Crisis

Άλλοι εφτά διάδρομοι, άλλα δώδεκα σκαλιά. Ο Κανάλες τον περίμενε καπνίζοντας στην πόρτα του ράδιο Πάνωκατω.
“Αυτός ο μαλάκας ο ΠάνωςΚ λέει ότι δεν πρέπει να καπνίζουμε στο στούντιο. Είναι παλαβός ο τύπος”.
“Για πάμε να τον κεράσουμε ένα πούρο της Βερακρούς, να δούμε αν θα πει όχι”, είπε ο Αρσέν Λουμπέν και μπήκε στο στούντιο με το πούρο προτεταμένο.
Ο ΠάνωςΚ τον είδε με την άκρη του ματιού ενώ μιλούσε τρυφερά στο μικρόφωνο. Ο Αρσέν Λουμπέν το είχε παρατηρήσει και παλαιότερα. Αυτή την ερωτική σχέση εκφωνητή μικροφώνου, τη σχεδόν αυνανιστική, τον τρόπο με τον οποίο οι επαγγελματίες κρατούσαν το μικρόφωνο και το χάιδευαν, πως του μιλούσαν.
“Τραγούδια για ερωτευμένους την ώρα που βραδιάζει με τη φωνή της Ανχέλικα Μαρία της δεκαετίας του εξήντα, όταν το να ‘σαι ερωτευμένος ήταν πρόκληση στη μοίρα. Τραγούδια για γερασμένους και νοσταλγικούς ερωτευμένους, ή για ανεύθυνους νέους που δεν αγοράζουν οδοντόπαστα από το φαρμακείο Κάμπος που είναι χορηγός της εκπομπής μας…”
Ο ΠάνωςΚ ελευθέρωσε το switch της κονσόλας και ξεκίνησε το δίσκο, δίνοντας στο μοχλό ένα χτυπηματάκι με τον αγκώνα. Φινέτσα του επαγγέλματος.
“Ευχαριστώ φίλε μου” είπε παίρνοντας το πούρο και ανάβοντας το χωρίς πολλά πολλά.
[από το Η Ζωή H Ίδια του P.I.Taibo II]

ή

με άλλα λόγια: ακολουθεί η εκπομπή που έφτιαξε ο ΠάνωςΚ με επιλογές τραγουδιών που του έστειλα >>

final_mixupssss.mp…

Ίσως έχετε παρατηρήσει πως το ιστολόγιο αυτό περνάει μια κρίση. Σταμάτησα ας πούμε να δημοσιεύω σημαντικές ειδήσεις (π.χ. για τη δολοφονία της Κ. Γκουλιώνη, ή τα τεκτενόμενα στη πρυτανεία α.π.θ. και το κάλεσμα της τρίτης), ή εξελίξεις/αναλύσεις για την υγεία γιατί άρχισε να μου φαίνεται λίγο άνευ νοήματος. Άλλωστε δεν είχα τη δυνατότητα να σηκώσω με συνέπεια ένα ειδησεογραφικό ιστολόγιο εδώ και από την άλλη με λίγο ψάξιμο ο καθένας μπορεί να βρεί αλλού αυτά που αναδημοσίευα εδώ.

Σταμάτησα επίσης να ανεβάζω τα μουσικά μου κολλήματα, όπως αυτό εδώ των τελευταίων ημερών: http://www.luzoscura.org/ , παρόλο που είχα μπει  και στον κόπο να καταγράψω τους στίχους που δεν υπήρχαν πουθενά στο νετ. Δεν ασχολούμαι επίσης με σκέψεις που παλιότερα ίσως να τις ανέβαζα με διάφορες δημοσιογραφίστικες σάλτσες όπως την φρικτή εντύπωση που αποκόμισα από την πρώτη επαφή μου με το φετιχιστή της μορφής Dylan Thomas, ή το απόσπασμα του Λούκατς για την αλλοτρίωση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.

