Εσένα φιλαράκι κάπου σε θυμάμαι … ή ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: Η επιστροφή
Ιανουαρίου 24, 2009
Στις φοιτητικές καταλήψεις του 2006-07 μια πρωτοβουλία από το πολυτεχνείο του Α.Π.Θ. που υπέγραφε ως φοιτητές σε άρνηση εξέδωσε μια αφίσα που έγραφε: “Μπορεί όλα να ξεκίνησαν από μία γραμμή, όμως τίποτα δε μένει εκεί”
Με εξαιρετική διαύγεια οι φοιτητές σε άρνηση έλεγαν κάτι πολύ απλό και συγκεκριμένο. Η πολιτική γραμμή των αριστεριστών (και κυρίως της Ε.Α.Α.Κ.) έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο να ξεκινήσει αυτό το κύμα πανελλαδικών καταλήψεων καθώς ήταν αυτοί που έβαζαν αυτό το πράγμα μπροστά πριν από οποιονδήποτε άλλον και πριν αυτό το πράγμα να εξαπλωθεί…
Από την άλλη όμως οι καταληψεις ως μέσο πάλης ξέφυγαν από τον έλεγχο των αριστερών παρατάξεων που το προέταξαν, έγινε ένα εργαλείο που το οικειοποιήθηκαν χιλιάδες φοιτητών και του έδωσαν νέα περιεχόμενα πολλές φορές ενάντια σε αυτό που έιχαν αρχικά στο μυαλό τους τα Ε.Α.Α.Κ ή όποια Ε.Α.Α.Κ.
Ταυτόχρονα και όταν είδαμε ότι οι αριστεροί πολιτικοί είχαν συμφέρον να τελειώνουν πλέον με τον κύκλο αγώνων που είχε ξεκινήσει και να δρέψουν την πολιτική υπεραξία που προέκυπτε από το αφελές επιχείρημα “Είδατε; αν δεν ήμασταν εμείς, τίποτα δε θα είχε συμβεί…” έμπαινε πλέον το ζήτημα να ξεφύγουμε από τα όρια της πολιτικής διαμεσολάβησης. Να κρατήσουμε δηλαδή το αρχικό ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ της “γραμμής” (όπως εμάς σαν αγωνιζόμενους φοιτητές μας εξυπηρετούσε) και να το πάμε πιο μπροστά σπάζοντας πια την ανάγκη του να είναι γραμμή οι καταλήψεις, δημιουργώντας δηλαδή μια ρήξη και ποιοτική αναβάθμιση στη ΜΟΡΦΗ του αγώνα, βάζοντας μέσα στοιχεία αδιαμεσολάβητης, αυτόνομης οργάνωσης ενάντια στην αριστερή πολιτική ηγεμονία…
ορίστε και μια προκήρυξη που είχαν βγάλει οι φοιτητές σε άρνηση
Θα μου πείτε που τα θυμήθηκες τώρα όλα αυτά…
Τι φοιτητικές καταλήψεις και φλωριές εδώ είχαμε εξέγερση…
Καταρχήν να πω πως είναι για μένα φανερό πως η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν προέκυψε σαν κεραυνός εν αιθρία από το πουθενά, αλλά εντάσσεται σ’ αυτό το συνεχές του κοινωνικού ανταγωνισμού, του οποίου εμείς έχουμε τη συνήθεια να βλέπουμε και να θυμόμαστε μόνο τις πιο φωτεινές στιγμές του… Με αυτή την έννοια οι φοιτητικές καταλήψεις toy 06-07 (όπως και ο αγώνας για το ασφαλιστικό, η απεργία των δασκάλων και οι χιλιάδες καθημερινές συγκρούσεις σε άπειρα κοινωνικά πεδία) είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με αυτό που συνέβη…
