ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥ Θ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

«Αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει»

Μπερνάρντο Σοάρες  

(Φερνάντο Πεσσόα)

Η οδύσσειά μου συνεχίζεται…

Ήταν 18 Δεκέμβρη απόγευμα Πέμπτης, όταν εγώ με την παρέα μου  κατευθυνόμασταν προς το Κέντρο  μέσα από την οδό Ακαδημίας. Η εικόνα γύρω μας ήταν η συνηθισμένη των τελευταίων ημερών, ενός τοπίου βομβαρδισμένου, με  χημικά και δακρυγόνα στην ατμόσφαιρα  που πρόδιναν ότι είχαν προηγηθεί επεισόδια, συχνό φαινόμενο της περιόδου, μετά την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Καθώς προχωράγαμε δυνάμεις των ΜΑΤ ξεπρόβαλαν μπροστά μας  και βάλθηκαν να κυνηγούν τον κόσμο που βρισκόταν πάνω στην οδό Ακαδημίας. Ο κόσμος έτρεχε  πέρα δώθε.  Κάποιος μʼ έσπρωξε  δυνατά , έπεσα κάτω και τότε άρχισε  η γιορτή.  Οι ματατζήδες άρχισαν να με βρίζουν  με προσβλητικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς και να με κτυπάνε, κάποιος φίλος μου φώναζε. Ύστερα  με πιάσανε, σταθήκανε   ολόγυρα, με βρίζανε  κι άρχισαν να με ψάχνουν. Κάποιος άρπαξε το μικρό σακίδιο που είχα στην πλάτη κι άρχισε  να το ψάχνει «μη φοβάσαι μου είπε, δεν θα σου βάλουμε τίποτα μέσα». Το σακίδιο δεν είχε παρα προσωπικά μου πράγματα.  Με σπρώξανε σε ένα παγκάκι, με ξάπλωσαν μπρούμυτα και με δέσανε  με χειροπέδες, ύστερα με φόρτωσαν σε μια κλούβα και με πήγαν στην Ασφάλεια.

Εκεί  μου λέγανε  ότι  πέταγα πέτρες . Όσο πέρναγε η ώρα, όμως, τα πράγματα χειροτέρευαν. Το κατηγορητήριο αυξήθηκε και συμπληρώθηκε με λογής κακουργήματα και πλημμελήματα.  Οι πέτρες έγιναν μολοτωφ.   Παρότι δεν υπήρχε τίποτε που να με συνδέει μʼ αυτά. Αλλά αυτό δεν φαινόταν να απασχολεί.

Άρχισε το πήγαιν’ έλα στα δικαστήρια. Κι εκεί , μια και δεν υπήρχαν  στοιχεία, φτιαχτήκανε. Οι αστυνομικοί που με συνέλαβαν, αλλάξανε τις καταθέσεις τους  και  καταθέσαν ότι επί τρεις ώρες  τους πέταγα μολοτωφ: με το πρόσωπο γυμνό, με τα χέρια καθαρά, με τα μάτια  καθαρά, χωρίς μια στάχτη  επάνω μου, χωρίς  μια σκιά στα ρούχα μου .  Και  στις 22 του μήνα μου ανακοίνωσαν ότι κρίθηκα προφυλακιστέος. Μια μέρα μετά , με μετέφεραν   στις φύλακες  του Κορυδαλλού.

Εκεί βρίσκομαι μέχρι και σήμερα , δύο μήνες  μετά την  σύλληψη μου. Και τίποτε δεν κινείται.  Οι μέρες περνάνε και  εγώ μένω εδώ να περιμένω, δέσμιος  της ακινησίας, δέσμιος μιας παράλογης και  ασφυκτικής γραφειοκρατίας ή ίσως μιας  εκδικητικής αδιαφορίας.

Όλο αυτό το διάστημα δεν τσάκισα. Με  κράτησαν  και με κρατάνε οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου να με στηρίξουν, φίλοι, γνωστοί  είτε και άγνωστοι ως χτες, με κράτησε η αλληλεγγύη των ανθρώπων γνωστών και άγνωστων . Για χάρη τους δεν θα πέσω. Για χάρη τους θα κρατήσω. Γιατί όλη αυτή η περιπέτεια δυναμώνει τη θέλησή μου για  μια κοινωνία δίκαιη, το πάθος μου για ελευθερία, το πείσμα μου να σταθώ όρθιος. Και θα σταθώ.

Μπορεί να με έπιασαν τυχαία, να μη συνδέομαι με τα γεγονότα που με κατηγορούν, απέναντι όμως στον γενικευμένο ωχαδερφισμό, το να «παίρνεις θέση», να μην κλείνεσαι στο εγώ σου, να βγαίνεις από την ατομική σου περίπτωση, είναι η υπεύθυνη στάση ενός συνειδητοποιημένου πολίτη.

Η δική μου θέση είναι από τη μεριά του κομματιού της κοινωνίας που θέλει να βγει από την απάθεια, που θέλει πραγματικά να αρχίσει, μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να αποφασίζει για τη ζωή του.

Θοδωρής Ηλιόπουλος

Μαλακίες ν’ ασχολούμαστε…

“Έκανα λάθος” είπε ξαφνικά, “Η αριστερίστικη τρομοκρατία και η κρατική τρομοκρατία, αν και τα κίνητρα τους δεν επιδέχονται σύγκριση, είναι οι δύο μασέλες της…”

Δίστασε.

“…της ίδιας παγίδας για μαλάκες”,  τελείωσε τη φράση του και συνέχισε αμέσως: “Το καθεστώς αμύνεται, φυσικά, έναντι της τρομοκρατίας. Αλλά το σύστημα δεν αμύνεται, την ενθαρρύνει, τη διαφημίζει. Ο ντεσπεράδο είναι ένα εμπόρευμα, μια αξία ανταλλαγής, ένα π΄ροτυπο συμπεριφοράς, όπως ο μπάτσος ή η αγία. Το κράτος ονειρεύεται ένα τέλος φρικιαστικό και θριαμβευτικό μέσα στο θάνατο, μέσα στον απολύτως γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις ορδές των μπάτσων και των μισθοφόρων του, από τη μία, και στις ομάδες του μηδενισμού από την άλλη. Είναι η παγίδα που στήνεται στους επαναστατημένους, και πιάστηκα σ’ αυτή. Και δεν θα είμαι ο μόνος. Κι αυτό μου τη σπάει πολύ”.

