Χτες το βράδυ στο σκοτάδι…

Για την ακρίβεια δηλαδή σήμερα το μεσημέρι κατά τις 1μιση κατεβαίνω να πάω για διάβασμα και σε ένα στενο τρία παιδιά που κάθονται αρχίζουν τα ψιτ ψιτ , δε δίνω σημασία απλά κάποια στιγμή γυρνάω κοιτάω τον ένα και χαμογελάω χωρίς να σταματήσω.

Αυτός λοιπόν που μάλλον ήταν και ο μάγκας-αρχηγός της φάσης με ακολουθεί με σταματάει και μου ζητάει το λόγο γιατί τον κοίταξα και γιατί γελάω. Ντάξει φίλε δεν έγινε τίποτα παρεξήγηση εγώ και τέτοια σε ήρεμο στυλ για να μην αρχίσει καβγάς. Αλλά αυτός επέμενε, κάνει σήμα και στους δικούς του για να έρθουν να κάνουν χαβαλέ. Μου λέει μετά τα πολλά το κινητό σου. Λέω δεν σου δίνω τίποτα έχω δουλειά φεύγω. Με ρίχνουν κάτω και αρχίζει να με ψάχνει ο ένας, λέω πάλι εγώ ήσυχα να μη γίνει φασαρία, κάτσε φίλε να στο δείξω. Βγάζω το κινητό -τη γνωστή μπακατέλα- του λέω γι’ αυτή τη μαλακία κάνεις έτσι? Προφανώς δεν του άρεσε το κινητό και λέει, αυτό που έχεις στ’ αυτιά σου (άκουγα μουσική από το mp3). Τα παίρνω κι εγώ -ε όχι να μου πάρουν και το mp3 είχα και κάτι λεφτά να πάω ν’ αγοράσω παπούτσια και δεν ήθελα να μου τα πάρουν- αρχίζω να φωνάζω  αντε γαμήσου, σήκω φύγε άσε με ήσυχο και τέτοια…

Τα δύο τρομάζουν και με αφήνουν και του φωνάζουν άστον άστον, ο άλλος που προφανώς έπαιζε και το ίματζ του ως αρχηγού της φάσης, στραβώνει και μου λέει μη φωνάζεις ρε μαλάκα. Εγώ επιμένω του λεω άντε γαμήσου και τέτοια δυνατά. Τα παίρνει κι αυτός μου ρίχνει κάτι ψιλοκλωτσίδια (πάντως πέρα από τον τσμπουκά είδα και λίγο μίσος στα μάτια του) και μια μπουνιά στη μάπα αλλά μετά βγήκαν κάτι μαγαζάτορες και φύγαν τρέχοντας.

Βγαίνουν λοιπόν οι μαγαζάτορες και με πλησιάζουν (σε απόσταση πάντα) και μου λένε γιατί δε φώναξες; Ντάξει δεν έγινε τίποτα λέω εγώ (όντως δεν είχα πάθει και τίποτα). Επιμένουν να με ρωτάνε: τους ξέρεις (σε φάση αν ήταν ενδοσυμμοριακός μας ο καβγάς χε χε) ; Όχι λέω εγώ με τα πολλά (4 φορες η ίδια ερώτηση) το κινητό θέλανε, δεν έγινε τίποτα…

και τελευταίος και καλύτερος ένας παππούς πετάγεται και λέει τον είδα τον ένα κουκουλοφόρς ήτανε! [το ένα από τα παιδιά φορούς κασκόλ στο πρόσωπο]

σκέφτηκα να γράψω κανα κειμενακι να το κολλήσω στον τοίχο εκείνου του δρόμου μιας και θαρχίσουν τα υστερικά και τα ξενοφοβικα στη γειτονιά πάλι αλλά το σκέφτομαι ακόμα… τέλοσπαντων αυτά είναι και λίγο για πλάκα να χουμε να λέμε. τίποτα άλλο να μη μας τύχη στα κωλογκέτο που ζούμε…

ορίστε και τραγουδάκι για να ξέρουμε ποιους μαύρους να μισούμε και να μην πέφτουμε στη λούμπα των ενδοταξικών αλληλοσπαραγμών (χα χα χα)

Κατάληψη των Ταμείων στο νοσοκομείο Αγία Όλγα

αναδημοσίευση από ιντυμηντια…

Κατάληψη στα Ταμεία του νοσοκομείου Αγία Όλγα πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα από ομάδα εργαζομένων (στο χώρο της υγείας και μη), ανέργων και φοιτητών. Το νοσοκομείο ήταν σε εφημερία και για τις περίπου 4 ώρες που διήρκεσε η δράση, τα πάντα λειτούργησαν ομαλά (αν όχι πιο επιταχυμένα) χωρίς, όμως, να καταβάλλονται χρήματα (άμεσα ή έμμεσα) για τη διενέργεια εργαστηριακών και παρακλινικών εξετάσεων για τους ασθενείς που αντιμετώπιζαν κάποιο επείγον πρόβλημα.