Κατά δεύτερον. Με την υποχώρηση πλέον της κορφής του εξεγερσιακού κύματος του δεκέμβρη, βλέπω να επιστρέφουν δριμύτερες παντός είδους ταυτότητες οι οποίες είχαν ξεπεραστεί ή τουλάχiστον είχαν πάψει να αποτελούν το επικαθοριστικό στοιχείο των πράξεων μας…
Τι εννοώ. Ας αναφέρω μερικά παραδείγματα. Στην ανοιχτή συνέλευση που έγινε στην ιατρική σχολή προσπάθησα να βάλω στην συνεισφορά μου στη συζήτηση, την άποψη ότι ένα από τα χαρακτηριστικά του Δεκέμβρη που τον έκαναν να ξεχωρίζει ποιοτικά από ότι είχαμε ζήσει μέχρι σήμερα ήταν το ξεπέρασμα των διαχωρισμων με βάση οποιαδήποτε ταυτότητα. Εργάτες και φοιτητές δίπλα δίπλα, γυναίκες και άντρες μαζί στα σπασίματα, έλληνες και ξένοι στο ίδιο μπλοκ, πολιτικοποιημένοι και απολίτικοι χωρίς διαχωριστικές γραμμές, όλοι αυτοί σε κοινές συνελεύσεις και ούτω καθεξής…
Αποτέλεσμα αυτής της υπέρβασης ήταν και το γεγονός ότι η εξέγερση του δεκέμβρη δεν είχε αιτήματα . Ούτε πολιτικά, ούτε συντεχνιακά αιτήματα, ούτε τίποτε… Στη θέση των αιτημάτων, που πάντα τα απευθύνεις σε κάποιον άλλο, είχε ενότητα στις πρακτικές και συνάντηση από τα κάτω, επαναδιαπραγμάτευση των αναγκών και των επιθυμιών από τα κάτω και απεύθυνση στον αντίπαλο όχι με αιτήματα, αλλά με πράξεις… τέρμα τα λόγια, πάρτε οργή. άλλωστε δεν περιμένουμε να μας δώσουν κάτι, ό,τι θέλουμε το παίρνουμε χωρίς διατυπώσεις και φλυαρίες… αυτό ήταν το πολιτικό πλαίσιο του δεκέμβρη (όσο κι αν κάποιοι επέμεναν να σοβαρευτούμε/πολιτικοποιηθούμε και να επαναφέρουμε π.χ. στο πανεπιστήμιο το θέμα του νόμου-πλαίσιο).
Αντιπαραθετικά σε αυτή μου την άποψη (η οποία δεν είναι μου εδώ που τα λέμε) εκφράστηκε η θέση ότι ακριβώς το γεγονός ότι δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα η άρνηση του δεκέμβρη οδήγησε στο να συρρικνωθεί και τελικά να γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους. με τις προφανείς συνδηλώσεις που έχει μια τέτοια θέση “να πολιτικοποιήσουμε τον αγώνα” “να οργανωθούμε σε πολιτικές οργανώσεις” κ.λ.π., κ.λ.π.
Μια τέτοια άποψη όμως πέρα από τον πολιτικό συμφεροντολογισμό που μπορώ να της αποδώσω αγνοεί τελείως τις σχέσεις που δημιουργήθηκαν το δεκέμβρη. Σχέσεις σε επίπεδο παρέας, σε επίπεδο γειτονιάς, μέσα στο ζευγάρι που κατέβηκε μαζί για πρώτη φορά στο δρόμο και πάει λέγοντας… Όσο και να θέλουν να μας πείσουν ότι αυτές οι νέες σχέσεις στεροίνται πολιτικού περιεχομένου, είναι αυτές που θα ανατροφοδοτήσουν τους νέους κύκλους αγώνων που μας περιμέςνουν κι ας δρουν υπογείως στις καθημερινές μικρές στιγμές του κοινωνικού ανταγωνισμού, κι ας μην έχουν την πολιτική καθαρότητα μιας π.χ. πολιτικής συλλογικότητας, ή μιας οργάνωσης…
Θα ρωτήσετε. Αριστερός ήταν αυτός που τα λεγε αυτά; Ναι… Ε λογικό τότε, ήθελε να βάλει κόσμο στο κόμμα του.