[Nada, jean patrick manchette 1972]

Η έγνοια για το καλό της ανθρωπότητας οδηγεί, λοιπόν, σε αποχαλίνωση μιας παράλογης έπαρσης, σε μια μανία της συνείδησης να αποτρέψει την ίδια της την καταστροφή. Και τούτο συμβαίνει έτσι, διότι η συνείδηση προβάλει εκτός εαυτής τη διαστροφή που η ίδια είναι. Χέγκελ [ ό.π.]

Οι Φίλοι της Διεθνούς: Το Ράιχσταγκ Καίγεται; (Δεκέμβρης 1969) [μτφ. πριονιστήριο το χρυσό χέρι]

P.S. watch?v=W4pkNcE8nsM

Whatever happened to Leon Trotsky?

Whatever happened to dear old Lenny?

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Ταχεία και άμεση υπήρξε, για ακόμη μία φορά, η κινητοποίηση του διοικητικού μηχανισμού του νοσοκομείου Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη. Ψευδής αναφορά του διευθυντή του Κέντρου Υγείας Διαβατών, απόκρυψη πρωτοκολλημένων διοικητικών εγγράφων και σύγκληση του Δ.Σ. του νοσοκομείου· όλα δουλέψαν ρολόι προκειμένου ειδικευόμενος γιατρός του Κ.Υ. Διαβατών να κληθεί σε απολογία για το αδίκημα τού να κάνει χρήση ενός καθ’ όλα νόμιμου δικαιώματός του· να πάρει ρεπό μετά από 24ωρη εφημερία.

Η εφαρμογή του ρεπό δεν είναι μονάχα ζήτημα που άπτεται της εργασιακής συνθήκης των γιατρών (που η προηγούμενη κατάσταση τους ήθελε να δουλεύουν για μέχρι και 32 συναπτές ώρες) – είναι και ζήτημα που αφορά άμεσα και τους ασθενείς, κανείς από τους οποίους δεν θα επιθυμούσε να διακινδυνεύσει την υγεία του στην κρίση ενός γιατρού εξαντλημένου και άυπνου επί ώρες….

Η γραφειοκρατική μηχανή κινήθηκε ταχύτατα, λοιπόν – όχι, όμως, και αποτελεσματικά. Αλληλέγγυοι υγειονομικοί και μη, εργαζόμενοι στη βιομηχανία της υγείας αλλά και μέλη του Δ.Σ. της ΕΝΙΘ πραγματοποίησαν, το πρωί της Παρασκευής 13/2, παρέμβαση στο νοσοκομείο, μοιράζοντας ενημερωτικό κείμενο σε ασθενείς και προσωπικό (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) και παρενέβησαν δυναμικά στην διοίκηση, με την απαίτηση να ανακληθεί άμεσα η αστήριχτη και παράνομη αυτή πρόκληση. Αποτέλεσμα της παρέμβασης αυτής υπήρξε η ανάκληση της δίωξης του ειδικευομένου.

αναδημοσίευση από τον Ημιόροφο του indy.gr

Μικρός περίπατος στο δίκτυο, σκόρπια λουλούδια για το βάζο

http://autoanorganosi.blogspot.com/2009/02/blog-post.html

http://autoanorganosi.blogspot.com/2009/01/blog-post_20.html

http://strangeavenger.blogspot.com/2009/02/poetry.html

http://telospanton.blogspot.com/2009/01/blog-post_5997.html

http://pilled.blogspot.com

http://lereflet-photos.blogspot.com/

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=989387

Μικρές ιστορίες ιατρικής καθημερινότητας #2

…”βήξτε παρακαλώ”, λέει ο γιατρός, και αμέσως μετά συμπληρώνει χαζογελώντας “όχι εσύ μωρό μου…”. Καταλαβαίνω ότι δεν έχει κλείσει το τηλέφωνο και με εξετάζει ζωντανή συνδεση με τη γκόμενά του.

Μου βάζει κάτι βεντούζες πατόκορφα και ένα μηχάνημα δίπλα μου αρχίζει να κάνει “τιπ τιπ τιπ” και να βγάζει ένα χαρτί σαν απόδειξη, λες και μετράει την εμπορική μου αξία. Ο γιατρός παίρνει το χαρτί, το διαβάζει, ξεροβήχει και λέει: “Λοιπόν… 1.264 αυνανισμοί, δύο διαδοχικοί ψήφοι στο Συνασπισμό, εφτά ταινίες με τη Τζούλια Ρόμπερτς στην ταινιοθήκη σου, συμμετοχή σε συλλαλητήριο για την ελληνικότητα της μακεδονίας… Δε λέω, καλός μαλάκας είσαι!”

Συνέρχομαι απότομα γιατί ο γιατρός στην πραγματικότητα είχε ρωτήσει κάτι και μάλλον περιμένει απάντηση. “Συγγνώμη είχα αφαιρεθεί, τί είπατε;”

“Λέω, αν δεν έχετε κάποιο γνωστό εργολάβο κηδειών, μπορώ να σας συστήσω ένα γνωστό μου με πολύ λογικές τιμές και δουλειά ποιότητας, όχι αηδίες”.

Ακολουθεί μια παγωμένη σιωπή λίγων δεκαετιών και μετά ο γιατρός ξαναμιλάει και , αντί να πει γελώντας “άντε ρε μαλάκα, πλάκα σου κάνω”, λέει σοβαρά “ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν έχετε πεθάνει ακόμα”.

Σηκώνομαι μουδιασμένος, ντύνομαι, σιωπή, πλησιάζω την πόρτα, σιωπή, πιάνω το πόμολο, πρέπει κάτι να πω, γυρίζω στο γιατρό και λέω: “Στο συλλαλητήριο για τη μακεδονία πήγα έτσι για χαβαλέ. Είχε πάει όλη η τάξη μου, τι να έκανα;”

Ο γιατρός σκέφτεται να σιωπήσει ή να μου συστήσει  ένα συνάδελφο ψυχίατρο. Τελικά κάνει το πρώτο. Φεύγω…

Στις επόμενες ημέρες κάνω σειρά εξετάσεων με εξωτικά ονόματα και λίγο πολύ μαθαίνω ότι , σε περίπτωση που πεθάνω εντελώς ξαφνικά, να μη μου κάνει καμία εντύπωση γιατί η καρδιά μου λειτουργεί όπως το μυαλό μου, όποτε της καπνίσει και σε περίεργους ρυθμούς.