Σίγουρα φταίει για αυτή την κρίση μια διαπίστωση του τελευταίου διαστήματος για την επιφανειακότητα των σχέσεων (φιλικών, πολιτικών-συντροφικών) μου, που συντρίβονται από την ιδιώτευση εξαπατώντας συνεχώςτον εαυτό τους για το αντίθετο, για να τους εμφανιστεί κατά πρόσωπο η αλήθεια σε καιρούς κρίσης. Έτσι το μπλόγκ και οι “σχέσεις” του ήταν κάτι αστείο μπροστά στην ζωή την ίδια που λέει και ο p.i.t.2  . Από την άλλη είναι λίγες οι στιγμές που με γεμίζουν, από αυτά που αναρτώνται εδώ μέσα, με την έννοια του να μου προκαλούν μια δημιουργική απόλαυση την ώρα της ανάρτησης ή και αργότερα(με αποτέλεσμα να κάνω τρίπλες αλλαγής ντιζάην, δημοσίευσης μαγιακόφσκι, αυτοανοργάνωσης  κ.α. άλλωστε ο ξένος λόγος είναι συχνά πιο απολαυστικός, το ίδιο και ο πειραματισμός επί της γραφιστικής αναβάθμισης του εδώ περιβάλλοντος). Δεν έχω βέβαια καμιά ψευδαίσθηση διαχρονικότητας όσον αφορά τη δημιουργία κάθε είδους -και η εφήμερη απόλαυση καλή είναι- αλλά σαν να αυξάνεται τελευταία η επιτακτικότητα/αγγαρεία του “νέου ποστ” και αυτό μου τη σπάει. Άλλωστε τώρα απευθύνομαι κιόλας, σε κάποιο αδιόρατο αναγνωστικό κοινό που οι περισσότεροι ούτε ξέρω ποιοι είναι…

*Είχα πει ότι δε θα ξαναποστάρω μέχρι να φτάσω στον πάτο του feed-list του βααλ αλλά μου την έσκασα χε χε*

Τώρα μπαίνουν διάφορα ερωτήματα που υποθέτω απασχολούν διάφορους συνιστολόγους. Αυτό εδώ δεν είναι ακριβώς ένα δημιουργικό ημερολόγιο με την έννοια ότι είναι δημόσιο και on-time, άρα τι ρόλο βαράει; Δεν είναι επίσης όργανο πολιτικής προπαγάνδας, καθώς είμαι εξαιρετικά ασυνεπής και σε αυτό τον τομέα. Ούτε και κανά τρελό μέσο επικοινωνίας είναι, παρόλο που διατηρεί μια τέτοια ψευδαίσθηση (άλλοι το έχουν αποφύγει αυτό κόβοντας τα κόμεντς ή αποφεύγοντας να απαντάν στα κόμμεντς). Άλλοι πάλι όπως ο πάνωςκ, με το συλλογικό του ιστολόγιο την βρίσκουν συλλογικά.

Ένα συμπέρασμα πάντως που σίγουρα έβγαλα, χωρίς να μπορώ να απαντήσω σε όλα τα άλλα, είναι ότι πολύ συχνά μάλλον προτιμώ να είμαι αναγνώστης και σχολιαστής σε άλλα μπλογκ παρά να γράφω στο δικό μου. Τι μου συμβαίνει Δρ. Μπίλ Γκέητς; Μήπως φταίει που ηττήθηκε η εξέγερση; Μήπως που αντεπιτίθεται το κράτος; Μήπως που το μπλόγκινγκ είναι μια μαλακία για να γεμίζουμε τον νεκρό χρόνο;

Υπαλληλάρα

Εμφανίστηκαν
νέοι
Καλοαναθρεμμένοι άνθρωποι –
του ΜΟΠΡ
σήματα χρυσά
Του στολίζουν το στήθος.
Κομματικό κουνούπι
από το ΜΚΚ
δεν θ’ αγγίξει
Του παλικαριού
τη μύτη:
Έγκαιρα
είναι γραμμένη
άλλη γραμμή
συνδικαλιστική
και κομματική
και άλλη συνδρομή.

Τίμιος είναι,
σαν τίμιο βόδι.
Στη θέση
τη δική του
ρίζωσε
και τίποτα
δε βλέπει
πέρα
Απ’ τη δική του μύτη.
Τον κομμουνισμό
τον έμαθε απ’ το βιβλίο.
παπαγαλίζοντας κάθε «ισμό»,
αυτός
τέλειωσε για πάντα
με τις σκέψεις
για τον κομμουνισμό!

Γιατί να κοιτάξει παραπέρα;!
Την εγκύκλιο
θα καθίσει
να περιμένει.
Εμείς, λοιπόν,
δε χρειάζεται
να σκεφτούμε,
‘όταν
σκέφτονται οι ηγέτες.
Των μικροεργασιών
τις παρωπίδες
τις φόρεσε
στα δυό του
μάτια,
για να δουλεύει
πιο καλά,
ήσυχα
και στενοκέφαλα.