Όμως, για δείτε και εδώ κάτι > εξάρχεια [...] Σε όλες τις πορείες των πρώτων ημερών μια ήταν η σημαία που κυμάτιζε στους δρόμους της Αθήνας και της Ελλάδας Η μαυροκόκκινη
Αυτή η άποψη τελευταία ακούγεται πολύ συχνά από αναρχικούς συντρόφους [οι οποίοι θεωρητικά δεν έχουν και κανένα ενδιαφέρον να βάλουν κόσμο στο κόμμα τους]: Αν δεν ήταν οι αναρχικοί το πρώτο σαββατοκύριακο με τα αντανακλαστικά τους δε θα είχε συμβεί τίποτα, αν οι αναρχικοί δεν παίρναν πρωτοβουλίες και δε βάζαν τις ιδέες στις λαϊκές συνελεύσεις ομοίως, αν οι αναρχικοί δεν είχαν από παλιά την πρακτική των μολότωφ, των σπασιμάτων, των επιθέσεων σε μπάτσους δε θα εμπνεόταν τόσος κόσμος κ.ο.κ.
Πέραν της κοντόφθαλμης αυτοαναφορικότητας και της πρωτοποριακής λογικής που εμπεριέχει μια τέτοια άποψη, αγνοεί και το γεγονός ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των αναρχικών δεν κατέβηκε στην εξέγερση ανεμίζοντας την αναρχική τους ταυτότητα αλλά ως μέρος της εξεγερμένης υποκειμενικότητας που είχε συσταθεί για τον εαυτό της, ανεξαρτήτου προέλευσης του κάθε ατόμου. Αγνοεί επίσης πως αν ήταν μόνο οι αναρχικοί δε θα είχε συμβεί εξέγερση, αλλά άντε το πολύ δυο-τρεις μέρες μεμονομένων συγκρούσεων σε τμήματα. Αγνοεί πως ίσως να είναι χίλιες φορές πιο σημαντική η μία μέρα των μεταναστών στο δρόμο, μετά από 18 ολόκληρα χρόνια σιωπής, από την παρουσία των ελλήνων αναρχικών καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέγερσης… Αγνοεί επίσης αυτό που αγνοεί και ο αριστερός στις παραπάνω παραγράφους: τις νέες σχέσεις που δημιουργήθηκαν, που ακόμα κι αν δε φέρουν το αλφάδι στο πέτο και δεν είναι παρούσες στο δημόσιο πεδίο με τον τρόπο που ίσως να είναι παρούσα μια αναρχική συλλογικότητα, έχουν απίστευτες προοπτικές…
Παραφράζοντας λοιπόν τους φοιτητές σε άρνηση και ενάντια στις πολιτικές ταυτότητες που επιστρέφουν δριμύτερες για να διασπάσουν την ενότητα του Δεκέμβρη, θα έλεγα πως:
“Μπορεί όλα να ξεκίνησαν από μια πολιτική ταυτότητα,
(αν και αφήστε με να αμφιβάλλω ακόμα και για αυτό)
μπράβο ρε αρσεν ! απ το στομα μου το πηρες (και δε θελω πονηρα σχολια). αυτο σκεφτόμουν κι εγώ χτες και αλλες 1-2 φορές που έχω ακούσει αυτή τη μαλακία, όπως και τη μαλακία “το δρόμο τον έδειξαν οι μαθητές”.
Οι αναρχικοί που αυτό και οι αναρχικοί που εκείνο, όχι οι εργάτες ή οι φοιτητές. Λες κι οι αναρχικοί είναι αϋλα όντα που ούτε δουλεύουν για να φάνε, ούτε σπουδάζουν για να δουλέψουν. Δλδ το θέμα είναι ποια ταυτότητά σου διαλέγεις να βάλεις πάνω απ τις άλλες!
Άντε τώρα να πούμε! Ευτυχώς πάντως έχουν ακουστεί περιορισμένα τέτοια πράματα . Προς το παρόν.
Αρσέν, προσυπογράφω λέξη-λέξη.
Αλλά θέλω να προσθέσω και κάτι: σε κάποιες διαδικασίες ( κατά βάση κοινωνικές/ ανταγωνιστικές εννοώ, όχι κατά βάση πολιτικές), που υπάρχουν ακόμα στην Αθήνα και οργανώνουν παρεμβάσεις/ δράσεις, όποτε τολμάει κάποιος να βάλει ζήτημα ταυτότητας τρώει χοντρή απόκρουση (ήθελα άλλη λέξη να γράψω, αλλά προσπαθώ να μην σεξίζω).