“Μήπως έχετε κάποια κληρονομικότητα στην οικογένεια;” με ρωτάνε επανειλημένα. “Ο πατέρας μου πέθανε από δάγκωμα εφοριακού και η μάνα μου δεν έζησε ποτέ πραγματικά” απαντώ σε όλους και δε με ρωτάνε τίποτα άλλο.

…

Κωστάκης Ανάν, Η Τελική λήθη (Δε φάιναλ θολούθιον) – εικονογράφηση sotos anagnos

και όπως καταλαβαίνετε η εξεταστική μου συνεχίζει ακάθεκτη

Μικρές ιστορίες ιατρικής καθημερινότητας

harry, well
he loved his work
embalming people
at the local morgue
ofcourse there were a lot of rumours a lot of talk
thats why they called him
harry the morgue

he d seen, let a say, a lot of things
a vaginal swab on a murder rape victim
a man decapiteted
by a samurai sword
a baby suffocated
by a crazy nurse on children s ward
he d learned his trade
by mister stiching Van Bore
an austrian who had survived
3 major wars
who was single too
still worked the crade
harry watvhed him longingly 9 to 7 each day

harry had
no personal life
he was 32 yrs old
collected stanley knives
owned a complete set of wrestling magazines
fantasised about women
suffocating him with polyeathane
he ate the same meal every night
chicken with no sauce
on sundays he had apple pie
once when d.haze waved at him at the morgue’s gate
he went home and did it to himself
3 times straight

one day he learned
what it means to care
when he saw van brau
combing a corpse’s pubic hair
and finally realised what love trully means
and he felt sad and not felted(?)
and never would or so it seamed
so he came up with a plan
that would get him loved
had a dream of van brau
looking down on him from above
so that night he cut both his wrists open wide
stayed awake for an hour
but still he didnt die
so grabbed hold on one of his favorite stanley knives
he stabbed it in his throat and soon after he died
when harry the morgue
was layed down at the table
mr stiching van bore
did what he was able
to pach up th gashes
on harry s neck and arms
to preserve a peaceful look after he was embalmed
it was a difficult job
harry had cut in deep
but in the end it looked like he d died in his sleep
but van bore never combed
harry s pubic hair
this time he went about his job
with a stricktly proffesional air

so harry died
with his one wish unfullfilled
had no close family
didnt leave a will
18 people came to his funeral service
mostly curious observers
along with his uncle jarvis
who was a religious man talked of the sin of suicide
eating and gurking
he talked about the day
his wife janis died
people listened
but really wanted to get away
jarvis was boring
in an old man kind of way
next day at the church
irish pete and sue gor married
few people gave a thought to poor old harry
pete and sue had 5 children
3 of which survived
pete lived till he was 75
died soon after sue died
they left their fortune to the 2 remaining sons
one of which is still alive
working as a car salesman

Υ.Γ. τι μπουκόφσκι και μαλακίες, εδώ μιλάει η σύζυγος του ντέηβιντ κρόνενμπεργκ…

Υ.Γ.2  ας πάω για διάβασμα τώρα που μπήκα στο κλίμα του αντικειμένου μου…

Y.Γ.3 μη χαίρεστε, όλες οι δουλειές ίδιες είναι. μπου χα χα χα χα

Μελετώ και σε σκέφτομαι, κι είν’ αυτό επικίνδυνο…

η χρηστική αξία της ερωτικής ποίησης είναι σαφής και αδιαμφισβήτητη, αποδεκτή από πλήθος προλεταριακων μαζών που συνήθως βέβαια καταφεύγουν στην ανταλλάξιμη/εμπορεύσιμη μορφή ευτελών υποκατάστατων αυτής, όπως και αυτή του τίτλου μας.

από την άλλη εμείς οι κουλτουριάρηδες έχουμε καλλιεργήσει σε παράνομες φυτείες, ένα μυστικό κριτήριο και αν και δεν τα καταφέρνουμε να τη δημιουργήσουμε… ε, τουλάχιστον την εντοπίζουμε και την απαλλοτριώνουμε, αξιοποιώντας τη σαφή της χρηστική αξία… άλλωστε το έχει πει κι ο ταχυδρόμος: η ποίηση είναι για αυτούς που τη χρειάζονται

…With all this fever in my mind, I could drown in your kerosene eyes

Υγεία ξανά

1.

>>ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ στην 1η ΔΥΠΕ Αττικής για τις συμβάσεις έργου που υπογράφουν τα δημόσια νοσοκομεία με τις εταιρείες καθαρισμού

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Τετάρτη 4 Φλεβάρη μαζική παράσταση διαμαρτυρίας της ΠΕΚΟΠ και της Πρωτοβουλίας στη 1η ΔΥΠΕ Αττικής, η οποία είναι η εποπτεύουσα αρχή των Νοσοκομείων του Νομού Αττικής. Στην κινητοποίηση συμμετείχαν επίσης εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας. Σκοπός της παράστασης διαμαρτυρίας ήταν να απαιτήσουμε

α) να δοθούν τώρα στην ΠΕΚΟΠ όλα τα στοιχεία για τις συμβάσεις έργου που υπογράφουν τα Δημόσια Νοσοκομεία με εταιρείες καθαρισμού

β) να απαιτήσουμε την κατάργηση του δουλεμπορίου

γ) να καταγγελθούν όλες οι συμβάσεις με τις εταιρείες που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία

δ) να αλλάξει αμέσως το καθεστώς μισθοδοσίας και οι καθαρίστριες να πληρώνονται από τις υπηρεσίες των Δημόσιων Νοσοκομείων.

Καταγγέλλουμε την προκλητική παρουσία ισχυρότατων ειδικών κατασταλτικών μηχανισμών (ΜΑΤ, πυροσβεστικό όχημα) έξω από τη ΔΥΠΕ, στο πλαίσιο της συνολικότερης αυταρχικής αντιμετώπισης των κοινωνικών κινημάτων το τελευταίο διάστημα.