Το κλείσιμο των ταμείων αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους ενώ και το προσωπικό του νοσοκομείου υποδέχτηκε πολύ θετικά την δράση.

Κατά τη διάρκεια της κατάληψης, μπροστά από τα ταμεία αναρτήθηκαν δύο πανώ (φωτό) ενώ μοιράστηκε και το παρακάτω κείμενο:

________________

Γιατί καταλαμβάνουμε τα ταμεία του νοσοκομείου

Γιατί πιστεύουμε ότι η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό που δικαιούμαστε και όχι εμπόρευμα που πρέπει να αγοράσουμε.

• Για τα χρήματα που καλούμαστε να πληρώσουμε για εξέταση από γιατρό και εργαστηριακές εξετάσεις σε ένα νοσοκομείο που λέγεται δημόσιο.
• Για τις ώρες που περιμένουμε στα επείγοντα περιστατικά και τους μήνες της λίστας αναμονής για χειρουργείο ή για ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία.
• Για τα ράντζα στους διαδρόμους, τις βρώμικες κοινές τουαλέτες, τα λαϊκά υπνωτήρια και τα παλιά και ελλιπή μηχανήματα των δημόσιων νοσοκομείων.
• Για τα ελάχιστα, παλιά και ανεξόπλιστα από γιατρούς και υλικά ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ.
• Για τον αποκλεισμό μεταναστών, φυλακισμένων και ανασφάλιστων από την πρόσβαση σε ένα σύστημα υγείας που λέγεται δημόσιο (λόγω χρώματος, γλώσσας, εγκλεισμού, αυξημένων απαιτούμενων ενσήμων για περίθαλψη και υπέρογκων ποσών για νοσηλεία και φάρμακα).
• Για το κουρασμένο και ελλιπές προσωπικό των νοσοκομείων που καλείται να δουλεύει εξαντλητικά ωράρια και βέβαια θέτει σε κίνδυνο τη δική του και τη δική μας υγεία.
• Για τη μεταφορά υπηρεσιών του δημόσιου νοσοκομείου σε ιδιώτες και μάλιστα με μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας.
• Για τους γιατρούς εκείνους που ζητούν φακελάκια για να κάνουν τη δουλειά τους και ταυτόχρονα χρηματίζονται από φαρμακευτικές εταιρίες και εταιρείες ιατρικών υλικών για να μας πουλήσουν ή «φορέσουν» τα προϊόντα τους.
• Για τις ελλείψεις σε προσωπικό φροντίδας και αποκατάστασης που  μας αναγκάζει να πληρώσουμε υπέρογκα ποσά σε αποκλειστικές νοσοκόμες μέσα στα νοσοκομεία, αλλά και για τη νοσηλεία στο σπίτι.
• Για το γιατρό – αυθεντία που μας «πετάει στα μούτρα» μια θεραπεία χωρίς να μας εξηγεί ή να ζητά τη γνώμη μας για κάτι που αφορά το δικό μας σώμα.
• Γιατί όλα αυτά μόνο τυχαία δεν είναι. Γιατί είναι συνειδητή η προσπάθεια κάποιων γιατρών να μας στείλουν στα ιδιωτικά τους ιατρεία και του κράτους να μας στείλει στα ιδιωτικά μεγαλομάγαζα της Υγείας.

Τι προτάσσουμε

Έχουμε λόγο για την υγεία μας. Αυτοοργανωνόμαστε με σκοπό πραγματική Δημόσια Υγεία για τις κοινωνικές ανάγκες

Ποιοι είμαστε

Εξεγερμένοι εργαζόμενοι σε χώρους υγείας και μη, άνεργοι και φοιτητές που βρεθήκαμε στους δρόμους τις μέρες του Δεκέμβρη.