Έχω ένα- δύο τέτοιες εμπειρίες. Το εντυπωσιακό σ’αυτές στις δικές μου εμπειρίες, είναι, ότι την επίθεση, οι ταυτοτικοί(ας ονομάσουμε έτσι αυτούς που δεν κατάλαβαν τίποτα από την εξέγερση που έγινε, γι’αυτό μένουν προσκολλημένοι σε αυτό που ήταν και πριν), την δέχονται από πολιτικοποιημένα κοινωνικά υποκείμενα, που αναδύθηκαν από τον Δεκέμβρη, ή από προηγούμενες -πρόσφατες- στιγμές του ανταγωνισμού. Για παράδειγμα τα φοιτητικά. Αυτό για μένα δείχνει αρκετά πράγματα. Αλλά δεν είναι του παρόντος να τα πω.
Hobo
Σο
καλά κι εγώ δεν είπα ότι είναι ο κανόνας… άλλωστε έχουν αλλάξει πολλά πράγματα μετά το δεκέμβρη ευτυχώς. Όσο για το ποια ταυτότητα διαλέγεις καλά τα λες, δεν είπαμε ρε μάστορα να μην είσαι αναρχικός ή κομμουνιστής ή οτιδήποτε αλλά εμείς δηλαδή που δεν κρατάμε κοκκινόμαυρες σημαίες τι; μαλάκες είμαστε;
χομπο
“την επίθεση, οι ταυτοτικοί[...] την δέχονται από πολιτικοποιημένα κοινωνικά υποκείμενα, που αναδύθηκαν από τον Δεκέμβρη, ή από προηγούμενες -πρόσφατες- στιγμές του ανταγωνισμού”
το έχω παρατηρήσει κι εγώ αυτό. να σημειώσω ότι στην ανοιχτή συνέλευση της ιατρικής τέτοια άνθρωποι ήταν που κάνανε την κριτική που εν μέρει γράφω κι εγώ εδώ κι αυτό είναι πολύ θετικό. αυτά που εμείς κάναμε να τα καταλάβουμε 200 χρόνια, άλλοι μέσα από τον αγώνα τα κατακτούν σε 15 μέρες! εκπληκτικό…
συμφωνώ απόλυτα, αυτή ήταν κάπως και η θέση μου από τις πρώτες μέρες…και τα φοιτητικά όσο κι αν τα έβριζα αποτέλεσαν την πρώτη μου κινηματική εμπειρία
Είναι πάρα πολλά αυτά που θα πρέπει να γραφτούν για το θέμα… Όπως ας πούμε μέσα από ποιες ιστορικά συνθήκες προκύπτει αυτό το θέμα, όπως ας πούμε πως ενώ η πολιτικοποίση πάντα περνάει μέσα από τους αγώνες (εδώ ή εκεί ένας δύο ή τρεις μας μπορεί να έχουμε πολιτικοποιήθει μέσα από αμιγείς πολιτικές διαδικασίες, αλλά συνολικά αυτό δε συμβαίνει), κατά τη διάρκεια μιας κάμψης των αγώνων η υποκειμενικότητα βρίσκει καταφύγιο μέσα στην ταυτότητα…
Το θέμα είναι ήδη ότι έχει αρχίσει να επέρχεται μία αλλαγή σιγά σιγά και σταδιακά, όπου όλες οι προηγούμενες συνθήκες που οδηγούσαν προς ένα μπετονάρισμα της πολιτικής ταυτότητας (ένα πανίσχυρο ΚΚΕ, το κράτος πρόνοιας στο βαθμό που εφαρμόστηκε στην ελλάδα, η απουσία μαζικών χώρων εργασίας —όχι απαραίτητα βιομηχανίας, δεν εννοώ κάτι τέτοιο—, η μικρό- μεγαλό- καβάντζα της οικογένειας και της μικροιδιοκτησίας που αναπλήρωνς τα κενά του κράτους πρόνοιας κλπ) έχουν αρχίσει σιγά να μεταλλάσονται, να αλλάζουν και ως ένα βαθμό να καταργούνται κάποιες από αυτές…