Αντιπροσωπεία της ΠΕΚΟΠ, της Πρωτοβουλίας Σωματείων και της ΟΙΥΕ συναντήθηκε με τον υποδιοικητή της 1ης ΔΥΠΕ κ. Μπεχράκη. Ο κ. Μπεχράκης μάς ενημέρωσε ότι η ΔΥΠΕ δεν υπογράφει τις σχετικές συμβάσεις και ότι αυτές μπορεί κανείς να τις βρει στα αντίστοιχα νοσοκομεία. Επίσης, μας ενημέρωσε ότι τα πορίσματα των ελέγχων του ΣΕΠΕ (Επιθεωρήσεις Εργασίας – Υπουργείο Απασχόλησης) για τις καθαρίστριες στα Δημόσια Νοσοκομεία ουδέποτε κοινοποιήθηκαν στη ΔΥΠΕ.

Από τα παραπάνω προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα σε σχέση με τη στάση των δημόσιων οργανισμών που απασχολούν ενοικιαζόμενους εργαζομένους: 1) Για ποιο λόγο οι συμβάσεις των Δημόσιων Νοσοκομείων με τις εταιρείες καθαρισμού αποτελούν επτασφράγιστο κρατικό μυστικό; Μήπως γιατί αποκαλύπτουν ότι τα Νοσοκομεία καταβάλλουν για αμοιβές πολύ μεγαλύτερα ποσά από όσα φτάνουν στις καθαρίστριες; Για ποιο λόγο επέλεξε στις 14 Ιανουαρίου η Διοίκηση του «Ευαγγελισμού» να εμπαίξει και να παραπλανήσει τους εκπροσώπους της ΠΕΚΟΠ και των σωματείων, όταν δήλωνε ότι δεν έχει συμβάσεις και ότι πρέπει να πάμε στις ΔΥΠΕ;

2) Για ποιο λόγο οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του δημοσίου, όπως είναι το ΣΕΠΕ, δεν κοινοποιούν τα πορίσματα των ελέγχων στις διοικήσεις των Νοσοκομείων και τις εποπτεύουσες αρχές, όπως είναι οι ΔΥΠΕ; Μήπως γιατί, εάν κοινοποιούνταν οι έλεγχοι στους δημόσιους οργανισμούς που κάνουν τις συμβάσεις, θα υπήρχε ζήτημα ακύρωσης των συμβάσεων, εφόσον ρητά σχετικές εγκύκλιοι και νόμοι επιβάλλουν την τήρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και της εργατικής νομοθεσίας; Μήπως με αυτό τον τρόπο συγκαλύπτεται η δράση των δουλεμπορικών εταιρειών;

Εμείς δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται να μείνουμε άπραγοι. Δεν ανεχόμαστε τον εμπαιγμό και τη συγκάλυψη. Θα χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο για να αποκαλύψουμε την πραγματικότητα του σύγχρονου δουλεμπορίου και θα εντείνουμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στο απαράδεκτο καθεστώς της ενοικίασης εργαζομένων. Καλούμε όλα τα σωματεία στη σύσκεψη που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Φλεβάρη στις 5 μ.μ. (Μεσολογγίου και Ανδρέα Λόντου 6, β΄ όροφος Εξάρχεια)

***

2.

σχετικά με τις νοικιαζόμενες καθαρίστριες στο ιπποκράτειο θεσ/νίκης

[οι οποίες έκαναν και μια παρέμβαση-ενημέρωση στη συνέλευση της ενιθ ζητώντας στήριξη)

ποιησις – ρητερν του δε μπεησικς

Christofer Walken-the raven

το κοράκι

***

ποιησις

Υγεία

periamis8hseidikothtas… .doc (κατεβαστε και διαβαστε)

ΠΕΡΙ ΑΜΙΣΘΗΣ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ…

Ή … ΜΑΛΛΟΝ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΕΣ

«Ιατροί που οφείλουν μέχρι έξι (6) μήνες χρόνο ειδικεύσεως, δύνανται, προς ολοκλήρωση του οφειλόμενου χρόνου, με αίτηση τους στην αρμόδια υπηρεσία των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων να τοποθετηθούν ως άμισθοι υπεράριθμοι σε κατάλληλη για τον οφειλόμενο χρόνο κλινική ή εργαστήριο. Ο οφειλόμενος χρόνος δύναται να αφορά είτε το εισαγωγικό είτε το κύριο μέρος της ειδικότητας. Ο αριθμός αυτών των άμισθων υπεραρίθμων ειδικευομένων ανά κλινική ή εργαστήριο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δύο (2)».

ν. 3730/ 2008, άρ. 22, παρ. 4, δημοσιευμένο στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 23/12/2008, αρ. φύλλου 262

Τον περασμένο μήνα για όσους δεν το κατάλαβαν, επιχειρήθηκε να γίνει νόμος του κράτους το παραπάνω απόσπασμα. Απόπειρα που συνάντησε την αντίδραση θεσμικών (κυρίως) φορέων σε επίπεδο πρωτεύουσας. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε με αφορμή αυτή τη ρύθμιση και ίσως εκ πρώτης όψεως να μοιάζει αναχρονιστικό, αφού το υπουργείο φαίνεται προς το παρόν να την αποσύρει. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούμε ότι διατηρεί τη σημασία του, τόσο γιατί αναφέρεται σε μια πραγματική, αλλά σε μεγάλο βαθμό αόρατη, κατάσταση, όσο και γιατί θέτει μια συγκεκριμένη οπτική. Αν και οι περισσότεροι από εμάς είμαστε νέοι γιατροί, στόχος μας δεν είναι να υπερασπιστούμε τα ιδιαίτερα συμφέροντα μας, αλλά να συνδέσουμε την εμπειρία μας με την εμπειρία άλλων εκμεταλλευόμενων, είτε αυτοί εντάσσονται στη βιομηχανία της υγείας ως εργαζόμενοι είτε ως χρήστες, είτε είναι «μόνιμοι» είτε «προσωρινοί». Μάλιστα, σε μια περίοδο που φαίνεται να αναζωπυρώνεται ο αγώνας των νοσοκομειακών γύρω από το ζήτημα «εργάσιμος χρόνος/ μισθός», είναι σημαντικό να τον εμπλουτίσουμε με νέες παραμέτρους και καινούριες οπτικές.

