…σε ένα μικρό διάλειμμα

Το πιο όμορφο συναίσθημα αυτών των ημερών νομίζω πως είναι να γυρνάς σπίτι κουρασμένος και να φτάνουν η μία μετά την άλλη ειδήσεις για δράσεις από όλη την ελλάδα και το εξωτερικό. Την ώρα που βγάζεις τα παπούτσια, πίνεις κάτι για να χαλαρώσεις, ή βάζεις τα βρεγμένα ρούχα για να στεγνώσουν, άλλοι άνθρωποι έχουν ήδη ξεκουραστεί και βγαίνουν στο δρόμο να κάνουν ότι έκανες εσύ μέχρι τότε.

Μέχρι πριν λίγο καιρό, η παραμικρή στιγμή ησυχίας, μια βόλτα για μπύρα, μια ταινία μπροστά στην τηλεόραση, η ανάγνωση ενός βιβλίου συνοδευόταν από ένα συναίσθημα ανεκπλήρωτου, από μια διαρκή προσμονή. Το ίδιο και οι συνευρέσεις με τις παρέες μας, ή με τις πολιτικές ομάδες. Ωραίες οι μπύρες, ωραίες οι πολιτικές κουβεντούλες αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε ρε παιδιά…

Αυτές τις μέρες αυτό το κάτι συμβαίνει. Και συμβαίνει όσο και να θέλουν να το αναλύσουν ή να το βάλουν σε καλούπια οι αυτόκλητοι κοινωνιολόγοι των Μ.Μ.Ε. και οι απόστολοι της πολιτικής ορθότητας των κομμάτων και των σεχτών της αριστεράς ή της αναρχίας.

Η ψευτο-αντίφαση ανάμεσα στις βίαιες και μη βίαιες μορφές δημιουργίας μέσα σε αυτήν την εξέγερση, είναι άλλη μια κατασκευή όσων δεν μπορούν να αποδεσμευτούν από αυτά που τους κρατούν δεμένους στον παλιό κόσμο και κυρίως όσων μένουν εγκλωβισμένοι στην πολιτική τους ταυτότητα. Όλοι αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν πως οι αντιφατικές μορφές με τις οποίες κινούνται οι χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στο δρόμο, αποτελούν κομμάτι της πολυμορφίας, που η πάλη μας ενάντια σ’ αυτόν τον κόσμο, παίρνει μέσα στην ιστορία και θα εξακολουθεί να παίρνει, πεισματικά ενάντια σε όσους ονειρεύονται πολιτικές αγνότητες, κεντρικούς σχεδιασμούς των κινημάτων ή καθοδηγήσεις των εξεγερμένων.

Η εξέγερση δεν είναι ούτε βίαιη ούτε μη βίαιη. Είναι και τα δυο ταυτόχρονα. Είναι την ίδια στιγμή βίαιη στην Εγνατία όταν καταστρέφει τα πολυκαταστήματα και τις κάμερες παρακολούθησης και μη βίαιη στην κατάληψη του δικηγορικού συλλόγου στην Τσιμισκή. Είναι βίαιη όταν ο φοιτητής το μεσημέρι τσακίζει στις μπουνιές το Δαπίτη στη συνέλευση της σχολής του, και μη βίαιη όταν ο ίδιος φοιτητής συζητάει ήρεμα με τον περιπτερά που λέει γιατί βρε παιδιά όλα αυτά. Μη βίαιη όταν η μαθήτρια δίνει τριαντάφυλλα στους παραταγμένους μπάτσους και βίαιη όταν μαθητές μισή ώρα αργότερα πετροβολούν το αστυνομικό τμήμα στα Πετράλωνα. Μη βίαιη όταν ο ίδιος εργαζόμενος το πρωί πηγαίνει στη δουλειά του κάνοντας απλά κάποιες σκόρπιες συζητήσεις και βίαιη όταν ο ίδιος άνθρωπος βρίσκεται στην πορεία με τους συναδέλφους του και φράζει το δρόμο στα διερχόμενα αυτοκίνητα προκαλώντας κυκλοφοριακό χάος. Βίαιη όταν διαλύει την alpha bank στο κέντρο της πόλης και μη βίαιη όταν γεμίζει με συνθήματα την εμπορική τράπεζα σε μια γειτονιά. Μη βίαιη όταν οπισθοχωρεί στα δακρυγόνα των μπάτσων και βίαιη όταν απαντά στα δακρυγόνα με ριπές από μολότωφ.

Κι αυτές τις μέρες δίπλα μας πέρα από αυτούς που βρίσκουμε στο πλάι μας στο δρόμο είναι και άλλοι τόσοι. Και το μυαλό μου είναι συνεχώς και σε αυτούς. Τους συντρόφους που για λόγους σωματικούς ή ψυχικούς δεν έχουν φυσική παρουσία στο δρόμο. Τους συντρόφους που είναι κλεισμένοι στα στρατόπεδα της χώρας και το να κάνουν μόνο προπαγάνδα τους φαίνεται λίγο. Τους έγκλειστους που περιμένουν με λαχτάρα κάθε νέο από τον έξω κόσμο, που μπαίνει στα κελιά και τους θυμίζει ότι δεν είναι μόνοι τους. Τους αλληλέγγυους του εξωτερικού και των επαρχιακών πόλεων που οι μικρές συγκεντρώσεις τους, τους γεμίζουν απογοήτευση. Τους συντρόφους που για χίλιους δυο προσωπικούς λόγους δε βρίσκονται στο δρόμο αλλά η ψυχή τους είναι μαζί μας. Τις εργαζόμενες που όλη μέρα τρέχουν από δουλειά σε δουλειά και το βράδυ παρακολουθούν τις ειδήσεις με μια διστακτική και μπερδεμένη χαρά. Σ’ όλους αυτούς που ποτέ δε θα μάθουν τι έγινε στην ελλάδα ή σε τόσες άλλες πόλεις, αλλά αυτό δεν διαλύει το πείσμα τους να καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο. Κάθε πέτρα που φεύγει από ένα συγκεκριμένο χέρι την έχουμε πετάξει όλοι εμείς μαζί. Κάθε λέξη που γράφεται σε μια άδεια σελίδα, κάθε οδόφραγμα που στήνεται, κάθε σπασμένη τζαμαρία που τελευταία ηχεί καλύτερα κι από μουσική, κάθε συνείδηση που κερδίζεται, δεν είναι πλέον πράξεις ξεχωριστών ανθρώπων, αλλά είναι οι πράξεις της απελευθερωμένης ανθρώπινης κοινότητας που εφορμά από το μέλλον και εισβάλλει στα σώματά μας.