Και αυτή η αλλαγή είναι πια πολύ ορατή στον αέρα, οι άνθρωποι δεν αγωνίζονται πια για εκείνη ή για την άλλη ιδέα. Αγωνίζονται για την ίδια τους τη ζωή και τις συνθήκες της… Σε αυτό το φοιτητικό κίνημα υπήρξε μία καμπή και ιστορικά σε σχέση με τους προηγούμενους φοιτητικούς αγώνες. Στο βαθμό που πια δεν ήταν ένα παιχνιδάκι της αριστεράς με 3-4 ελεγχόμενες συγκρούσεις αλλά κάτι πολύ πιο πέρα από την όποια μαζικότητα της αριστεράς μαζικό. Αυτό φαίνεται και στη μεγάλη αντίφαση του ΦΚ όπου οι καταλήψεις και οι συνελέυσεις ήταν μέσα στα πλαίσια της παράδοσης σε αντίθεση με το δρόμο που ανέδειξε πολλά νέα πράγματα και μία αναντίστοιχη δυναμικότητα…
Το βασικό είναι αυτό που φαίνεται διαρκώς να το ξεχνάμε: Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ, και το ζητούμενο δεν είναι όπως κάνει η αριστερά, να εκμεταλλευτούμε αυτούς τους αγώνες για φτιαχτούμε εμείς πολιτικά, αλλά να ΔΩΣΟΥΜΕ ΑΓΩΝΕΣ και να τους ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ εμείς.
Θα διαφωνήσω όμως ότι κάναμε να το καταλάβουμε 200 χρόνια. Το έχουμε καταλάβει ήδη, και το ξέρουμε. Όλοι μας. Στο κάτω κάτω της γραφής αυτός είναι ο κανόνας…
Αυτά τα λίγα και μάλλον μπερδεμένα προς το παρόν…
@ faggot
καλά τα φοιτητικά ήταν μεγάλο σχολείο για όλους μας νομίζω. και βλέπουμε ακόμα πιο καθαρά τι άφησαν τώρα που έχει περάσει χρόνος και τα βλέπουμε πιο καθαρά τα πράγματα, μέσα και από τα αποτελέσματά τους…
@ βα.αλ
καλά τα 200 χρόνια μάλλον σε εμένα αναφερόταν – πληθυντικός μεγαλομανίας! όσο για το να πολιτικοποιήσουμε τους αγώνες καταλαβαίνω τι θες να πεις, αλλά είναι λίγο προβληματική διατύπωση. κι εγώ να πολιτικοποίησω τους αγώνες ,ανεξάρτητα από το άν θα πάρω υπεραξία από αυτό, θέλω θα σου πει κι ένας αριστερός. να πολιτικοποιήσω τους άλλους…
το θέμα είναι το περιεχόμενο των αγώνων να αναπτύσσεται σε στενή σχέση με την καθημερινή ζωή και τις επιθυμίες των υποκειμένων που αγωνίζονται και όχι βάσει κάποιου αφηρημένου προγράμματος/στρατηγικού πλάνου (όπως π.χ. να πέσει η κυβέρνηση)που το κατέχουν οι ειδικοί της πολιτικής
Σε εσενα αναφεροσουν για τα 200 χρονια;;;;; Δε σε ειχα για τοσο μεγαλο…. =Ρ
Οντως το φοιτητικο κινημα μεγαλο σχολειο. Και το ωραιο ηταν οτι οπως εγινε κανεις δεν το ηθελε, ολοι αισθανονταν τελειως αβολα με το “μηδενισμο” του.
Και ο δεκεμβρης επισης μεγαλο σχολειο και σιγουρα τα επομενα κινηματα θα εχουν “χρωμα” του.
Παντως οσο κι αν μεσω εξεγερσης καποια πραγματα ξεπερασστηκαν, νομιζω οτι στις ιδιες παλι “συντεχνιακες” δομες θα βολοδερνουμε στα προσεχη κινηματα.