Για όσους σχετίζονται εργασιακά με τη βιομηχανία της υγείας, το τι σημαίνει ειδικότητα, «αναμονή για ειδικότητα» κοκ είναι λίγο πολύ γνωστό. Για όσους η σχέση τους μ’ αυτή τη βιομηχανία περιορίζεται στη χρήση υπηρεσιών υγείας ή για όσους νέους γιατρούς τυχόν έχουν αυταπάτες, θα πούμε εν τάχει τα εξής. Κάτω από τον κωδικό τίτλο «αναμονή για ειδικότητα» συμπεριλαμβάνεται ένα πλήθος διαφορετικών εμπειριών:

· η αναζήτηση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα της υγείας και η εργασιακή περιπλάνηση γενικότερα (βλ. εφημερίες σε ιδιωτικές κλινικές, κέντρα αδυνατίσματος, μαθήματα σε ΙΕΚ, εποχιακή εργασία σε κατασκηνώσεις, αλλά και απασχόληση σε θέσεις ανειδίκευτης εργασίας γενικώς, όπως για παράδειγμα σε σούπερ μάρκετ, βιβλιοπωλεία, μεταφορές, φυλλάδια κτλ)

· η μετανάστευση σε χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης προς αναζήτηση θέσης ειδικότητας, με ότι αυτό συνεπάγεται

· η παροχή άμισθης εργασίας στο δημόσιο τομέα της υγείας, σε θέση διδακτορικού, επιστημονικού συνεργάτη ή «τσάτσου του καθηγητή» με βλέψεις για τα ανάλογα μελλοντικά οφέλη (δημοσιεύσεις σε περιοδικά, «χτίσιμο του βιογραφικού», κάποια θέση στο πανεπιστήμιο κτλ), ή απλά στην προσπάθεια να μην χαθεί πλήρως η επαφή με το αντικείμενο

· η επιστροφή στη ζεστή αγκαλιά, την οικονομική ασφάλεια (αν υπάρχει βέβαια) και τη συναισθηματική μιζέρια της Αγίας Οικογένειας (αυτή η τελευταία παράμετρος μπορεί να συνδυαστεί κάλλιστα με οποιαδήποτε από τις παραπάνω)

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Με βάση αυτά που περιγράψαμε παραπάνω θα λέγαμε ότι το πολυπληθές υποκείμενο «γιατρός σε αναμονή ειδικότητας» είναι μια μεγάλη δεξαμενή εργατικού δυναμικού προορισμένη για τη λάντζα στη βιομηχανία της υγείας και μάλιστα εργατικού δυναμικού κινητικού, εξειδικευμένου (με την έννοια των ανώτατων σπουδών), «διεθνοποιημένου» και πολυλειτουργικού. Τα τελευταία χρόνια, η αυξανόμενη ανεργία και η γενικότερη υποβάθμιση της ζωής των νέων απόφοιτων ιατρικής και η τρομερά εντατικοποιημένη καθημερινότητα μετά την είσοδο σε μια θέση ειδικότητας, στο πλαίσιο ενός συνολικά όλο και περισσότερο υποτιμημένου δημόσιου συστήματος υγείας, έχουν αρχίσει να δημιουργούν κοινωνικές τριβές, καθώς οι υποκειμενικές προσδοκίες εργασιακής-οικονομικής ασφάλειας ή «κοινωνικής ανόδου» συγκρούονται κάθε μέρα και πιο φανερά με την αντικειμενική κατάσταση που κάνει την πραγμάτωσή τους να μοιάζει πολύ μακρινή ή ακόμα και αδύνατη.

Το 2000, το κράτος επιχείρησε να εξορθολογίσει την κατανομή του ιατρικού εργατικού δυναμικού με το νομοσχέδιο Παπαδόπουλου για την Υγεία, που περιελάμβανε την καθιέρωση εξετάσεων για την είσοδο σε μια θέση ειδικότητας. Έκτοτε, το θέμα «εξετάσεις για την ειδικότητα» επανέρχεται διαρκώς μέσα από δημοσιεύματα εφημερίδων ως Η ΛΥΣΗ στο «πρόβλημα της αναμονής». Στην πραγματικότητα, οι εξετάσεις δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Αν πριν την καθιέρωση των εξετάσεων δουλεύουν 1000 ειδικευόμενοι, και μετά πάλι 1000 θα δουλεύουν, χωρίς να αλλάξει τίποτα και σε ό, τι αφορά την αναμονή και όσον αφορά την υποστελέχωση των νοσοκομείων (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις υπηρεσίες υγείας και πολύ περισσότερο για αυτούς που εργάζονται σε αυτές, βλ. προγράμματα εφημεριών με 10 και πάνω εφημερίες το μήνα). Το πρόβλημα βέβαια που θα λυθεί απ’ τη μεριά του κράτους είναι η μετακύλιση της ευθύνης ατομικά στους ίδιους τους γιατρούς. Οι «άξιοι για ειδικότητα» θα μπορέσουν να συνεχίσουν στο επόμενο επίπεδο, οι «ανάξιοι» ας ξαναπροσπαθήσουν, αλλιώς ας συνεχίσουν να αποτελούν το πλέον υποτιμημένο κομμάτι της ιατρικής εργατικής δύναμης, αυτή τη φορά όμως και με την πιστοποίηση της προσωπικής αποτυχίας στις εξετάσεις. Οι πολυήμερες καταλήψεις των ιατρικών σχολών το φθινόπωρο του 2000 στάθηκαν ένα εμπόδιο, ένα «οδόφραγμα στο χρόνο», στην ψήφιση του νέου, τότε, νόμου. Ήταν ένα έμπρακτο «όχι» στο διαχωρισμό μας σε άξιους και ανάξιους, στη μεγιστοποίηση του ανταγωνισμού μεταξύ μας, ένα «όχι» σε μια ζωή διαρκούς αξιολόγησης και συνεχών εξετάσεων.