Εσένα φιλαράκι κάπου σε θυμάμαι … ή ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: Η επιστροφή

Στις φοιτητικές καταλήψεις του 2006-07 μια πρωτοβουλία από το πολυτεχνείο του Α.Π.Θ. που υπέγραφε ως φοιτητές σε άρνηση εξέδωσε μια αφίσα που έγραφε: “Μπορεί όλα να ξεκίνησαν από μία γραμμή, όμως τίποτα δε μένει εκεί”

Με εξαιρετική διαύγεια οι φοιτητές σε άρνηση έλεγαν κάτι πολύ απλό και συγκεκριμένο. Η πολιτική γραμμή των αριστεριστών (και κυρίως της Ε.Α.Α.Κ.) έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο να ξεκινήσει αυτό το κύμα πανελλαδικών καταλήψεων καθώς ήταν αυτοί που έβαζαν αυτό το πράγμα μπροστά πριν από οποιονδήποτε άλλον και πριν αυτό το πράγμα να εξαπλωθεί…

Από την άλλη όμως οι καταληψεις ως μέσο πάλης ξέφυγαν από τον έλεγχο των αριστερών παρατάξεων που το προέταξαν, έγινε ένα εργαλείο που το οικειοποιήθηκαν χιλιάδες φοιτητών και του έδωσαν νέα περιεχόμενα πολλές φορές ενάντια σε αυτό που έιχαν αρχικά στο μυαλό τους τα Ε.Α.Α.Κ ή όποια Ε.Α.Α.Κ.

Ταυτόχρονα και όταν είδαμε ότι οι αριστεροί πολιτικοί είχαν συμφέρον να τελειώνουν πλέον με τον κύκλο αγώνων που είχε ξεκινήσει και να δρέψουν την πολιτική υπεραξία που προέκυπτε από το αφελές επιχείρημα “Είδατε; αν δεν ήμασταν εμείς, τίποτα δε θα είχε συμβεί…” έμπαινε πλέον το ζήτημα να ξεφύγουμε από τα όρια της πολιτικής διαμεσολάβησης. Να κρατήσουμε δηλαδή το αρχικό ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ της “γραμμής” (όπως εμάς σαν αγωνιζόμενους φοιτητές μας εξυπηρετούσε) και να το πάμε πιο μπροστά σπάζοντας πια την ανάγκη του να είναι γραμμή οι καταλήψεις, δημιουργώντας δηλαδή μια ρήξη και ποιοτική αναβάθμιση στη ΜΟΡΦΗ του αγώνα, βάζοντας μέσα στοιχεία αδιαμεσολάβητης, αυτόνομης οργάνωσης ενάντια στην αριστερή πολιτική ηγεμονία…

ορίστε και μια προκήρυξη που είχαν βγάλει οι φοιτητές σε άρνηση

Θα μου πείτε που τα θυμήθηκες τώρα όλα αυτά…

Τι φοιτητικές καταλήψεις και φλωριές εδώ είχαμε εξέγερση…

Καταρχήν να πω πως είναι για μένα φανερό πως η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν προέκυψε σαν κεραυνός εν αιθρία από το πουθενά, αλλά εντάσσεται σ’ αυτό το συνεχές του κοινωνικού ανταγωνισμού, του οποίου εμείς έχουμε τη συνήθεια να βλέπουμε και να θυμόμαστε μόνο τις πιο φωτεινές στιγμές του… Με αυτή την έννοια οι φοιτητικές καταλήψεις toy 06-07 (όπως και ο αγώνας για το ασφαλιστικό, η απεργία των δασκάλων και οι χιλιάδες καθημερινές συγκρούσεις σε άπειρα κοινωνικά πεδία)  είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με αυτό που συνέβη…

Κατά δεύτερον. Με την υποχώρηση πλέον της κορφής του εξεγερσιακού κύματος του δεκέμβρη, βλέπω να επιστρέφουν δριμύτερες παντός είδους ταυτότητες οι οποίες είχαν ξεπεραστεί ή τουλάχiστον είχαν πάψει να αποτελούν το επικαθοριστικό στοιχείο των πράξεων μας…

Τι εννοώ. Ας αναφέρω μερικά παραδείγματα. Στην ανοιχτή συνέλευση που έγινε στην ιατρική σχολή προσπάθησα να βάλω στην συνεισφορά μου στη συζήτηση, την άποψη ότι ένα από τα χαρακτηριστικά του Δεκέμβρη που τον έκαναν να ξεχωρίζει ποιοτικά από ότι είχαμε ζήσει μέχρι σήμερα ήταν το ξεπέρασμα των διαχωρισμων με βάση οποιαδήποτε ταυτότητα. Εργάτες και φοιτητές δίπλα δίπλα, γυναίκες και άντρες μαζί στα σπασίματα, έλληνες και ξένοι στο ίδιο μπλοκ, πολιτικοποιημένοι και απολίτικοι χωρίς διαχωριστικές γραμμές, όλοι αυτοί σε κοινές συνελεύσεις και ούτω καθεξής…