Σωστό αυτό με τις ταυτότητες.Όμως και μέσα από τις συνελεύσεις γειτονιάς (τα μορφώματα αυτά που μας άφησε ο Δεκέμβρης σαν παρακαταθήκη)βλέπω πολύ έντονα να δημιουργείται σιγά σιγά – όσο απομαρυνόμαστε από το Δεκέμβρη και δεν γίνεται κάτι ανάλογης έντασης – μία επίπλαστη ανάγκη για μια νέα ταυτότητα. Όχι τόσο ξεκάθαρα πολιτικά χρωματισμένη (έχουμε γίνει άλλωστε με αυτά που βλέπουμε αλλεργικοί σε κάθε πολιτική ομαδούλα ή και ομαδάρα!)αλλά ότι όλοι εμείς που συμμετείχαμε στην εξέγερση του Δεκέμβρη είμαστε κάτι “άλλο” – ήδη από τις πρώτες συνελέυσεις, πριν ακόμα βγουν δράσεις ή οτιδήποτε άλλο από αυτές, ακουγόταν από τους συμμετέχοντες η ιδέα “να το συνεχίσουμε αυτό”, “να ενημερώσουμε τους γύρω μας”. Σύμφωνοι ότι η κοινή εμπειρία εννώνει, σε κάνει να νιώθεις μια πρωτόγνωρη κοινότητα με τους ανθρώπους που βρίσκεσαι μαζί σε όλα αυτά, αλλά πως είναι δυνατόν να έχουμε βρει τα κοινά μας, αυτά να βρίσκουν όλα αναφορά στο Δεκέμβρη και στις συνελεύσεις γειτονιάς να ψάχνεις και με δυσκολία να βρίσκεις κανένα μετανάστη, κανένα μαθητή… μάλλον αυτά που έχουμε φτιάξει είναι “πολιτικοειδείς” ομάδες καθώς σε αυτές συμμετέχουν άνθρωποι που και πριν το Δεκέμβρη δραστηριοποιούνταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι άνθρωποι για τους οποίους ο Δεκέμβρης ήταν η αρχή της υλοποιημένης αντίδρασής τους, μάλλον νιώθουν πως δε χωράνε σε αυτά που εμείς ονομάζουμε ανοιχτές, χωρίς πολιτική ταυτότητα, με αφορμή το Δεκέμβρη, για τη συνέχιση του κλίματος του Δεκέμβρη, για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων της εξέγερσης, you name it συνελεύσεις… ίσως αυτό να είναι που λες ότι επιστρέφουν σιγά σιγά…
είδες reddove η μελετη του ορ8οδοξου μ-λ κάνει την επιδερμιδα μου να διατηρείται! όσο για τις δομές, όσο πάμε μπροστά τα περιεχόμενα τόσο σταματάν να είναι συντεχνιακές…
moira όλα αυτά που λες σίγουρα είναι υπαρκτα προβλήματα, αλλωστε ένας κόσμος δεν έχει την κουλτούρα της συμμετοχής σε συνελεύσεις ούτε την ανεπτυξε στο φουλ μέσα στο δεκέμβρη. όμως γι αυτό έγραψα και για μια μαγιά ανθρώπων που θα δρουν και θα υπάρχουν στο χώρο τους (και μας)με νέα αντίληψη και πρακτική, έστω και επειδή απλά βρέθηκαν σε μερικές πορείες…
π.χ. εδώ (μια πορεία)είναι ένας τόπος συνάντησης που διατηρεί πολύ καλά χαρακτηριστικά http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=976786
μοιρα εχεισ δικιο μεν, αλλα:
όσον αφορα το ότι οι άνθρωποι που κινούνται τώρα κινούνταν κ πριν και οι άλλοι δε χωράνε σε τέοιες φάσεις. Το βρίσκω λάθος για 2 λόγους.
Ο πρώτος είναι ότι οι συνελεύσεις αυτές ξεκίνησαν με άτομα που ΔΕΝ γνωριζόμασταν από πριν(εκτός από τα παρεάκια μας), ή ακόμα κι αν γνωριζόμασταν φατσικά, δεν είχαμε κάνει κάτι μαζί. Ο μόνος τρόπος να σε χωρέσει κάτι που δημιουργείται ΤΩΡΑ είναι να συμμετέχεις σε αυτό.
