδιά μας που πλημμυρίζει από θλίψη και οργή και μας αφήνει μια φράση μόνο:
ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ
Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
Καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση στο κατειλημμένο κτίριο του ΗΣΑΠ σήμερα Σάββατο 8 μ.μ.
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒA
Α
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΗΣΑΠ (link)
Ευχετήρια Κάρτα Για τις Γιορτές
Δεκεμβρίου 26, 2008
1. Κατάσταση Εξέγερσης (σημειώσεις για τα δεκεμβριανά του 2008 στην Ελλάδα) – Πριονιστήριο το χρυσό χέρι
2. Κατάληψη της ΓΣΣΕ ή Το ανταγωνιστικό κίνημα δείχνει τα δόντια του και τα ιστορικά του όρια – Ηobo
3. Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο – κινήσεις για τη γενίκευση της εξέγερσης [ nothing_same1.pdf ]
5. Καλά Χριστούγεννα [pdf]
+ μια ταξική χριστουγεννιάτικη ιστορία από το παρελθόν > εδώ
* και για να μην ξεχνιώμαστε… βιτριόλι στα μούτρα των αφεντικών και στα τσιράκια τους
Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΩΝ Ή Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ;
Δεκεμβρίου 22, 2008
Τώρα που ο γέρικος κόσμος του θεάματος, των διαφόρων μεγεθών αφεντικών και των διαφόρων ειδών αστυνομιών μιλάει ακατάπαυστα για την ασφάλεια των εμπορευμάτων που απαλλοτριώθηκαν ή καταστράφηκαν στη διάρκεια αυτής της συνεχιζόμενης εξέγερσης, εμείς ως προλετάριοι ας μιλήσουμε για τις περιπέτειες της κοινωνικής ασφάλισης και της υγείας.
Το χειμώνα που πέρασε είδαμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας η τελευταία σκηνή του έργου που παίζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το κεφάλαιο και το κράτος του εν αγαστή συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία (που άλλωστε αποτελεί κομμάτι του κράτους) έχουν προωθήσει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων και έχουν υπογράψει μια σειρά από συλλογικές συμβάσεις που ουσιαστικά ισοδυναμούν με καθήλωση ή και μείωση των μισθών. Στόχος όλων αυτών των κινήσεων είναι η υποτίμηση, η πειθάρχηση και η διαίρεση της εργατικής τάξης, η μείωση του έμμεσου αλλά και του άμεσου μισθού.
Τι μας ετοίμαζαν όλα αυτά τα χρόνια με όλους αυτούς τους νόμους που ψηφίστηκαν την περίοδο ’90-’92, με τελευταίο αυτόν της Πετραλιά; Προώθησαν σταδιακά τη γενική αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και την εξομοίωση των συντάξεων και των παροχών προς τα κάτω. Οι συντάξεις όλων των ταμείων συμπιέστηκαν προς τα κάτω για να εξισωθούν με τις συντάξεις του ΙΚΑ καθώς το ύψος της επικουρικής σύνταξης περιορίστηκε στο 20% της κύριας σύνταξης. Εκτός από τις συντάξεις και οι υπόλοιπες παροχές (π.χ. ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κλπ) συμπιέστηκαν, μέσω της ενοποίησης των ταμείων κύριας και επικουρικής σύνταξης. Με αυτόν τον τρόπο απαλλάσσονται επίσης από την πίσω πόρτα οι επιχειρήσεις από τεράστια χρέη προς τα ταμεία. Αυξήθηκε ο απαιτούμενος αριθμός ενσήμων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση ασθένειας από 50 σε 100 και 120 ένσημα. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ένας μεγάλος αριθμός εργαζόμενων που δουλεύουν part-time ή στη μαύρη εργασία αποκλείεται! Συγκεκριμένα, 500.000 άμεσα και έμμεσα ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ πετιούνται εκτός ΕΣΥ.
Για μας η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι ούτε «δικαίωμα» ούτε «δημόσιο αγαθό», στον ίδιο βαθμό που ούτε ο άμεσος μισθός είναι «δικαίωμα» ή «δημόσιο αγαθό». Τόσο ο άμεσος μισθός όσο και η κοινωνική ασφάλιση, δηλαδή ο έμμεσος ή «κοινωνικός μισθός», δεν είναι τίποτα άλλο από την αξία αναπαραγωγής της εργατικής μας δύναμης και μας δίνεται ως ένα μικρό μερίδιο του κοινωνικού πλούτου που εμείς παράγουμε έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να δουλεύουμε ξέροντας ότι όταν γεράσουμε θα έχουμε κάποια σύνταξη. Έτσι, τόσο ο άμεσος μισθός όσο και η ασφάλιση είναι πεδίο κοινωνικού ανταγωνισμού και το μέγεθός τους είναι αποτέλεσμα ενός συσχετισμού δύναμης, είναι δηλαδή αποτέλεσμα της ταξικής πάλης.