Αποτέλεσμα αυτής της υπέρβασης ήταν και το γεγονός ότι η εξέγερση του δεκέμβρη δεν είχε αιτήματα . Ούτε πολιτικά, ούτε συντεχνιακά αιτήματα, ούτε τίποτε… Στη θέση των αιτημάτων, που πάντα τα απευθύνεις σε κάποιον άλλο, είχε ενότητα στις πρακτικές και συνάντηση από τα κάτω, επαναδιαπραγμάτευση των αναγκών και των επιθυμιών από τα κάτω και απεύθυνση στον αντίπαλο όχι με αιτήματα, αλλά με πράξεις… τέρμα τα λόγια, πάρτε οργή. άλλωστε δεν περιμένουμε να μας δώσουν κάτι, ό,τι θέλουμε το παίρνουμε χωρίς διατυπώσεις και φλυαρίες… αυτό ήταν το πολιτικό πλαίσιο του δεκέμβρη (όσο κι αν κάποιοι επέμεναν να σοβαρευτούμε/πολιτικοποιηθούμε και να επαναφέρουμε π.χ. στο πανεπιστήμιο το θέμα του νόμου-πλαίσιο).

Αντιπαραθετικά σε αυτή μου την άποψη (η οποία δεν είναι μου εδώ που τα λέμε) εκφράστηκε η θέση ότι ακριβώς το γεγονός ότι δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα η άρνηση του δεκέμβρη οδήγησε στο να συρρικνωθεί και τελικά να γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους. με τις προφανείς συνδηλώσεις που έχει μια τέτοια θέση “να πολιτικοποιήσουμε τον αγώνα” “να οργανωθούμε σε πολιτικές οργανώσεις” κ.λ.π., κ.λ.π.

Μια τέτοια άποψη όμως πέρα από τον πολιτικό συμφεροντολογισμό που μπορώ να της αποδώσω αγνοεί τελείως τις σχέσεις που δημιουργήθηκαν το δεκέμβρη. Σχέσεις σε επίπεδο παρέας, σε επίπεδο γειτονιάς,  μέσα στο ζευγάρι που κατέβηκε μαζί για πρώτη φορά στο δρόμο και πάει λέγοντας… Όσο και να θέλουν να μας πείσουν ότι αυτές οι νέες σχέσεις στεροίνται πολιτικού περιεχομένου, είναι αυτές που θα ανατροφοδοτήσουν τους νέους κύκλους αγώνων που μας περιμέςνουν κι ας δρουν υπογείως στις καθημερινές μικρές στιγμές του κοινωνικού ανταγωνισμού, κι ας μην έχουν την πολιτική καθαρότητα μιας π.χ. πολιτικής συλλογικότητας, ή μιας οργάνωσης…

Θα ρωτήσετε. Αριστερός ήταν αυτός που τα λεγε αυτά; Ναι… Ε λογικό τότε, ήθελε να βάλει κόσμο στο κόμμα του.

Όμως, για δείτε και εδώ κάτι > εξάρχεια [...] Σε όλες τις πορείες των πρώτων ημερών μια ήταν η σημαία που κυμάτιζε στους δρόμους της Αθήνας και της Ελλάδας Η μαυροκόκκινη

Αυτή η άποψη τελευταία ακούγεται πολύ συχνά από αναρχικούς συντρόφους [οι οποίοι θεωρητικά δεν έχουν και κανένα ενδιαφέρον να βάλουν κόσμο στο κόμμα τους]: Αν δεν ήταν οι αναρχικοί το πρώτο σαββατοκύριακο με τα αντανακλαστικά τους δε θα είχε συμβεί τίποτα, αν οι αναρχικοί δεν παίρναν πρωτοβουλίες και δε βάζαν τις ιδέες  στις λαϊκές συνελεύσεις ομοίως, αν οι αναρχικοί δεν είχαν από παλιά την πρακτική των μολότωφ, των σπασιμάτων, των επιθέσεων σε μπάτσους δε θα εμπνεόταν τόσος κόσμος κ.ο.κ.

Πέραν της κοντόφθαλμης αυτοαναφορικότητας και της πρωτοποριακής λογικής που εμπεριέχει μια τέτοια άποψη, αγνοεί και το γεγονός ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των αναρχικών δεν κατέβηκε στην εξέγερση ανεμίζοντας την αναρχική τους ταυτότητα αλλά ως μέρος της εξεγερμένης υποκειμενικότητας που είχε συσταθεί για τον εαυτό της, ανεξαρτήτου προέλευσης του κάθε ατόμου. Αγνοεί επίσης πως αν ήταν μόνο οι αναρχικοί δε θα είχε συμβεί εξέγερση, αλλά άντε το πολύ δυο-τρεις μέρες μεμονομένων συγκρούσεων σε τμήματα. Αγνοεί πως ίσως να είναι χίλιες φορές πιο σημαντική η μία μέρα των μεταναστών στο δρόμο, μετά από 18 ολόκληρα χρόνια σιωπής, από την παρουσία των ελλήνων αναρχικών καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέγερσης… Αγνοεί επίσης αυτό που αγνοεί και ο αριστερός στις παραπάνω παραγράφους: τις νέες σχέσεις που δημιουργήθηκαν, που ακόμα κι αν δε φέρουν το αλφάδι στο πέτο και δεν είναι παρούσες στο δημόσιο πεδίο με τον τρόπο που ίσως να είναι παρούσα μια αναρχική συλλογικότητα, έχουν απίστευτες προοπτικές…