ο δεύτερος είναι πως έχουμε αρχίσει να ενοχοποιούμε το να είσαι πολιτικοποιημένοσ κ να φαίνεται αυτό. ε, τι να κάνουμε τώρα δλδ? να ξαναγυρίσουμε όλοι 10 χρόνια πριν επειδή κάποιοι δεν κινούνταν πριν το δεκέμβρη μου φαίνεται κομματάκι δύσκολο.
Το άλλο είναι αυτό το άγχος με το πού είναι οι μετανάστες , πού είναι οι μαθητές, where is everybody? ε, κάπου δω γύρω θα ναι κι αυτοί, όσοι βρισκόμαστε, βρισκόμαστε και ό,τι μας φαίνεται καλή ιδέα το κάνουμε. Φαντάζομαι κι εκείνοι δεν πλέκουν, κατι θα λένε αναμεταξύ τους. Θα ξαναβρεθούμε σύντομα.
Και ναι, είμαστε κάτι”άλλο”, όχι απαραίτητα σε σχέση με τους ανθρώπους που κάνουν τους τυφλούς και τους κουφούς τόσο καιρό, αλλά κυρίως σε σχέση με αυτό που ήμαστε ΠΡΙΝ απ το δεκέμβρη. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ανάγκη για μια νέα -επίπλαστη- ταυτότητα, αλλά πώς να σου πω ρε παιδί μου;
Όταν φίλοι που δεν συμμετείχαν πουθενά 2 μήνες, με ρωτάνε “τι νέα” δυσκολεύομαι να απαντήσω. Η διαφορά με πριν είναι πως σε αντίστοιχες φάσεις του παρελθόντος,με τους ίδιους ανθρώπους, έβρισκα άλλα πράματα να πω. Τώρα δε βρίσκω, αλλά βαριέμαι και να ψάξω.
Υπάρχει ένα θέμα εδώ. Είναι ο άθεος πιστός; Είναι ο αντιμαρξιστής μαρξιστής; Είναι ο αντιφασίστας φασίστας; Είναι ο αντικαπιταλιστής καπιταλιστής; Είναι ο αντικομμουνιστής κομμουνιστής;
Ε, για όλα ισχύει ένα ναι. Χοντροκομμένο βέβαια αλλά ναι. Με αυτή την έννοια πολύ σωστά βάζει η μοίρα το είναι ο αντιταυτοτικός (βρήκαμε και όνομα μη χάσουμε) ταυτικός;
Πολύ σωστά απαντάει ότι είναι.
Όμως ποιο είναι το ζητούμενο; Τι θα πρέπει να αναδείξουμε και να αναδεικνύουμε; Προσωπικά μου αρέσει να λέω ότι είμαι με την αυτονομία της τάξης (προσοχή γιατί υπάρχει και η οργανωμένη αυτονομία -η αυτονομία του κόμματος- και θα πρέπει να προσέχουμε)…
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι είσαι με τους αγώνες της τάξης σου, μέρος τους και κομμάτι τους, και ότι πολιτικά προωθείς ΑΥΤΗΝ ακριβώς την αυτονομία τους σε σχέση με τον ετεροκαθορισμό της τάδε ή της δείνα ισχυρής ή ανίσχυρης πολιτικής ιδεολογίας.
Η αρνητικός καθορισμός (το παραπάνω αντί-) εκ των πραγμάτων θα κουβαλά και κάτι από το αντί- του στο υποκείμενο που είναι αντί-… Με αυτό τον τρόπο η αυτονομία της τάξης δε θέλει να είναι αντι-, απλά είναι. Όπως ήταν ο Δεκέμβρης, τόσα πολλά αντί- μαζεμένα που αλληλοκαταργούνταν… Η αυτονομία της τάξης αυτοκαθορίζεται η ίδια μέσα από τους αγώνες της και όχι μέσα από το περιεχόμενο της τάδε ή της δείνα μικρό- ή μεγαλοκομματικής γραφειοκρατίας.
Με αυτή την έννοια ας πούμε προσωπικά, δεν είμαι άθεος… Δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει θεός.
Δεν είμαι αντιφασιστάς. Αλλά όποιος φασίστας βρεθεί να είναι απέναντί μου θα τον τσακίσω.