Ημέρα – σταθμός
σπατάλης και κολακείας,
ημέρα,
με πεδίο για τους γλείφτες, -
αυτό
είναι γι’ αυτόν
ο πιο καλός
σοσιαλισμός.
Της κομμούνας
το δρόμο
δεν θα περάσεις
μ’ αυτό το ψωράλογο,
λες κι έχει γίνει
ειδικά
για υπαλληλικές δουλίτσες.

Λάμπουν
τα σήματα τα χρυσά,
περήφανα,
φουσκώνουν
τα στήθη,
κυκλοφορούν
σιωπηλά
οι νέοι
προσαρμοσμένοι άνθρωποι.
Στα κούτσουρα
Ρίχνουν άγκυρα
εκεί
που τα νερά είναι ήρεμα…
Και τον τοίχο
διακοσμούν
ο Καρλ κι ο Μαρλ και τα γενάκια.
Κι εμείς παιδευόμαστε μην ξέροντας,
τι να την κάνουμε
την τιμιότητά τους:
Κομσομόλε,
που ζεις
σ’ αυτή την ηλικία,
το οχτωβριάτικο
όζο
ανασαίνοντας,
να θυμάσαι,
πώς κάθε μέρα –
είναι σταθμός,
για του στόχου
το δρόμο
καθώς προχωράς.

Δεν είναι δικοί μας –
αυτοί
που στα πισινά του χρόνου
κόλλησαν
τα κεφάλια τους
σαν σε μέλι,
να είσαι κομμουνιστής –
σημαίνει ν’ αποτολμάς,
να σκέφτεσαι,
να θέλεις,
να μπορείς.
Σε μας
ακόμα
Εδέμ και Παράδεισος δεν είναι –
η μικροαστική
αράχνη η μουχλιασμένη.
Δουλεύοντας,
τα μικροπράγματα να συγκρίνεις,
με τον τεράστιο
στόχο που έχουμε βάλει.

Splatter poetry

Τις προάλλες,

Άρπαξα ένα απ’ τα γουδοχέρια του Θόδωρου

-Ξέρεις, αυτούς τους φαλλούς που ‘ναι σα ρόπαλα-

Κι άνοιξα στα δυο το κεφάλι του Κωστή του Αξελού.

Ο παππούλης κατατρομαγμένος,

Χώθηκε σε μια γωνιά,

Κι άρχισε να απαγγέλλει αποσπάσματα απ’ την Ιστορία και ταξική συνείδηση,

Για να με κατευνάσει.

Φώναζαν τρέχοντας προς τις παρόδους,

με τα φανταχτερά διαδήματα οι κυράδες

κι άφηναν πίσω τους μάλλον από το φόβο

ίχνη που μοιάζαν με κουράδες (…quelle decadence!)

Ένας υπάλληλος άρπαξε τον προτζέκτορα και τον φυγάδεψε.

.

Στο φόντο μέλισσες φωτιάς, με τα κεντριά τους σύριγγες εφτάρες,

Αριθμημένες οι ραβδώσεις, τις κυψέλες παγώνει το μέλι και στάζει,

Το αίμα, αποθήκες εργάτριες το στοιβάζουν μετά την κάθε αφαίμαξη

Ή κάπως έτσι τελοσπάντων

.

Μαζεύω λίγο αίμα μέσα σ’ ένα απ’ τα καθίκια με τις επιγραφές “μην αγγίζετε” και το λούζομαι. Εξερευνώ το κεφάλι που χάσκει για κάποια γνώση απρόσιτη ως πριν λίγο αλλά φυσικά δε βρίσκω και πολλά οπότε αποχωρώ.

Κατεβαίνω τη μεγάλη σάλα. Ο κόσμος συγκεντρωμένος περιβάλλεται από τους φρουρούς του μουσείου.

Ο διευθυντής καταφθάνει ιδρωμένος,

με ένα μαντήλι κεντημένο τα αρχικά του

-του το δωρίσανε στον πρώτο διορισμό-

σκουπίζει το  μέτωπο του πλήθους.

.