Σήμερα, 15η μέρα της εξέγερσης, δυο μέρες μετά από μια «κινητοποίηση» της ΑΔΕΔΥ για τη «δημόσια υγεία και την πρόνοια», ξέρουμε καλά ότι η υποβάθμιση της δημόσιας περίθαλψης και ο περιορισμός της πρόσβασης σ’ αυτή είναι μέρος της συνολικής στρατηγικής περιορισμού της αναδιανεμητικής λειτουργίας των δημοσίων δαπανών. Αυτή η στρατηγική εκφράζεται τα τελευταία χρόνια στην υποχρηματοδότηση της υγείας και τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Η εγκατάλειψη από το κράτος του συστήματος υγείας και των ασφαλιστικών ταμείων οδήγησε στην απαξίωσή τους με αποτέλεσμα η διαδικασία μεταρρύθμισης να παρουσιάζεται ως «κοινωνικό αίτημα».
Κι ενώ έχουν αναζωπυρωθεί από τον Σεπτέμβρη οι κινητοποιήσεις μεγάλου κομματιού των νοσοκομειακών γιατρών, που, με αφορμή την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την εφαρμογή του 48ωρου, διεκδικούν βασικά μείωση του εργάσιμου χρόνου και αύξηση του πραγματικού μισθού τους, βλέπουμε την αναγκαιότητα οι αγώνες μας να συναντηθούν.
Γιατί, όπως έλεγαν αγωνιζόμενοι γιατροί σε κείμενό τους πρόσφατα, «Η υγεία των ασθενών και η θεραπεία τους είναι ένα σύνθετο ζήτημα που μέρος του είμαστε όλοι όσοι δουλεύουμε στους χώρους υγείας, όπως και οι ίδιοι οι ασθενείς. Ένα ζήτημα που έχει να κάνει κυρίως με τις συνθήκες της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας που επιβάλει το κράτος για χάρη του κεφαλαίου σε όλους τους τομείς της καθημερινής μας ζωής κι όχι με τις γνώσεις, τις δυνατότητες ή τις προσπάθειες των γιατρών. Γιατί ας μη γελιόμαστε: η φτώχεια είναι η υπ’ αριθμόν ένα αιτία θανάτου στον κόσμο σήμερα και γι’ αυτήν τα φάρμακα που διαθέτει η ιατρική είναι άχρηστα».
Ο ρόλος των συνδικαλιστών γραφειοκρατών σε όλα αυτά ήταν αποφασιστικός: είτε αποδεχόμενοι την εισφοροδιαφυγή των αφεντικών με το επιχείρημα της «τόνωσης της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης» και διεκδικώντας για τον εαυτό τους τη διαχείριση των επικουρικών ταμείων (τζογάροντας την επικουρική σύνταξη, μεταξύ άλλων, στο χρηματιστήριο), είτε αφήνοντας ανενόχλητο το κράτος να υποχρηματοδοτεί τη δημόσια υγεία.
Ως προλετάριοι που συμμετέχουμε στην κατάληψη του κτηρίου της ΓΣΕΕ και κομμάτι αυτής της εξέγερσης που αφορμή της στάθηκε η δολοφονία του νεαρού στεκόμαστε απέναντι στη βία του κράτους, του κεφαλαίου και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Γιατί ξέρουμε καλά ότι βία δεν είναι μόνο να στρέφουν τα όπλα τους πάνω μας, αλλά
ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη
ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη
ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό
ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει
ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 400 ευρώ με ή χωρίς ένσημα
ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων
ΒΙΑ είναι να αρρωσταίνεις από την πολλή δουλειά
ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια
ΒΙΑ είναι να μην έχεις λεφτά να αγοράσεις φάρμακα για να επιδιορθώσεις το εμπόρευμα-εργατική σου δύναμη
ΒΙΑ είναι να πεθαίνεις σε ράντζα άθλιων νοσοκομείων, όταν δεν μπορείς να δώσεις φακελάκι
ΛΕΥΤΕΡΙΑ Σ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ Σ’ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ (ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ)!
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ ΥΓΙΕΙΣ!