Δεν είμαι αντικαπιταλιστής. Θέλω να έχω σαν ατομικό και συλλογικό υποκείμενο την εξουσία και τον πλούτο στα χέρια μου.
Δεν είμαι αντικομμουνιστής φυσικά και αυτό δε χρειάζεται να το εξηγήσω…
Και τέλος δεν είμαι αντιταυτικός γιατί δε με νοιάζει να αυτοκαθορίστώ απέναντι σε κάποια άλλη ταυτότητα.
Αν ωστόσο βρεθεί μπροστά μου αυτή η ταυτότητα εκ των πραγμάτων μπορεί να υπάρξει σύγκρουση.
Αλλά πάντα μπορεί και όχι.
Σο, καλή μου. Εσύ πρέπει να γράφεις πιο συχνά…
“Όταν φίλοι που δεν συμμετείχαν πουθενά 2 μήνες, με ρωτάνε “τι νέα” δυσκολεύομαι να απαντήσω. Η διαφορά με πριν είναι πως σε αντίστοιχες φάσεις του παρελθόντος,με τους ίδιους ανθρώπους, έβρισκα άλλα πράματα να πω. Τώρα δε βρίσκω, αλλά βαριέμαι και να ψάξω.”
Χτυπάς μεδούλι…
Ρε σύντροφοι έχω κουραστεί να διαβάζω αναλύσεις που προσπαθούν να εξήγησουν τα αυτονόητα! Εμένα αυτό που μου έμαθε ο Δεκέμβρης είναι ότι όλοι κάνουμε μαζί συνελεύσεις και όλοι μαζί κάνουμε και δράσεις. Χέστηκα τώρα αν ο τάδε είναι αριστεριστής ή κομμουνιστής ή αναρχικός ή τροτσκιστής. Επίσης χέστηκα αν θα έρθει ο ένας στην συνέλευση ή ο άλλος, χέστηκα για το πόσος κόσμος θα έρθει και χέστηκα και για την ταξική του καταβολή! Για να μιλάμε μαζί και να δρούμε μαζί, είμαστε μαζί. Τώρα αν θα πολιτικοποιηθούν οι αγώνες ή θα δώσουμε αγώνες και θα τους πολιτικοποιήσουμε εμείς πιστεύω ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Το θέμα είναι να γίνονται αγώνες και τα υπόλοιπα τα βλέπουμε(μιλάμε για πόρωση)! Και μόνος μου να μείνω στο τέλος θα κάνω συνέλευση με τον εαυτό μου και θα αποφασίσω το καλύτερο! Αι σιχτίρ πια με το κόσμο! Τι είμαστε μαγαζιά του κέντρου για να θέλουμε πελάτες; (Πάντως ακόμα θυμάμαι πόσο μου την έδωσε ένας τύπος απο το ΝΑΡ σε μια συνέλευση εν μέσω εξέγερσης που μίλαγε λες και ήταν προεκλογική περίοδος! Στου διάολο…)
@wastelanded
καλά κι εγώ σμφωνω ότι δεν προκρίνονται σύντρφοοι με βάση ταξικές καταγωγές (με ορθοδοξους, τεχνικούς όρους)και καταρχήν έχει σημασία ο αγώνας όπως τρέχει. δεν είναι αυτό το νόημα της ανάλυσης για την ταξική σύνθεση ενός αγώνα(τεχνική και πολιτική σύνθεση)…
από την άλλη όμως μας ενδιαφέρει η σύνδεση με την τάξη μας (το κομμάτι αυτής που δεν αγωνίζεται αλλά υφίσταται την ίδια εκμετάλλευση) με την έννοια ότι μια συνέχεια των αγώνων στο χρόνο με καλύτερους όρους πρέπει να έχει και ποσοτική εξέλιξη και με την έννοια ότι αν κάποιος πρόκειται να δώσει αγώνες άξιους αναφοράς αυτός θα είναι το προλεταριάτο και κανένας άλλος. δεν είναι θέμα πελατών ή μη, είναι θέμα συνάντησης των πολιτικοποιημένων και μη μέσα σε αγώνες, είτε αυτοί γνωρίζονταν προηγουμένως, είτε ακόμα πιο σημαντικό αν δεν γνωρίζονταν καν