Η μη καθιέρωση (προς το παρόν) των εξετάσεων για ειδικότητα δε σημαίνει ότι έχουν εγκαταλειφθεί και συναφείς ιδεολογίες οι οποίες εντείνουν τους διαχωρισμούς από τα κάτω. Αυτό που ακούμε συνέχεια είναι ότι «είμαστε πολλοί», κάτι που πάει πακέτο με το ότι «το πρόβλημα είναι όσοι σπούδασαν σε Βουλγαρία, Ρουμανία κτλ». Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Ήδη ως φοιτητές θεωρούσαμε μια τέτοια αντίληψη άκρως αντιδραστική, αφού δημιουργούσε ψευτοδιαχωρισμούς και ψευτοαντιπαραθέσεις. Από εκεί και πέρα, από τη μικρή εργασιακή μας εμπειρία ως τώρα, διαπιστώνουμε ότι αφενός δεν υπάρχει «επιστημονικό χάσμα» μεταξύ «ντόπιων» και «ξένων» (και ποιος είναι αυτός που θα το κρίνει άλλωστε;) αφετέρου τα προβλήματα είναι κοινά. Επίσης, αυτή η ρητορική μας φέρνει στο νου το «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές» και ως αλλεργικοί στο ρατσισμό έχουμε έναν ακόμη λόγο να είμαστε ενάντιοι. Δεν μας ενδιαφέρουν διαχωρισμοί στη βάση «ελληνικών» και «ξένων» πτυχίων. Άλλα είναι για μας τα κριτήρια του διαχωρισμού στην πράξη: για παράδειγμα, υπάρχει αλληλεγγύη και ομαδικότητα στο χώρο εργασίας ώστε να βγαίνει η δουλειά ευκολότερα για όλους και συλλογικά να αντιστεκόμαστε στην εντατικοποίηση της εργασίας ή κυριαρχεί ο ατομικισμός και η λούφα εις βάρος του συναδέρφου; Υπάρχει «δεκτικότητα» στο χρηματισμό από ασθενείς και εταιρείες ή τηρείται μια στάση ανταγωνιστική απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές;

Σε γενικές γραμμές, οι αλλαγές που προωθούνται στις εργασιακές σχέσεις στη βιομηχανία της υγείας δεν αφορούν μόνο τους νέους γιατρούς. Ούτε αφορούν μόνο τη συγκεκριμένη βιομηχανία ή μόνο την Ελλάδα. Συνολικά, εντάσσονται στη διεθνή στρατηγική περιορισμού της αναδιανεμητικής λειτουργίας των δημοσίων δαπανών και μετακύλισης του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης στους ίδιους τους εργαζόμενους. Τι σημαίνουν όμως αυτές οι «ιερογλυφικές» εκφράσεις;

Α. Περιορισμός της αναδιανεμητικής λειτουργίας των δημοσίων δαπανών:

Καταρχήν, δεν έχουμε γενικά ελάττωση των δημοσίων δαπανών, αλλά ελάττωση σε ορισμένους τομείς και συχνά αύξηση σε άλλους. Με άλλα λόγια, το κράτος, όχι απλά δεν εγκαταλείπει την οικονομία στο έλεος της αγοράς, αλλά αναλαμβάνει και σημαντικό ρόλο. Με τις επενδύσεις στους τομείς ασφάλειας και εξοπλισμών, με επενδύσεις σε έργα υποδομής, με την ανάληψη της σωτηρίας επιχειρήσεων που πάνε για φούντο (βλ. την πρόσφατη κρίση και τη συζήτηση στις ΗΠΑ για την τύχη εταιρειών όπως η General Motors ή το σχέδιο διάσωσης των τραπεζών κτλ). Αυτό που σταδιακά εγκαταλείπεται είναι η εγγύηση που παρείχε το κράτος στους «από κάτω» ότι θα λειτουργούσε εν μέρει ως μοχλός αναδιανομής του εισοδήματος, διατηρώντας ένα βασικό επίπεδο αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, μέσω της σταθερής και πλήρους απασχόλησης, της κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας, της παροχής δωρεάν ή χαμηλού κόστους υπηρεσιών σε τομείς όπως υγεία/ παιδεία, τηλεπικοινωνίες/ συγκοινωνίες κτλ.

Β. Μετακύλιση του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης στον ίδιο τον εργαζόμενο:

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ελάττωση του λεγόμενου κοινωνικού μισθού (η έμμεση αναδιανομή του εισοδήματος στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω), η οποία πάει πακέτο με την εμπορευματοποίηση ή και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών υγείας/ συγκοινωνιών κοκ. Συνήθως, η εμπορευματοποίηση και η ιδιωτικοποίηση τείνουν να ταυτίζονται χωρίς όμως να είναι και πλήρως ταυτόσημες. Όλο και συχνότερα βλέπουμε δημόσιες επιχειρήσεις να έχουν την τάση να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και μοντέλα εργασιακών σχέσεων που χαρακτήριζαν τον ιδιωτικό τομέα να εισέρχονται σταδιακά και στο δημόσιο (συμβάσεις ορισμένου χρόνου, επισφαλής εργασία), συχνά μέσω της υπεργολαβικής ανάθεσης μέχρι πρότινος δημόσιων υπηρεσιών σε ιδιωτικές εταιρείες. Με άλλα λόγια, τα όρια δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην πράξη γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα, βαίνουν προς όλο και μεγαλύτερη απροσδιοριστία. Έτσι, όποιος είναι πειθήνιος, παραγωγικός και δια βίου εκπαιδευόμενος θα καταφέρει να ανταποκριθεί με επιτυχία στη νέα συνθήκη. Αντίθετα, τους υπόλοιπους τους περιμένει η υποτιμημένη εργασία, ένα δάνειο που δεν ξεχρεώνεται παρά μόνο με άλλα δάνεια και στην άκρη του τούνελ η (συρρικνούμενη) Πρόνοια, τα συσσίτια της εκκλησίας ή η παραβατικότητα.

Τα χαρακτηριστικά της νέας ρύθμισης

Η νέα ρύθμιση πρέπει να μας βάλει σε ιδιαίτερες σκέψεις. Επιχειρήθηκε να γίνει ένα ακόμη μέσο για την κατανομή/ διαχωρισμό του ιατρικού εργατικού δυναμικού. Για το κράτος παρουσιάστηκε ως λύση στα εξής προβλήματα:

Θα δινόταν η ευκαιρία σε αρκετούς νέους γιατρούς να συνεχίσουν την ειδικότητα τους έστω προσωρινά, οπότε έτσι και οι λίστες αποσυμφορούνται (φαινομενικά τουλάχιστον) και εκτονώνεται σε ένα βαθμό η δυσαρέσκεια. Παράλληλα, η ρύθμιση αυτή ενδύεται το μανδύα της ελεύθερης ατομικής επιλογής, αφού επαφίεται στον κάθε γιατρό ατομικά το αν θα δουλέψει άμισθος ή όχι. Αυτή η λύση, που δίνεται σε ατομικό και όχι σε συλλογικό επίπεδο, είναι και ένας αποτελεσματικός τρόπος να καμφθούν οι όποιες αντιστάσεις εν τη γενέσει τους, αφού θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωπες με το «αναφαίρετο δικαίωμα» του κάθε γιατρού να δουλεύει άμισθος. Βέβαια, είναι αστείο να τίθεται ως δικαίωμα ο εκβιασμός να επιλέξεις ανάμεσα στο μαστίγιο των κακοπληρωμένων, προσωρινών δουλειών και στο καρότο της πιο γρήγορης ολοκλήρωσης της ειδικότητας (έστω και άμισθα).