Κάποιοι προλετάριοι απ’ την κατειλημμένη ΓΣΕΕ
http://gseefreezone.blogspot.com/2008/12/blog-post_418.html
Σχετικά με όσα…
Δεκεμβρίου 20, 2008
επειδή όσα έγραψα εδώ νομίζω πως δεν ανταποκρίνονται στην κουβέντα που έγινε στη συνέλευση άνω πόλης η οποία θα συνεχιστεί, αλλά ούτε και αποδίδουν συνολικά την προσωπική μου άποψη τα διαγράφω. Σίγουρα ένας απολογισμός της μέχρι τώρα πορείας πρέπει να γίνει (ειδικά συλλογικός). ενδεχομένως να επανέλθω με τις προσωπικές μου εκτιμήσεις αργότερα…
μέχρι τότε μια σοβαρή εκτίμηση των βαθύτερων αιτιών που μας οδήγησαν σ αυτά που κάναμε εδώ
γράφτηκαν στο πόστ της Ο.Α.BLOG για μια συζήτηση με την οποία ασχολήθηκε και ο βα.αλ. εδώ
Πήγα να το γράψω σαν comment στην Ο.Α.BLOG αλλά βγήκε λίγο μεγάλο οπότε το βάζω εδώ >>>>
Γεια σου φίλε μου. Να πω καταρχήν ότι σε κάποια πράγματα συμφωνώ αλλά σε κάποια άλλα διαφωνώ. Αν και η κριτική που κάνεις στον αναρχικό χώρο είναι κατά βάσιν σωστή και πρέπει να γίνει οπωσδήποτε (ειδικά μετά τις αθλιότητες και τους σεχταρισμούς που αναφέρεις σε εκείνη την πορεία όπου ήταν οι αναρχικοί πίσω αριστεροί μπροστά και οι λοιποί στη μέση σα μαλάκες), σε κάποια πράγματα νομίζω υπερβάλεις. Ήμουν και εγώ στις δύο συνελεύσεις (η δεύτερη χθες) της άνω πόλης και θα γράψω εδώ πως τα είδα κι εγώ τα πράγματα.
Θα αρχίσω με ένα ανεκδοτολογικό περιστατικό που ίσως ενισχύει κάπως την άποψη σου για το πώς η ιδεολογία εισβάλει στις συνελεύσεις αυτές, οι οποίες για κάποιους είναι φετίχ όπως λες. Στην πρώτη λοιπόν συνέλευση άνω πόλης και ενώ είχα φάει όλη την προηγούμενη μέρα στο δρόμο, καθόμασταν και ακούγαμε τη συνέλευση και εγώ προσωπικά δεν ήμουν σε διάθεση να τοποθετηθώ και ήμουν περισσότερο παρατηρητής. Ταυτόχρονα λοιπόν έπαιζα και ένα καταπληκτικό παιχνίδι στο κινητό με το όνομα block breaker. Γαμώ τα παιχνίδια, τελείως κολληματικό! Ενώ έπαιζα λοιπόν και είχα σπάσει όλα τα ρεκόρ με την επιδεξιότητά μου, έρχεται ένας τύπος από πάνω μου και μου λέει: «φίλε σε βλέπω τόση ώρα και εσένα και την κοπελιά (μια φίλη δίπλα μου, που παίζαμε εναλλάξ) που προκαλείτε. Όταν ο άλλος μιλάει παίζετε παιχνίδια; Αν δεν σας ενδιαφέρει τι ήρθατε εδώ να κάνετε?» Εγώ εξεπλάγην από την ηλιθιότητα του εν λόγω φίλου και από την πολύ έκπληξη μπήκα στον κόπο να του απαντήσω –αντί να του πω ρε φίλε έχασα εξαιτίας σου, άντε γαμήσου- λέγοντας του «μπορώ και να ακούω και να παίζω ταυτόχρονα (πράγμα το οποίο και ήταν αλήθεια, αφού άλλωστε είμαι φοβερός!)». Ο τύπος πάντως ψιλοεπιμένοντας λέγοντας ταυτόχρονα «δε στη λέω» έφυγε έχοντας κάνει το καθήκον του να μου πει εν ολίγοις ότι προκαλώ και δεν είμαι πολιτικά ορθός.
Τελοσπάντων. Αυτό νομίζω είναι ένα περιστατικό ενδεικτικό του ότι στις λαϊκές συνελεύσεις η πολιτική και άτομα κολλημένα με την ιδεολογία έρχονται να κάνουν το κομμάτι τους. Αν δεν είναι κάποιος σε θέση να αντιληφθεί ότι μια συνέλευση πρέπει να είναι ανοιχτή και σε ένα παιδάκι που θέλει να ρθει να παίξει (όπως εγώ χι χι) και σε κάποιον που θέλει να πει την μπαρούφα του (μπαρούφα κατά όποιον θέλει πολιτική σοβαρότητα) και γενικά σε όποιον δεν έχει και πολύ εμπειρία από πολιτικές διαδικασίες, τι να πω… υπάρχει πράγματι ζήτημα…
Πάντως οι περιπτώσεις τις οποίες ονομάζεις μαύρες νομίζω πως δεν ήταν πολλές στη συνέλευση. Υπήρχε ας πούμε η άποψη για την εκκλησία, που κι εγώ συμφωνώ ότι δε γίνεται να τη βάζεις τόσο ξεκάθαρα σε μια λαϊκή συνέλευση που έχει και γιαγιάδες, υπήρχαν οι απόψεις που ήθελαν σώνει και ντε κατάληψη, αλλά και ατυχή περιστατικά επιθετικής έκφρασης που πηγάζανε από πολιτικές ακαμψίες. Κατά τα άλλα όμως υπήρξε μια ευελιξία στη συζήτηση και μία ανεκτικότητα σε απόψεις που δεν ήταν «μαύρες» ή ήταν ίσως και αρκετά off (όπως το θέμα της βίας που πρέπει να την καταδικάσουμε) , γεγονός που αποκρυσταλλώθηκε και στην πρόταση να είναι φιλική η ενδεχόμενη κατάληψη ανοιχτή στον κόσμο αλλά και στην ίδια την υποχώρηση μας από την ιδέα της κατάληψης χάριν κάποιων λίγων που δεν την ήθελαν.
Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η διαλακτικότητα και από-μαυροποίηση μας χάριν μιας πιο κοινωνικής συζήτησης ήταν ότι το καλύτερο και ειδικά όσον αφορά αυτό το τελευταίο, την κατάληψη δηλαδή. Βρεθήκαμε χτες προ εκπλήξεως (sic) όταν τη βιβλιοθήκη τη βρήκαμε κλειστή και αναγκαστήκαμε να μιλήσουμε στην πλατεία. Όλοι οι φόβοι δηλαδή σχετικά με την κατάληψη -που κατά τη γνώμη μου από κάποιους της αριστεράς ήταν και πολιτική άποψη- αποδείχτηκαν φλυαρίες μετά τις αποφάσεις των «έξυπνων» της βιβλιοθήκης (σημειωτέον η θείτσα που ήταν υπεύθυνη της βιβλιοθήκης μα φλόμωσε στις αηδίες θα σας βρούμε και θα σας παραχωρήσουμε χώρο κ.λ.π στην 1η συνέλευση).
Θα επαναλάβω εδώ αυτά που είπα στην 2η συνάντηση για το τι είναι μια λαϊκή συνέλευση ή συνέλευση κατοίκων. Πρώτον, παρά το πώς τιτλοφορείται δεν είναι ούτε λαϊκή ούτε κατοίκων κι αυτό γιατί δεν συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι. Καταρχήν έχει κάποια στοιχειώδη ταξικά χαρακτηριστικά (όσοι δε γουστάρουν τις μαρξιστικές μου αναλύσεις ξυδάκι). Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι το ότι δεν έρχονται στις συνελεύσεις ούτε επιχειρηματίες της άνω πόλης, ούτε τραπεζίτες ούτε μεγαλολαμόγια, και ούτε πρόκειται να ρθουν όχι τόσο γιατί τους αποκλείουμε αλλά γιατί δεν έχουν να πουν κάτι σε μια τέτοια συνέλευση. Δεύτερον είναι μια πολιτική συνέλευση από την άποψη ότι συμμετέχουν κάτοικοι και φίλοι τους, που είτε συμμετέιχαν στις κινητοποιήσεις είτε ήταν θετικά προσκείμενοι σε αυτές. Άνθρωποι δηλαδή που έκαναν μια στοιχειώδη πολιτική επιλογή. Τρίτον και τελευταίο –και ίσως λιγότερο σημαντικό γιατί είναι και ξεκάθαρο σε όλους- είναι μια αμεσοδημοκρατική συνέλευση στην οποία οι οργανωμένες πολιτικές απόψεις δεν παίζουν τόσο εύκολα μπάλα αλλά και υπάρχει και μια διάχυτη απόρριψη της πολιτικής και των κομμάτων –όχι μόνο από τους «μαύρους» αλλά και από τους περισσότερους μη μαύρους-.
Τώρα από κει και πέρα υπάρχουν προβλήματα που δεν πηγάζουν από τους μαύρους. Για παράδειγμα υπάρχει η δημοκρατία που κάποιοι προσπαθούν να την μπάσουν από την πίσω πόρτα είτε συνειδητά –αριστεροι, συριζαίοι κ.α.- είτε ασύνειδα επειδή είναι πολύ δημοφιλής η άποψη να τους ακούμε όλους και να συνδιαμορφώσουμε όλες τις απόψεις. Αυτή η άποψη ας πούμε οδήγησε στις συκιές να καθόμαστε να ακούμε έναν νεοδημοκράτη και στην άνω πόλη να εκφράζονται απόψεις όπως εγώ τον θέλω το φασίστα ή τον τραπεζίτη στη συνέλευση. Χώρια που αυτό το τελευταίο δεν παίζει να συμβεί γιατί τι να ρθει να πει ο φ. ή ο τ. στη συνέλευση, είναι προβληματικό γιατί δείχνει μια διάθεση να ξεχυλωθεί το περιεχόμενο της συνέλευσης χάριν του «διαλόγου».