Παραφράζοντας λοιπόν τους φοιτητές σε άρνηση και ενάντια στις πολιτικές ταυτότητες που επιστρέφουν δριμύτερες για να διασπάσουν την ενότητα του Δεκέμβρη, θα έλεγα πως:

“Μπορεί όλα να ξεκίνησαν από μια πολιτική ταυτότητα,

(αν και αφήστε με να αμφιβάλλω ακόμα και για αυτό)

όμως τίποτα δε μένει εκεί”

Να μην ξεχάσω να…

Πορεία  Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα την Πέμπτη 22 Γενάρη, στις 6μμ στο άγαλμα Βενιζέλου. (την ίδια μέρα και σε αθήνα)

Παρασκευή 23: Συζήτηση για το Δεκέμβρη στην Άνω πόλη, 18:00

Σάββατο 24: πορεία στην άνω πόλη, 11:00

Harry Cleaver: Το Εργοστάσιο της Εκπαίδευσης και η Εργασία των Φοιτητών (2004)

ένα ακόμα “απωθητικό” τραγουδάκι, που ο μ. μου θύμησε ότι έχω καιρό να ανεβάσω

2η ανοιχτη συνέλευση στην ιατρική

Αποσύρθηκε η μήνυση σε βάρος του Στέφανου Μάλαμα

Σήμερα εκδικαζόταν η υπόθεση της αγωγής εναντίον του εργαζόμενου και συνδικαλιστή στη Wind Στέφανου Μάλαμα.

Έγινε συγκέντρωση της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης έξω από τα δικαστήρια για μία ακόμη φορά και τελικά η μήνυση αποσύρθηκε, πράγμα που ουσιαστικά αποτελεί ισχυρό χτύπημα των εργαζομένων στην εργοδοτική τρομοκρατία και ειδικά για τη θεσσαλονίκη είναι ένα ακόμα σημαντικό βήμα -από τα λίγα που έχουν γίνει στην πόλη- συσπείρωσης γύρω από ζητήματα εργασίας…

Διαβάστε περισσότερα εδώ

ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ

ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ

Το όπλο της κριτικής…

Ίχνη στο χιόνι. Από τα Καρπάθεια στα Εξάρχεια: ιχνηλατώντας τον κοινωνικό ανταγωνισμό, Hobo. Εκδόσεις κινούμενοι τόποι

κυκλοφόρησε και στη θεσσαλονίκη αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον και χρήσιμο βιβλίο

διαβάστε σχετικά με αυτό εδώ

στη θεσσαλονίκη μπορείτε να το βρείτε στο στέκι στην ιατρική και στην κατάληψη φάμπρικα υφανέτ

όποιος δεν το βρει στα παραπάνω μέρη ας μου στείλει ένα e mail στο rainville12_56@yahoo.gr

επίσης ένα ενδιαφέρον κείμενο που κυκλοφόρησε για όποιον διαβάζει ασταμάτητα

Η φυλή των τυφλοποντίκων, Sergio Bologna

Συναντηθήκαμε στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Συνεχίζουμε να κινούμαστε στο πνεύμα του και θέλουμε να διασπείρουμε τις εμπειρίες μας και να διευρύνουμε στους κοινωνικούς χώρους στους οποίους βρισκόμαστε τα όρια αυτού που έχει ήδη συμβεί μέχρι τώρα.. Με αυτή τη λογική θέλουμε να συναντηθούμε με άλλους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο ή που ακόμη κι αν δε συμμετείχαν μέχρι τώρα, έχουν διάθεση να δράσουν.

Τα γεγονότα που έχουν συμβεί τον τελευταίο μήνα είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους. Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η επίθεση με βιτριόλι ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, η άγρια κρατική καταστολή που ακολούθησε το ξέσπασμα της συσσωρευμένης οργής, είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που ζούσαμε για τόσα χρόνια και πριν από αυτό το Δεκέμβρη.