Κύριοι μην πανικοβάλλεστε, ήταν μια περφόρμανς από τον ανερχόμενο εδώ κύριο καλλιτέχνη μας… παρακαλώ καλωσορίστε τον με ένα θερμό χειροκρότημα. Το κοινό ζητωκραύγασε. Εγώ έκανα μια μικρή υπόκλιση και στο βλέμμα μου χάραξα τη μετριοφροσύνη μ’ ένα κοπίδι. Ύστερα πήρα τη θέση μου στο pontium και περιέγραψα με στόμφο όσα είχαν συμβεί προ ολίγου. Αν και όλοι ήσαν παρόντες και ακόμα ζεστές στάλες αίματος πότιζαν τα μάγουλα τους, προσηλώθηκαν στις περιγραφές μου με ειλικρινές ενδιαφέρον για άλλη μια ώρα, όπως όριζε και το πρόγραμμα και το πρωτόκολλο για τέτοιες εκδηλώσεις.

Οι συνθήκες και όλα όσα έχουμε εναντίον τους

‘Ολα θα τα κάνουμε μωρό μου
και ας έχουμε πόλεμο

μωρό μου

θα σε ξυπνήσω το πρωι
θα κάνουμε έρωτα μωρό μου
θα πιούμε τον καφέ μας

και μετά

θα πάμε να πολεμήσουμε

και μετά θα πάμε…

όλα θα τα κάνουμε μωρό μου
μην φοβάσαι
όλα

θα σε ξυπνήσω το πρωί
.
θα πάμε στη δουλειά μας

έχουμε πόλεμο μωρό μου
έχουμε πόλεμο

και τα μάτια μου με τσούζουν
και τα αφτάκια μου ματώνουν

έχουμε πόλεμο μωρό μου

και όμως
όλα θα τα κάνουμε!

θα σε ξυπνήσω το πρωί
θα κάνουμε έρωτα…

πρώτα λέω όμως
να καταργήσουμε το στρατό

μωρό μου?

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ!!!!!!

[κάφροι αρμοί-οπλισμένο σκυρόδεμα, αυτοανοργάνωση]

***

Check this Out…

check this too (πάνωκάτε μήπως το χεις;) :

chech this three (sinatra meets tom waits) – nice film

Φόλα στους ανθρωπιστές

Βαρετή ζωή:
Την απολαμβάνουν τη βαρετη ζωή καλοποροαίρετοι άνθρωποι.
Κοιμίζουν στο σπιτάκι της αυλής τον Αλβανό και του πάνε κι ένα πιάτο φαϊ
μετά το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Έχουνε σκύλο μικρουλάκι που ξέρει να γαυγίζει.
Προσέχουνε τα νύχια του και μη μπούνε με τα παπούτσια στο σπίτι.
Και στο χιούμορ πάντα πρώτοι οι καλοπροαίρετοι.
Το βράδυ άμα τυχαία συναντήσουν καμιά πιό σκούρα από το κανονικό φάτσα,
αχ, πώς σφίγγουνται οι καρδιές τους.
Κι αχ, πώς θα θέλανε το σκύλο τους κει δίπλα!
Όχι γιατι θα μπορούσε κάτι να κάνει,
παρά μόνο για να ‘χουνε μιαν δικαιολογία,
έστω, να φωνάξουν τ’ όνομά του.

[εργάτες αδέρφια, χάπι every day]

Tο chain-letter που υπαρχει στο παρακάτω link voted best email of the year το είχα λάβει κι εγώ πριν κάμποσο καιρό και με είχε θυμάμαι εξοργίσει. Με είχε εξοργίσει γιατί μου θυμίζει την υποκρισία (;) των γιαγιάδων και των μανάδων μας που βλέπουν φρικαλεότητες στην τηλεόραση και αισθάνονται μια βαθιά και ειλικρινή (;) συμπόνια για τους ανθρώπους που τις υφίστανται (αχ τα καυμένα τα παιδιά στην κένυα και την παλαιστίνη, ε τον δύσμοιρο που τον χτύπησε νταλίκα, τι κρίμα το παιδάκι που δεν έβρισκε μυελό των οστών και πέθανε γιατί του κράτησε η τράπεζα τα λεφτά κλπ κλπ)  αλλά είναι και οι πρώτες που θα μας νουθετήσουν και θα μας πούνε σε κάθε ευκαιρία “εσύ παιδάκι μου να κοιτάξεις τον εαυτό σου και να πας μπροστά, δεν αλλάζει ο κόσμος και δεν γίνεται να θυσιαστείς εσύ για τους άλλου”.