Άλλα προβλήματα είναι ας πούμε η εμμονή με τη μη βία, που αν και δικαιολογείται από την άποψη ότι βγάζει ένα φιλικό πρόσωπο προς τα έξω (προς τους υπόλοιπους ανωπολίτες κ.λ.π.) είναι τελείως προβληματικό γιατί ξεπουλάει ουσιαστικά ένα κομμάτι ανθρώπων με τους οποίους βρεθήκαμε στο δρόμο και ένα επίσης μεγάλο κομμάτι συλληφθέντων.
Τείνουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως πολιτικοποιημένους ή αναρχικούς ή κομμουνιστές ή ξέρω γω τι ως αυτούς που πρέπει να βάζουν νερό στο κρασί τους σε τέτοιες διαδικασίες. Αυτό έχει μια δόση αλήθειας, αλλά από την άλλη δεν είναι δυνατόν να υποχωρούμε στα πάντα για χάρη της κοινωνικοποίησης των εγχειρημάτων αυτών αλλά και έχουμε και μια εμπειρία που μας επιτρέπει να λειτουργούμε σαν δικλείδα ασφαλείας όταν αριστεροί π.χ. έρχονται με μόνο λόγο να βάλουν το πολιτικό τους καπέλο σε τέτοια εγχειρήματα (στη δεύτερη συνέλευση ακούστηκε από συγκεκριμένο άνθρωπο ότι όσοι θέλουν να αποκλείσουν κόσμο από τη λαϊκή συνέλευση είναι φασίστες. Εγώ πίσω από αυτό είδα συγκεκριμένη σκοπιμότητα και όταν τον πίεσα να πει συγκεκριμένα ποιοι θεωρεί ότι αποκλείονται συνέχισε να αοριστολογεί. Μπορεί να ήμουν επιθετικός αλλά νομίζω ότι έτσι έπρεπε να είμαι αντί να είμαι φιλικός για να είναι κοινωνική η συνέλευση. Υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να αφήνονται στον αέρα όπως το ποιους θέλουμε και ποιους όχι σε μια συνέλευση. Με τον ίδιο τρόπο πιστεύω πρέπει να συζητάμε και με τους αναρχικούς συντρόφους που είναι κολλημένη στην ιδεολογία τους και να μην τους αφήνουμε να τραβένε το σκοινί προς την ακριβώς αντίθετη μεριά.). Αντιστοίχως άνθρωποι που δεν είναι τόσο αγκυλωμένοι στην πολιτική τους ταυτότητα όσο εμείς, πρέπει συνεχώς να βάζουν το ζήτημα της κοινωνικής απεύθυνσης ότνα βλέπουν ότι ξεφεύγει το πράγμα και εγκλωβίζεται σε πολιτικές καθαρότητες.
Οι αντιφάσεις ανάμεσα στην προσκόλληση στην «μαύρη» πολιτική μας, και στις αντιδραστικές κατά κάποιο τρόπο απόψεις που εκφράζονται από μη μαύρους, είναι μια δυναμική κατάσταση. Δεν φέρουμε καμιά μεγαλύτερη ευθύνη εμείς να απεμπλακούμε από τις πολιτικές μας αγκυλώσεις (γιατί είμαστε τόσο διαφορετικοί εμείς οι πολιτικοποιημένοι από τους υπόλοιπους?) απ όσο και οι μη μαύροι κάτοικοι που πρέπει να απεμπλακούν από τις αγκυλώσεις του κυρίαρχου πολιτικού λόγου που κάθε τόσο τον αναπαράγουν. Δεν πιστεύω ότι αυτές οι αντιφάσεις μπορούν να λυθούν όσες υποχωρήσεις και να κάνουν οι αναρχικοί και όσα φυλλάδια και να διαβάσουν οι πολίτες, αλλά λύνονται μόνο μέσα από την κίνηση. Αν οι λαϊκές συνελεύσεις δεν κάνουν πράξεις θα εκφυλιστούν είτε διώχνοντας τους μη μαύρους και μετατρεπόμενες σε «μαύρες» πολιτικές συνελεύσεις με τα όρια που αυτές έχουν και είχαν πριν από την εξέγερση, είτε διώχνοντας τους μαύρους και μετατρεπόμενες σε μορφές δημοκρατικής διαχείρισης των τοπικών προβλημάτων όπου και πάλι τα κόμματα θα παίζουν μπάλα μόνα τους. Αντίθετα αν υπάρχουν κάποιες δυναμικές που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε από την παρούσα κατάσταση αυτές αφενός είναι ποσοτικές –άλλο αναρχικοί μόνοι τους ή κάτοικοι μόνοι τους, και άλλο όλοι μαζί όσοι γουστάρουν κινητοποιήσεις- και αφετέρου προκύπτουν από τη λειτουργία των λαϊκών συνελεύσεων πέρα από την πολυδιάσπαση και το συντεχνιασμό που επικρατεί σε σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους κ.α., λειτουργία δηλαδή που εξυπηρετεί τη συνάντηση της τάξης (όχι με τεχνικούς όρους (κατάλαβες φίλε κολλημένε αντιμαρξιστή?), αλλά της τάξης ως δρων υποκείμενο) πέρα από τις διασπάσεις και την εξατομίκευση που προκαλεί ο καπιταλισμός…