Βρίσκουμε απαραίτητο να οργανώσουμε τις επιθέσεις μας ενάντια σε ό,τι προσπαθεί να μας κρατά καρφωμένους σε μια κανονικότητα μακριά από όσα πραγματικά έχουν σημασία.

Είδαμε στην πράξη ότι οι γενικές συνελεύσεις στις σχολές μας, δε μας επιτρέπουν ούτε να συναντηθούμε ούτε να μιλήσουμε με τους άλλους. Το κλίμα εκεί μέσα είναι αφόρητο. Μας έχει κουράσει το γεγονός να βρισκόμαστε σε διαδικασίες όπου 150  θέλουμε να δράσουμε και βρίσκουμε απέναντι μας διακόσιους οι οποίοι θέλουνε απλά να πάμε όλοι σπίτια μας.

Σε αυτή τη δυσκαμψία των γενικών συνελεύσεων των σχολών, και στις εξίσου θλιβερές γενικές συνελεύσεις των σωματείων μας, που γίνονται μια φορά τον χρόνο (στην καλύτερη) αν υπάρχει σωματείο εκεί που δουλεύουμε (γιατί συνήθως οι επαγγελματίες συνδικαλιστές φλυαρούν ακριβώς όπως και στα πανεπιστήμια και κάνουν τις συνελεύσεις μας νεκροταφείο), η εξέγερση έδωσε νέες απαντήσεις με πορείες έξω από τα στενά πλαίσια της ιδιότητας του καθένα και με μορφές οργάνωσης όπως οι ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις. Στο Βύρωνα, στο Μπραχάμι, στο Χαλάνδρι, στην Άνω Πόλη, στις Συκιές, στην Καλαμαριά, στην Πτολεμαΐδα… Μορφές οργάνωσης που ξεπερνάνε τους διαχωρισμούς… εγώ φοιτητής, εσύ εργαζόμενος, η άλλη άνεργη. που δεν συναντιόμαστε πουθενά.  Βλέπουμε πια, την αναγκαιότητα να βρεθούμε και με όσους οι περιστάσεις δε μας έφεραν δίπλα-δίπλα στους δρόμους. Τόσο για να συζητήσουμε, όσο και για να δράσουμε από κοινού.

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται. Στις 9/1 φάνηκαν ξεκάθαρα οι διαθέσεις του κόσμου που κινείται, αφού παρόλη την τρομολαγνεία των τελευταίων ημερών βγήκαν στο δρόμο χιλιάδες κόσμου και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Εξίσου προφανείς ήταν και οι προθέσεις του κράτους. Η καταστολή σε όλο της το μεγαλείο, με ξυλοδαρμους, τόνους χημικών, συλλήψεις δικηγόρων που είχαν σπεύσει να βοηθήσουν και δημοσιογράφων που  κατέγραφαν τα όσα συμβαίνουν.

Δεν είμαστε μόνο άνεργοι, γυναίκες, φοιτητές, εργαζόμενοι, έλληνες, ξένοι… είμαστε άνθρωποι που συναντήθηκαν πέρα από τους ρόλους που μας έχουν αναθέσει, με μόνο κοινό παρονομαστή μια ξεκάθαρη πολιτική θέση:  «Αρκετά σας ανεχθήκαμε, τώρα μιλάμε εμείς!»

Είμαστε άνθρωποι που θέλουν να οργανώσουν ξανά την επίθεση σε όσα μας κλέβουν τη ζωή και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά Γιατί μόνο μέσα στην κίνηση νιώθουμε πραγματικά ζωντανοί Μόνο εκεί φτιάχνουμε νέες σχέσεις, απελευθερωμένες από όσα μας βαραίνουν ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ 14/1 στις 14:00 (αμφ. Β’) για να συζητήσουμε για την εξέγερση του Δεκέμβρη και να οργανώσουμε τι δράσεις μας Όλοι όσοι κινούνται σ’ αυτό το χώρο (φοιτητές, καθαρίστριες, υπάλληλοι γραμματειών, εργαζόμενοι κυλικείoυ, φίλοι-ες) και θέλουν να πουν και να κάνουν κάτι μαζί μας είναι ευπρόσδεκτοι

Πρωτοβουλία φοιτητών και φοιτητριών ιατρικής που συναντήθηκαν στην εξέγερση

Για το παλαιστινιακό ζήτημα

…και επειδή οι φλυαρίες θα αρχίσουν και σχετικά με το νέο πόλεμο στη μέση ανατολή, διανθισμένες με πορίες στις οποίες θα κυματίζουν σημαίες του παλαιστινιακού κράτους και θα ηχούν συνθήματα αριστερού αντιιμπεριαλισμού και  αντισημίτισμού αναδημοσιεύω μερικά κείμενα ακόμη…