Δεν είναι εδώ πρόθεση μου να κανω εκτιμήσεις για το πόσο ειλικρινής είναι η ευαισθησία του οποιουδήποτε παρακολουθεί την ανθρώπινη δυστυχία σεν θεατής. Σίγουρα υπάρχουν ειλικρινείς ανθρωπιστές όπως υπάρχουν και γλοιώδεις καιροσκόποι. Ούτε με ενδιαφέρει να μελετήσω τα ψυχολογικά κίνητρα του καθενός, ποιος το κάνει για να χει ήσυχη τη συνείδησούλα του, ποιος το κάνει γιατί έτσι του βγαίνει ποιος το κάνει για να πουλήσει μούρη.

Αυτό που με εξοργίζει είναι όταν κάποιος προσπαθεί να με νουθετήσει, όπως κάνει και το email αυτό, ή να κάνει αξιολογικές κρίσεις για τον τρόπο που δρω και σκέφτομαι (οι συνυποδηλώσεις “αχάριστία, απληστία, έλλειψη αυαισθησίας” νομίζω είναι παραπάνω από εμφανείς στο σχετικό email).

Ας κάνουμε λοιπόν μια οντολογική προσέγγιση εδώ. Εγώ λοιπόν πιστεύω πως η πραγματική (εν εντιθέσει με την αλλοτριωμένη) ευτυχία και η δυστυχία, αν θα θέλαμε να τα ορίσουμε ως σκοπούς του ανθρώπινου είδους, δεν ορίζονται με ταξικά κριτήρια. Κι αυτό γιατί η αλλοτρίωση (αν και με διαφορετικές μοφές) καλύπτει τοσο το προλεταριάτο όσο και την κυρίαρχη τάξη. Η ευτυχία και η δυστυχία που βιώνουμε όλοι μας είναι αλλοτριωμένη, πλήρως διαβρωμένη από την παγκόσμια κυριαρχία του εμπορεύματος. Γι’ αυτό άλλωστε και κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο αγώνας του προλεταριάτου για την ελευθερία, είναι αγώνας για την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας, όλων των τάξεων. Δεν είδα όμως ποτέ κανένα chain-letter να μας μιλά για τη δυστυχία του βιομήχανου, για τις σάπιες του σχέσεις με ανθρώπους-πράγματα, για την πραγματική αθλιότητα του πρεζέμπορου που κολυμπάει μέσα σε σύννεφα κόκας και περιτριγυρίζεται από εμπορεύματα που περπατάνε πάνω σε ψιλοτάκουνα τα οποία τα αποκαλεί “μουνιά”, και δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει μαζί τους μια ανθρώπινη σχέση αλλά μια σχέση νεκρή διαμεσολαβημένη από πράγματα, διαμεσολαβημένη από το χρήμα. Δεν άκουσα ποτέ κανέναν να συμπονεί τους φίλους μας τους αστούς για την αλλοτριωμένη ευτυχία και δυστυχία που βιώνουν.

Όλοι οι ανθρωπιστές εστιάζουν πάντα στην απόλυτη εξαθλίωση και ειδικά αυτή του 3ου κόσμου. Στα παιδάκια που δεν έχουν να φάνε και δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν nintendo η δυστυχία των οποίων έκειται στην υλική αποστέρηση όσων κάνουν εμάς τους τυχερούς ευτυχείς.

Φυσικά και υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στην αποστέρηση από τον υλικό πλούτο και στην δυνατότητα διεκδίκησης της πραγματικής ανθρώπινης  ευτυχίας και δυστυχίας. Η απελευθέρωση όμως αυτής της διεκδίκησης δεν είναι ζήτημα απλά ανακατανομής του πλούτου αλλά συμβαδίζει με την απελευθέρωση της ίδιας τη ανθρώπινης δραστηριότητας από τους καταναγκασμούς οι οποίοι είναι υπεύθυνοι και για αυτήν την ανισοκατανομή του πλούτου μεταξύ άλλων.