Έτσι ακριβώς…
Δεκεμβρίου 14, 2008
φωτογραφία που τράβηξε η “πηγή” μου, στην οποία απαθανάτισε το προφητικό έργο ανώνυμου καλλιτέχνη στο κέντρο της θεσσαλονίκης, παραμονές της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου
Update: Μερικές πρώτες προσπάθειες ανάλυσης>>
3. Από την εξέγερση στο κίνημα;
5. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας
Update 2: Ενδιαφέροντα>>
2. Χωρίς αιτία. Ξυλόδαρμός και σύλληψη κοπέλας μπροστά στη μητέρα της
3. Απελευθερωμένη Εργατική ζώνη (ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ κρεμασμένοι με σκοινί)
…σε ένα μικρό διάλειμμα
Δεκεμβρίου 14, 2008
Το πιο όμορφο συναίσθημα αυτών των ημερών νομίζω πως είναι να γυρνάς σπίτι κουρασμένος και να φτάνουν η μία μετά την άλλη ειδήσεις για δράσεις από όλη την ελλάδα και το εξωτερικό. Την ώρα που βγάζεις τα παπούτσια, πίνεις κάτι για να χαλαρώσεις, ή βάζεις τα βρεγμένα ρούχα για να στεγνώσουν, άλλοι άνθρωποι έχουν ήδη ξεκουραστεί και βγαίνουν στο δρόμο να κάνουν ότι έκανες εσύ μέχρι τότε.
Μέχρι πριν λίγο καιρό, η παραμικρή στιγμή ησυχίας, μια βόλτα για μπύρα, μια ταινία μπροστά στην τηλεόραση, η ανάγνωση ενός βιβλίου συνοδευόταν από ένα συναίσθημα ανεκπλήρωτου, από μια διαρκή προσμονή. Το ίδιο και οι συνευρέσεις με τις παρέες μας, ή με τις πολιτικές ομάδες. Ωραίες οι μπύρες, ωραίες οι πολιτικές κουβεντούλες αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε ρε παιδιά…
Αυτές τις μέρες αυτό το κάτι συμβαίνει. Και συμβαίνει όσο και να θέλουν να το αναλύσουν ή να το βάλουν σε καλούπια οι αυτόκλητοι κοινωνιολόγοι των Μ.Μ.Ε. και οι απόστολοι της πολιτικής ορθότητας των κομμάτων και των σεχτών της αριστεράς ή της αναρχίας.
Η ψευτο-αντίφαση ανάμεσα στις βίαιες και μη βίαιες μορφές δημιουργίας μέσα σε αυτήν την εξέγερση, είναι άλλη μια κατασκευή όσων δεν μπορούν να αποδεσμευτούν από αυτά που τους κρατούν δεμένους στον παλιό κόσμο και κυρίως όσων μένουν εγκλωβισμένοι στην πολιτική τους ταυτότητα. Όλοι αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν πως οι αντιφατικές μορφές με τις οποίες κινούνται οι χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στο δρόμο, αποτελούν κομμάτι της πολυμορφίας, που η πάλη μας ενάντια σ’ αυτόν τον κόσμο, παίρνει μέσα στην ιστορία και θα εξακολουθεί να παίρνει, πεισματικά ενάντια σε όσους ονειρεύονται πολιτικές αγνότητες, κεντρικούς σχεδιασμούς των κινημάτων ή καθοδηγήσεις των εξεγερμένων.
Η εξέγερση δεν είναι ούτε βίαιη ούτε μη βίαιη. Είναι και τα δυο ταυτόχρονα. Είναι την ίδια στιγμή βίαιη στην Εγνατία όταν καταστρέφει τα πολυκαταστήματα και τις κάμερες παρακολούθησης και μη βίαιη στην κατάληψη του δικηγορικού συλλόγου στην Τσιμισκή. Είναι βίαιη όταν ο φοιτητής το μεσημέρι τσακίζει στις μπουνιές το Δαπίτη στη συνέλευση της σχολής του, και μη βίαιη όταν ο ίδιος φοιτητής συζητάει ήρεμα με τον περιπτερά που λέει γιατί βρε παιδιά όλα αυτά. Μη βίαιη όταν η μαθήτρια δίνει τριαντάφυλλα στους παραταγμένους μπάτσους και βίαιη όταν μαθητές μισή ώρα αργότερα πετροβολούν το αστυνομικό τμήμα στα Πετράλωνα. Μη βίαιη όταν ο ίδιος εργαζόμενος το πρωί πηγαίνει στη δουλειά του κάνοντας απλά κάποιες σκόρπιες συζητήσεις και βίαιη όταν ο ίδιος άνθρωπος βρίσκεται στην πορεία με τους συναδέλφους του και φράζει το δρόμο στα διερχόμενα αυτοκίνητα προκαλώντας κυκλοφοριακό χάος. Βίαιη όταν διαλύει την alpha bank στο κέντρο της πόλης και μη βίαιη όταν γεμίζει με συνθήματα την εμπορική τράπεζα σε μια γειτονιά. Μη βίαιη όταν οπισθοχωρεί στα δακρυγόνα των μπάτσων και βίαιη όταν απαντά στα δακρυγόνα με ριπές από μολότωφ.