Aufheben: Πίσω απ την Ιντιφάντα του 21ου αιώνα (εκδ. κόκκινο νήμα)

Ισραήλ-Παλαιστίνη: Δύο κράτη ενάντια στο προλεταριάτο (εισηγήσεις της ομάδας ΚΝ για αντίστοιχη εκδήλωση)

Μερικές δυσκολοχώνευτες αλήθειες (προκήρυξη της ομάδας Το Τράινο, από περιοδικό το κιβώτιο)

Η αβάσταχτη ηλιθιότητα του ένοπλου ακτιβισμού

… μια αναδημοσίευση σχετικά με τα χθεσινά (είτε πρόκειται για προβοκάτσια είτε όχι), και για όσους -δικούς μας- θα βγουν να αρχίσουν τις φλυαρίες…

Τεύχος Πρώτο – Αντάρτικο Πόλης Η Επιστροφή (από το περιοδικό “το κιβώτιο”)

Την άποψη μας για το αντάρτικο πόλεων με αφορμή το ξέσπασμα της υπόθεσης της 17Ν την έχουμε εκθέσει διεξοδικά (ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ, τχ. 19 [δες το άρθρο αυτό στα comments αλλά και άλλο άρθρο σχετικό με την τρομοκρατία εδώ]). Η άποψη αυτή δεν αφορούσε μόνο την συγκεκριμένη οργάνωση αλλά συνολικά το αντάρτικο πόλης τόσο στην ελληνική του εκδοχή, όσο και στην αντίστοιχη παγκόσμια. Σ΄ αυτό το σημείωμα θέλουμε να ασχοληθούμε με την άποψη που μοιάζει να κυριάρχησε τελικά σε εκείνα τα τμήματα του αντιεξουσιαστικού χώρου, που κράτησαν αποστάσεις από το να προσκυνάνε τον «φαρμακοχέρη». Η άποψη αυτή προσπαθώντας να εξετάσει μέσα στις ιστορικές του παραμέτρους το φαινόμενο του αντάρτικου πόλεων υποστηρίζει ότι το αντάρτικο πόλης ενώ γεννήθηκε μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνικό-ιστορικές συνθήκες με στόχο την επιτάχυνση του αγώνα του κινήματος και την περιφρούρηση του, με τον καιρό και ενώ το μαζικό κίνημα άρχισε να βουλιάζει, οι ένοπλες οργανώσεις αποκόπτοταν όλο και περισσότερο από τις συνθήκες που τις δημιούργησαν.

Στην άποψη αυτή πρέπει να συμπεριφερθούμε σαν ελεγκτές αεροδρομίου: δηλαδή να της ζητήσουμε διαβατήριο. Αν το κάνουμε αυτό θα διαπιστώσουμε ότι η προέλευση της είναι ο ιταλικός αριστερισμός των 70s, το ρεύμα εκείνο της εργατικής αυτονομίας που τα χρόνια του μολυβιού διατήρησε μια αμφιλεγόμενη στάση απέναντι στο φαινόμενο του αντάρτικου πόλης, πράγμα που το πλήρωσε πολύ ακριβά.

Ας αρχίσουμε όμως αλλιώς. Τα κοινωνικά φαινόμενα δεν ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά την βροχή, και το κάθε φαινόμενο πρέπει να το εξετάζουμε μέσα στις ιστορικές συνθήκες ανάπτυξης του. Όντως το αντάρτικο πόλεων στην μορφή που εμφανίστηκε στις δεκαετίες ‘60-’70 στην Δ. Ευρώπη, δεν μπορεί να διαχωριστεί από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του τρίτου κόσμου και ιδιαίτερα από τον πόλεμο στο Βιετνάμ και τον Γκεβαρισμό στην Λατινική Αμερική, παράλληλα με την γενικότερη άνοδο των νέων κινημάτων στις χώρες τόσο του ανατολικού, όσο και του δυτικού μπλοκ. Ειδικότερα στην μορφή δράσης τους, οι κυριότερες ένοπλες ομάδες της δυτικής Ευρώπης υιοθετούν το μοντέλο των Ουρουγουανών Τουπαμάρος, πράγμα που και οι ίδιες παραδέχονται συζητώντας για τις επιρροές τους. Αν και ορθότερο είναι η κάθε ομάδα να εξετάζεται χωριστά μια και καθεμιά αναπτύσσεται σε διαφορετικό περιβάλλον και διαμορφώνεται υπό την επίδραση διαφορετικών παραγόντων, ωστόσο έχουμε ξαναπεί ότι όλες αυτές οι ομάδες μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά.