Ας σταματήσουν λοιπόν να μας νουθετούν και να μας εγκαλούν για αδιαφορία για την ευτυχία του τρίτου κόσμου και καταναλωτισμό οι κάθε λογής ανθρωπιστές  , γιατί το μόνο που θα έκαναν αυτοί, αν ήταν σε θέση να το κάνουν, θα ήταν να μοιράζουν, adidas, playstation και big mac στα παιδιά της ρουάντα θεωρώντας ότι έτσι τους εξασφαλίζουν ως αυτόκλητοι σωτήρες την ευτυχία…

Έχω ακούσει κνίτες να λένε ότι δεν δίνουν ελεημοσύνη σε ζητιάνους γιατί αυτό δεν είναι λύση. Έχω ακούσει την άποψη ότι με αυτό τον τρόπο εξωθούν τα πράγματα προς την επανάσταση. Αυτή είναι ακριβώς η άλλη όψη του φιλάνθρωπου συναισθηματισμού. Αμφότεροι επιθυμούν να διαμεσολαβήσουν την ανθρώπινη ευτυχία διατηρώντας για τον εαυτό τους την προνομιακή θέση του ευάισθητου ή του πολιτικοποιημένου (κατά περίπτωση) διαμεσολαβητή.

Αυτή όμως η διαμεσολάβηση είναι ακριβώς και η αιτία της αλλοτριωμένης ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Αυτή η κατάργηση της ελευθερίας με χίλιους και έναν τρόπους, που άλλοτε εμφανίζεται με τον θλιμμένο πρόσωπο του φιλέυσαπλαχνου κι άλλοτε με τη μάσκα του στυγνού και κυνικού επαναστάτη που κατέχει τους τρόπους.

Για να τελειώνουμε λοιπόν. Αν υπάρχει κάτι που τραβάει την καρδιά μας (there are a few in yr life that will catch yr eye, but only a few will catch yr heart, pursue those γράφει το e mail) αυτό δεν είναι οι άπειρες στιγμές εξαθλίωσης που μπορεί να μας παρουσιάσει ο οποιοσδήποτε, αλλά οι λίγες στιγμές αξιοπρέπειας και αντίστασης που φυσικά δεν είναι προνόμιο των δυτικών αγωνιστών, αλλά ξεπηδάν ακόμα και μέσα στις χειρότερες συνθήκες, ΑΥΤΟΝΟΜΑ χωρίς τη γεναιοδωρία και την καθοδήγηση κανενός. Αυτές μας συγκινούν και αυτές μας εμπνέουν να συνεχίζουμε…

στην ένδεια

martinique

στην εξαθλίωση

bangladesh

στην τρέλα

στα χειρότερα προγνωστικά

p.s. Μας λένε πότε και πως θα δουλεύουμε, τι θα τρώμε, πως θα γαμάμε, τι θα καταναλώνουμε… ε, θα χαιρόμαστε και θα λυπόμαστε με ότι γουστάρουμε, δε θα μας το καθορίσετε και αυτό…

p.s. τώρα που το σκέφτομαι υπάρχει και εκείνη η συνομοταξία ανθρωπιστών που βάζουν ίσα κι όμοια την ευτυχία-δυστυχία τη δική μας με του κάθε ξεφτιλισμένου καπιταλιστή. κι αυτό γιατί η σκέψη και η πρακτική τους δεν έχει μια προοπτική, αυτή της επανάστασης και της διάλυσης των τάξεων. Έτσι λοιπόν υπάρχουν κι αυτοί που όταν “παραπονιέσαι” δε θα σου πουν “έλα ρε στη ρουάντα τα παιδιά πεινάνε”, αλλά θα σου πουν “γιατί νομίζεις ο κόκκαλης περνάει καλύτερα;”. Τέτοιες μεγαλοφυείς συγκρίσεις βέβαια δεν είναι και δύσκολο να τις προσπεράσουμε γελώντας, αλλά εν τέλει σε μια τέτοια περίπτωση το ερώτημα είναι απλό, εσύ ρε μάστορα με ποιόν είσαι τελικά;

p.s. 2 το χάωσα λιγο το σκεπτικό μου ή μου φαίνεται?

p.s. 3 το χάωσα δεν το χάωσα, ο ανθρωπισμός να πα να γαμηθεί

p.s. 4 Update> Να πα να γαμηθούν και οι κουλτουριάρηδες > http://www.tvxs.gr/v6901 […Έξω… να πάτε στην ακαδημίας… εδώ ήρθαμε να περάσουμε καλά γιατί μας εμποδίζετε;

Happiness is a warm gun?