Θα έδινε μια προσωρινή (;) λύση στο αίτημα που αναδύθηκε στους πρόσφατους αγώνες στο χώρο της υγείας για «λιγότερες εφημερίες – λιγότερη δουλειά – καλύτερη ζωή». Μια λύση, όμως, όχι προς το συμφέρον των εκμεταλλευόμενων αλλά ενάντια τους. Αυτοί που θα συμβάλλουν στη μείωση του αριθμού των εφημεριών ανά γιατρό θα είναι άμισθοι. Ήδη από το 2006 είχε αρχίσει να τίθεται στο τραπέζι η άμισθη ειδικότητα ως λύση στο πρόβλημα της αναμονής και στην εφαρμογή του 48ωρου στα νοσοκομεία. Αλλά εδώ πρέπει να δούμε και τις αδυναμίες των κινητοποιήσεων των τελευταίων δύο ετών, αδυναμίες που παρείχαν το έδαφος πάνω στο οποίο είναι δυνατή η προώθηση της άμισθης εργασίας. Μέσα στον πολυδιασπασμένο-ιεραρχημένο κλάδο των μισθωτών γιατρών του δημοσίου, αυτοί τους οποίους κατεξοχήν αφορά η μείωση του εργάσιμου χρόνου, αυτοί που βιώνουν τις πιο εντατικές συνθήκες δουλειάς και «βγάζουν» τις εφημερίες (δηλαδή, η πλειοψηφία των ειδικευόμενων και ένα μεγάλο κομμάτι των ειδικών), παρέμειναν μετέωροι ανάμεσα στην εξατομίκευση και τη σύνθεση μιας κοινότητας που αντιλαμβάνεται ότι έχει κοινά συμφέροντα και μπορεί να τα διεκδικήσει. Αμφιταλαντεύτηκαν ανάμεσα στην ανάγκη για λιγότερη δουλειά και τις αυξημένες αποδοχές μέσω των πολλών εφημεριών. Ανέθεσαν σε μεγάλο βαθμό τη διαχείριση των αναγκών τους σε συνδικαλιστές που υπερεκπροσωπούν (για τα δικά τους συμφέροντα) το κομμάτι εκείνο, υψηλά στην ιεραρχία του κλάδου, που θεωρεί τις εφημερίες εισόδημα, μιας και αφήνει στο πόδι του τον ειδικευόμενο ή και τον επιμελητή β και «εφημερεύει» από το σπίτι και το οποίο το ενδιαφέρει η διατήρηση των πολλών εφημεριών, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι εικονικές για αυτούς. Έτσι, όταν υπουργείο υγείας και συνδικαλιστές κατέληξαν στην υπογραφή μιας κλαδικής σύμβασης στην οποία οι αυξήσεις των αποδοχών (ιεραρχικά, πάντα!) εξοβέλιζαν ουσιαστικά το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου (με μοναδική εξαίρεση το ρεπό μετά από εφημερία, η πρακτική εφαρμογή του οποίου θα ανοίξει πολλές συγκρούσεις), πολλοί μισθωτοί γιατροί παρέμειναν αμήχανοι και ηττημένοι μέσα στην ψευδαίσθηση μιας «πρώτης νίκης», για να φτάσουν σήμερα να βλέπουν τις τελευταίες διαπραγματεύσεις γύρω από την ψήφιση της σύμβασης να περιστρέφονται γύρω από το «πολυδιευθυντικό». Τέλος, εμφανίστηκε η γενικότερη αδυναμία να ξεπεραστεί ο ιατρικός – νοσοκομειακός χαρακτήρας των κινητοποιήσεων και να τεθούν ζητήματα και διαδικασίες σύνδεσης με άλλα υποκείμενα τόσο στον ίδιο χώρο εργασίας (βλ. νοσηλεύτριες, καθαριστές, τεχνικό προσωπικό κοκ) όσο και εκτός αυτού (βλ. κατεξοχήν τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, που μεταξύ άλλων δυσκολεύει την πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας για ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης).

Παράλληλα, βλέπουμε τη ρύθμιση περί άμισθης ειδικότητας να αντανακλά και τη συνήθη νεοφιλελεύθερη στρατηγική. Όχι απευθείας επίθεση στο σύνολο των εκμεταλλευόμενων (π.χ. η καθολική και με-τη-μία θεσμοθέτηση της άμισθης ειδικότητας θα συνέφερε άπειρα το κεφάλαιο οικονομικά, θα ήταν όμως ανεφάρμοστη στην πράξη, αφού θα ξεσηκώνονταν και οι αναπνευστήρες ενάντια σε ένα τέτοιο μέτρο), αλλά αξιοποίηση και διεύρυνση των διαχωρισμών στο εσωτερικό των εκμεταλλευόμενων («ντόπιοι» εναντίον «ξένων» γιατρών, ανειδίκευτοι – ειδικευόμενοι – ειδικοί κοκ). Ιδιαίτερα στους καιρούς καπιταλιστικής κρίσης που διανύουμε, μία τέτοια ρύθμιση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ηγεμονικό παράδειγμα στην προσπάθεια κράτους και κεφαλαίου να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των από κάτω. Ήδη συζητιέται εδώ και κάνα δίμηνο (και κατά τόπους εφαρμόζεται) η μείωση των ημερών εργασίας με μείωση των αποδοχών ως «προσωρινό» μέτρο για την έξοδο από την κρίση. Όσον αφορά το «ιατρικότερο» του θέματος, τίποτα δε μας εγγυάται ότι, σε περίπτωση που το μέτρο «περπατήσει», δεν θα θεσμοθετηθεί στο μέλλον η ετήσια, διετής ή και πλήρης άμισθη ειδικότητα. Κατ’ επιλογή του ίδιου του εργαζόμενου πάντα (;).