Το βασικότερο: η αντίληψη της πρωτοπορίας. Το αντάρτικο πόλεων αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σαν η εμπροσθοφυλακή του κινήματος. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Είπαμε ότι το αντάρτικο πόλεων αναδύεται μέσα από τα νέα κοινωνικά κινήματα της δεκαετίας του 60 και του 70, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι η ανάπτυξη του συμβαδίζει με την φάση της ύφεσης αυτών των κινημάτων και όχι με την φάση ανόδου τους. Αυτό φαίνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Η RAF ιδρύεται και αναπτύσσεται μετά την ήττα του φοιτητικού κινήματος και την διάλυση των μαζικών οργανώσεων στην διάρκεια των ετών 1968-1971. Πιο ξεκάθαρα είναι τα πράγματα στην περίπτωση της Ιταλίας, για την οποία μπορούμε να χρησιμοποιούμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τον όρο αντάρτικο πόλης σε σχέση με τις άλλες γνωστές οργανώσεις. Η ταχεία αύξηση της δύναμης των Ερυθρών Ταξιαρχιών, συμπίπτει με την ήττα του ιταλικού κινήματος μετά το θερμό φθινόπωρο του 1977. Αυτό αποδεικνύει ότι το αντάρτικο πόλης γίνεται πρωτοπορία του κινήματος όταν το κίνημα παύει να υπάρχει σαν τέτοιο. Για να επαναλάβουμε ξανά πόσο εχθρική είναι για την επιλογή της αυτόνομης θεωρίας και δράσης, η επιλογή της πρωτοπορίας.

Το ένοπλο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σαν πρωτοπορία του κινήματος και στο θεωρητικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα οι θεωρητικές αναλύσεις όλων ανεξαιρέτως των οργανώσεων του αντάρτικου πόλης χαρακτηρίζονται από μια σημαντική καθυστέρηση στην αντίληψη των κοινωνικών σχέσεων, και των μετασχηματισμών που αυτές υφίστανται στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο, όχι μόνο σε σχέση με τις πιο προωθημένες αναλύσεις της εποχής τους, αλλά ακόμα και σε σχέση με τις αναλύσεις ριζοσπαστικών ομάδων του παρελθόντος. Έτσι όλες αυτές οι οργανώσεις μοιράζονται έναν λενινιστικού τύπου αντι-ιμπεριαλισμό με αναφορές σε ισχυρά και ανίσχυρα κράτη, και μια έλξη προς τα εθνικοαπελευθερωτικά αντάρτικα του τρίτου κόσμου. Η RAF φτάνει στο σημείο να ανακηρύξει το τέλος του κοινωνικού ανταγωνισμού στην μητρόπολη, και την ύπαρξη του μόνο στις χώρες του τρίτου κόσμου.

Μια πρώην μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών (όχι ανανήψασα) σε μια συνεισφορά της σ’ ένα σεμινάριο προφορικής ιστορίας για τον ένοπλο αγώνα στο Τορίνο έγραψε το εξής συγκλονιστικό: «Το ‘68 ήταν η γέννηση μου, το ένοπλο ήταν η ήττα μου». Στην φράση αυτή συμπυκνώνονται περισσότερα πράγματα από ότι αντιλαμβάνεται κάποιος με την πρώτη ματιά. Γιατί αυτό που λέει αυτή η γυναίκα δεν είναι ότι η ήττα του ένοπλου είναι η δική μου ήττα, αλλά το ίδιο το ένοπλο ήταν η ήττα μου. Το γεγονός είναι ότι η επιλογή του αντάρτικου πόλης λειτουργούσε τις περισσότερες φορές σαν το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την παραίτηση. Το βήμα απελπισίας κάποιου που αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα στο υλικό επίπεδο και την μεταφέρει στο φαντασιακό. Εκεί που η σύγκρουση με το κράτος μεταβάλλεται περίπου σε προσωπικό ζήτημα.

Θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει: τι σημασία έχουν όλα αυτά, αφού το αντάρτικο πόλης έχει ηττηθεί εδώ και πολλά χρόνια και δεν μοιάζει να υπάρχει καμιά επιθυμία για την όποια πιθανή αναγέννηση του. Θα απαντούσαμε αυτό που έχουμε ξαναπεί. Οι λογικές του αντάρτικου πόλης και κάποιες από τις πρακτικές του έχουν την ικανότητα να μεταμορφώνονται πολύ εύκολα σε ψευδοαπελευθερωτικές, γιατί σπάνια -ειδικά σ’ αυτό τον τόπο- κρίθηκαν αυστηρά. Γι’ αυτό έχουμε κάθε λόγο να επανερχόμαστε σ’ αυτό το ζήτημα.