Κι αυτές τις μέρες δίπλα μας πέρα από αυτούς που βρίσκουμε στο πλάι μας στο δρόμο είναι και άλλοι τόσοι. Και το μυαλό μου είναι συνεχώς και σε αυτούς. Τους συντρόφους που για λόγους σωματικούς ή ψυχικούς δεν έχουν φυσική παρουσία στο δρόμο. Τους συντρόφους που είναι κλεισμένοι στα στρατόπεδα της χώρας και το να κάνουν μόνο προπαγάνδα τους φαίνεται λίγο. Τους έγκλειστους που περιμένουν με λαχτάρα κάθε νέο από τον έξω κόσμο, που μπαίνει στα κελιά και τους θυμίζει ότι δεν είναι μόνοι τους. Τους αλληλέγγυους του εξωτερικού και των επαρχιακών πόλεων που οι μικρές συγκεντρώσεις τους, τους γεμίζουν απογοήτευση. Τους συντρόφους που για χίλιους δυο προσωπικούς λόγους δε βρίσκονται στο δρόμο αλλά η ψυχή τους είναι μαζί μας. Τις εργαζόμενες που όλη μέρα τρέχουν από δουλειά σε δουλειά και το βράδυ παρακολουθούν τις ειδήσεις με μια διστακτική και μπερδεμένη χαρά. Σ’ όλους αυτούς που ποτέ δε θα μάθουν τι έγινε στην ελλάδα ή σε τόσες άλλες πόλεις, αλλά αυτό δεν διαλύει το πείσμα τους να καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο. Κάθε πέτρα που φεύγει από ένα συγκεκριμένο χέρι την έχουμε πετάξει όλοι εμείς μαζί. Κάθε λέξη που γράφεται σε μια άδεια σελίδα, κάθε οδόφραγμα που στήνεται, κάθε σπασμένη τζαμαρία που τελευταία ηχεί καλύτερα κι από μουσική, κάθε συνείδηση που κερδίζεται, δεν είναι πλέον πράξεις ξεχωριστών ανθρώπων, αλλά είναι οι πράξεις της απελευθερωμένης ανθρώπινης κοινότητας που εφορμά από το μέλλον και εισβάλλει στα σώματά μας.
Δεκέμβρης 2008 – Μίσος Ταξικό
Δεκεμβρίου 11, 2008
εδώ> αυτά που δεν δείχνουν τα μήντια
Ότι δε συνάδει, δε συνάδει, είναι αλήθεια…
Δεκεμβρίου 5, 2008
Ένταση επικράτησε το απόγευμα στο Υπουργείο Υγείας όταν ομάδα φοιτητών της ιατρικής σχολής Αθηνών συγκεντρώθηκε εκεί διαμαρτυρόμενη για την κλαδική συμφωνία που υπογράφηκε με τους νοσοκομειακούς γιατρούς.
Οι φοιτητές προπηλάκισαν τον υφυπουργό Γιώργο Κωνσταντόπουλο ο οποίος πήγε να τους συναντήσει στο αμφιθέατρο του Υπουργείου.
«Η Κυβέρνηση καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την επίθεση που δέχθηκε ο Υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Γιώργος Κωνσταντόπουλος από ομάδα φοιτητών της Ιατρικής εντός των χώρων του Υπουργείου του» τονίζει σε ανακοίνωσή του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Ο κ. Αντώναρος σημειώνει πως «τέτοιες μεμονωμένες πράξεις ασήμαντων μειοψηφιών δεν συνάδουν με τα δημοκρατικά μας ήθη και δεν βρίσκουν καμία απολύτως ανταπόκριση στην Ελληνική κοινωνία».