Στο Δια Ταύτα

Στις μέρες της κρίσης που έρχονται, ή που ήδη ήρθαν, ορισμένα ερωτήματα θα ανακύψουν θέλοντας και μη. Πώς θα αντικρουστεί έμπρακτα η προπαγάνδα των αφεντικών για τις απαιτούμενες θυσίες, για την κατανόηση μπροστά στις απολύσεις που έρχονται; Πως θα αντιμετωπιστούν οι ίδιες οι απολύσεις; Υπάρχει δυνατότητα η συνθήκη της ανεργίας πέρα από μιζέρια, αυτοϋποτίμηση και μοναξιά να γίνει εφαλτήριο για νέες εμπειρίες αγώνα, για νέες συλλογικές αναζητήσεις; Και ποια θα είναι η συλλογική μορφή που θα εκφράσει καλύτερα αυτές τις επιθυμίες; Μπορεί η εργασιακή περιπλάνηση πέρα από διαρκές άγχος, να μετατραπεί σε αφορμή για την αμφισβήτηση των διαφόρων ταυτοτήτων μέσα από τη συνάντηση με άλλα υποκείμενα και την κατανόηση της κοινής συνθήκης;

Γιατί τα λέμε αυτά; Ήδη από τη μεριά των αφεντικών γίνονται κινήσεις. Κάτι η άμισθη ειδικότητα, κάτι η μείωση των ημερών εργασίας, κάτι οι απολύσεις και το παζλ αρχίζει να συμπληρώνεται. Η άμισθη ειδικότητα δεν είναι παρά ένα ακόμη όπλο, μια αλλαγή μέσα στη συνέχεια της αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων στην υγεία και γενικότερα. Άρα, η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν είναι αποκλειστικά «ιατρικό» ζήτημα. Ήδη, η επισφάλεια και ο νομαδισμός έχει αρχίσει να κλονίζει σε πολλούς από εμάς τις παλιότερα κυρίαρχες αντιλήψεις για τη θέση του γιατρού, για τις απολαβές του, για τη θέση του μέσα στην κοινωνική ιεραρχία κοκ. Και το να μην έχεις αυταπάτες είναι καταρχήν καλό.

Σε πολιτικό επίπεδο, ως όπλα απάντησης στην αυξανόμενη ανησυχία των εκμεταλλευόμενων βλέπουμε να επιστρατεύονται: η εθνική ενότητα (βλ. τη φιλολογία για το διογκωμένο δημόσιο χρέος, για την μειωμένη δανειοληπτική ικανότητα του ελληνικού κράτους), η δημοκρατική συναίνεση για την επίλυση της κρίσης, η «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», την οποία σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον χάους και ανισορροπίας μόνο η ζεστή αγκαλιά του κράτους μπορεί να προσφέρει. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τώρα που έδαφος χάνουμε… Βέβαια, για να μην μας πάρει από κάτω, στην πράξη και έδαφος κερδίσαμε και αυτοπεποίθηση και ίσως…και λίγο χρόνο (όχι ειδικά ως εργαζόμενοι στη βιομηχανία της υγείας, αλλά γενικά ως προλετάριοι). Πώς; Μα…με την εξέγερση του Δεκέμβρη. Η εθνική ενότητα εμφάνισε ρήγματα, η δημοκρατική/ πολιτική διαμεσολάβηση έγινε σμπαράλια, το δόγμα της ασφάλειας έγινε βορά στα δόντια των εξεγερμένων. Όντως στην πράξη, στο δρόμο και στις καταλήψεις, ξεπεράστηκαν ταυτότητες και διαχωρισμοί. Το ότι ξεπεράστηκαν δεν σημαίνει και το ότι καταργήθηκαν εντελώς. Όλες οι δυνατότητες βρίσκονται μπροστά μας….

Αυτές τις μέρες επανέρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου των νοσοκομειακών γιατρών. Πέρα από το βασικό αίτημα για «μείωση του εργάσιμου χρόνου και αύξηση του πραγματικού μισθού», να θέσουμε επί τάπητος και την διεκδίκηση «ταμείου ανεργίας» μετά το τέλος του αγροτικού και ταυτόχρονα την αύξηση του αντίστοιχου επιδόματος. Όχι μόνο για του άνεργους γιατρούς, αλλά για όλους τους ανέργους. Να μετατρέψουμε τον αγώνα από διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια των συνδικαλιστών, σε αφορμή για την αμφισβήτηση των διαχωρισμένων ρόλων που δημιουργεί ο καταμερισμός εργασίας και σε ευκαιρία για συνάντηση και δημιουργία νέων σχέσεων. Ας θυμηθούμε ότι μέσα στα νοσοκομεία και τα Κ.Υ. ήδη προωθούνται ελαστικές σχέσεις εργασίας (βλ. προγράμματα stage, πρακτική άσκηση σπουδαστών, «επικουρικοί γιατροί» κτλ). Ας θυμηθούμε ότι τον καθαρισμό πολλών νοσοκομείων και Κ.Υ. έχουν αναλάβει ιδιωτικές εταιρίες, όπως η ΟΙΚΟΜΕΤ στην οποία εργαζόταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στις οποίες οι συνθήκες εργασίας είναι εντελώς μαύρες. Απέναντι στην επίθεση των αφεντικών στην Κούνεβα με βιτριόλι, να προτάξουμε: «είμαστε όλες καθαρίστριες!». Απέναντι στην προσπάθεια του κράτους να στρέψει κομμάτια της κοινωνίας εναντίον μας, μπορούμε να εμπνευστούμε από πρακτικές, όπως η κατάληψη των ταμείων του νοσοκομείου «Αγία Όλγα» στην Αθήνα εν ώρα εφημερίας και η διεκδίκηση της δωρεάν υγείας στην πράξη. Απέναντι στη συντεχνιακή και κλαδική κινητοποίηση να προτάξουμε τον από κοινού αγώνα εργαζομένων και προλετάριων-χρηστών υπηρεσιών υγείας (βλ. το παράδειγμα του αγώνα υγειονομικών και κατοίκων στο Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης). Έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι η μη επικοινωνία των αγώνων, ο διαχωρισμός τους ανά κλάδο και επάγγελμα, ο εγκλωβισμός στις αφορμές ενός αγώνα είναι η βασιλική οδός προς την κόλαση. Ειδικά όταν τα περιθώρια στενεύουν και οι αντίπαλοι συντονίζουν τις κινήσεις τους…

Eργαζόμενοι στη βιομηχανία της υγείας

Ιανουάριος 2009