Μικροαστοί θα σας φάνε τα παιδιά σας #2
Δεκεμβρίου 4, 2008
αξιοποιώντας το ρεπορτάζ της “πηγής” μου, σας παρουσιάζω εδώ μια σειρά άρθρων για στρατόπεδα συγκέντρωσης για ατίθασα παιδιά. Η ελευθεροτυπία παρουσίασε ένα τέτοιο άρθρο για γερμανικά αναμορφωτήρια στην ελλάδα την περασμένη κυριακή:
Σωφρονίζονται με τον Γερμανό τους
Παρακάτω μπορείτε να δείτε και για τα αντίστοιχα tranquility-Bay, κέντρα της αμερικής, όπου τα παιδάκια που είναι “ζόρικα” στέλνονται για να βρουν την ηρεμία τους (sic). Εμ πως, τόση εισαγώμενη προπαγάνδα κάνει το σκάι κάθε μέρα για το πως πρέπει να διαπαιδαγωγούνται τα παιδάκια με πειθαρχία και πρόγραμμα, το χουν μελετήσει το πράγμα δεν είναι τυχαίο… Και φυσικά οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι παλιές και κλασσικές, ξύλο, σεξουαλική κακοποίηση, σωματικές και ψυχολογικές τιμωρίες και άλλα ωραία
The last resort (part one)- αρθρο στην Guardian
να τα και τα World Wide Association of Specialty Programs and Schools:
Κρίση και ελαστική εργασία ε; Γιατί τώρα εμένα κάτι μου θυμίζει αυτό….
***
Τέτοιον καιρό πρόπερσι, το νοέμβρη που τα γαλλικά προάστια καίγονταν προσφέροντας θεαματικές εικόνες για τα ελληνικά media, η θεσσαλονίκη είχε γεμίσει συνθήματα (“αέρα από παρίσι η πόλη να μυρίσει” κ.α.), οι αριστερά το χε πάρει προσωπικά και φώναζε στα αναβράζοντα αμφιθέατρα “εμπρός στο δρόμο που χάραξε η γαλλία”, κυκλοφορούσαν συνεχώς πληροφορίες για το τι συμβαίνει στη Γαλλία και φυσικά το επερχόμενο φοιτητικό αποτελούσε πηγή έμπνευσης και για εμάς εδώ.
Σήμερα, αν και στην κοντινή Ιταλία λαμβάνει χώρα μια τεράστιας έκτασης εκπαιδευτική κινητοποίηση -όχι βέβαια με εκείνη τη βιαιότητα που εκδήλωσαν οι νεολαίοι των γαλλικών προαστίων η οποία πουλούσε και στις ειδήσεις- μου έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ότι σχεδόν κανένας δεν έχει πάρει χαμπάρι. Η Ε.Α.Α.Κ. καλεί σε πανελλαδική κινητοποίηση για να δείξει την πολιτική της δύναμη και την ικανότητα της να κατεβάζει τα μέλη της στην αθήνα, οι συζητήσεις στα αμφιθέατρα είναι άλλα-ντάλα, και γενικώς αισθάνομαι ότι υπάχει μια υποτονικότητα. Δυστυχώς ένας από ους βασικούς λόγους αυτών των φαινομένων είναι ότι δεν έχουμε καταφέρει να απεμπλέξουμε τις προσπάθειες μας από το θεαματικό τους σκέλος. Τι πουλάει στις ειδήσεις; Βατοπέδι, κρίση κ.λ.π. Έ, από εκεί ξεκινάμε. Τι βλέπει ο κόσμος στην τηλεόραση και τον εξοργίζει, για αυτό να μιλήσουμε. Τι μπορούμε να κάνουμε για να μας δει ο κόσμος μέσα από τις ειδήσεις > ομοίως. Αντί να έχουμε σαν αφετηρία μας τους αγώνες -στην ιατρική σχολή π.χ. ελάχιστος λόγος έγινε για τις κινητοποιήσεις στην υγεία, για τους νοσηλευτές χαμπάρι, πόσο μάλλον για το εκπαιδευτικό στην Ιταλία- ξεκινάμε από τα media. Και φυσικά τα media συνηθίζουν όταν δεν φτύνουν και συκοφαντούν τους αγώνες, να τους κουκουλώνουν γρήγορα γρήγορα και εμείς να μένουμε με το … στο χέρι…
Τελοσπάντων. Ένα μικρό σχόλιο αυτό… γιατί σίγουρα υπάρχουν και κάποιοι που είχαν και εξακολουθούν να έχουν σαν σημείο αναφοράς τους του αγώνες, και κάποιοι από αυτούς βρίσκονται και μέσα στο πανεπιστήμιο
Όσο για την Ιταλία μπορείτε να παρακολουθείτε τις εξελίξεις από το μπλόγκ Ανώμαλο κύμα. Στο παρακάτω λινκ η τελευταία του δημοσίευση:
ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ FIAT ΣΤΗ ΝΑΠΟΛΙ
δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ όταν ακούω FIAT θυμάμαι αυτά (κλικ στην φωτογραφία) και χαίρομαι:
