Μέρες κατάνυξης

αυτές τις μέρες όταν οι άλλοι θα ακούνε το γαϊτάνο και τη γλυκερία να κλαψουρίζουν εσείς εκούστε εναλλακτίκ κλάψα στο νέο Podcast που έφτιαξα και φιλοξενείται στο PanoKatoRadio… ΠΡΟΣΟΧΗ: Δε συμμετέχει ο ΠάνωςΚ

Περί πορνείας και φεμινισμού

δημοσιεύω εδώ μια μετάφραση μιας ομιλίας που έγινε εκ μέρους της Feminist Fightback για το Sex Worker Open University, 1^η Απρίλη 2009 ::

:: Οι φεμινίστριες χρειάζονται τι εργάτριες του σεξ όσο και οι εργάτριες του σεξ χρειάζονται τις φεμινίστριες. ::

Λοιπόν σε ένα φόρουμ σαν κι αυτό, είναι μάλλον δήλωση του αυτονόητου να πούμε ότι πολλές φεμινίστριες είναι εργάτριες του σεξ και οι εργάτριες του σεξ είναι συχνά φεμινίστριες. Παρόλα αυτά, νομίζω πως θα συμφωνούσαμε επίσης πως έξω από αυτό το δωμάτιο, οι φεμινίστριες και οι εργάτριες του σεξ γενικά αντιμετωπίζονται σαν αντιθετικές ομάδες, ακόμα κι από τις ίδιες τις φεμινίστριες και τις εργάτριες του σεξ.

Μιλάω σήμερα εδώ σαν ακτιβίστρια της Feminist Fightback (Φεμινιστική Αντεπίθεση) η οποία έχει επιχειρήσει να δημιουργήσει δεσμούς ανάμεσα στο φεμινιστικό κίνημα και το κίνημα των εργατριών του σεξ. Θέλω να επιχειρηματολογήσω πάνω στο ότι οι φεμινίστριες χρειάζονται τις εργάτριες του σεξ ακριβώς όσο και το κίνημα των εργατριών του σεξ χρειάζεται το φεμινισμό. Με άλλα λόγια, θέλω να σκεφτώ γύρω από το πως μια φεμινιστική οπτική στην εργασία του σεξ μπορεί να βοηθήσει να αναπτυχθούν και να ενδυναμωθούν πολιτικά και τα δυο κινήματα.

Η Feminist Fightback είναι ένα δίκτυο σοσιαλιστριών και αντικαπιταλιστών φεμινιστριών, το οποίο προέκυψε από δυο μεγάλα συνέδρια που κάναμε το 2006 και το 2007. Από τότε συναντιόμαστε τακτικά στο Λονδίνο και πρόσφατα ξεκινήσαμε κι άλλη μια ομάδα στο Μάντσεστερ. Ασχοληθήκαμε με μια ευρεία κλίμακα δραστηριοτήτων, με θέματα που ποικίλουν από την αναπαραγωγική ελευθερία, ως την στήριξη της απεργίας των καθαριστριών του μετρό, ως την αντίθεση σε στρατόπεδα κράτησης αιτούντων ασύλου, πήγαμε ως και σε σχολεία για να μιλήσουμε για το φεμινισμό. Αλλά συχνότερα χαρακτηριζόμαστε ενός του φεμινιστικού κινήματος ως «οι άνθρωποι που στηρίζουν την πορνεία».

Αυτό συμβαίνει γιατί στηρίζουμε την αποεγκληματοποίηση της βιομηχανίας τους σεξ και το δικαίωμα των εργατριών του σεξ στο συνδικαλισμό. Και έχουμε κάνει πολλή δουλειά σε συμμαχία με οργανώσεις εργατριών του σεξ. Μερικά μέλη της FIghtback, για παράδειγμα, συμμετείχαν στο x:talk, ένα εγχείρημα εργατριών του σεξ που παρέχει δωρεάν μαθήματα αγγλικών για μετανάστριες στη βιομηχανία του σεξ. Η Feminist Fightback, οργάνωσε επίσης και μια δράση κόκκινης ομπρέλας σε διάφορες φεμινιστικές πορείες, απαιτώντας ασφαλείς δρόμους για τις εργάτριες του σεξ. Στήσαμε ένα εργαστήρι όπου διερευνήσαμε τους μύθους, τα ήθη και τις μεταναστευτικές πολιτικές που κρύβονται πίσω από τη συζήτηση για το “trafficking”, και μόλις χτες στηρίξαμε τη δημόσια παρέμβαση εργατριών του σεξ, όπου μερικές από εμάς μπλόκαραν το δρόμο για να ανοιχτεί ένα πανώ που έγραφε « οι εργάτριες του σεξ σταματάνε την κυκλοφορία» [σ.τ.μ. λογοπαίγνιο με τις λέξεις traffic που θα πει κυκλοφορία, και trafficking], σε διαμαρτυρία ενάντια στο Νόμο Επιτήρησης και Εγκλήματος [σ.τ.μ. δες σχετικά εδώ > http://www.xtalkproject.net/?p=156] που βρίσκεται στη βρετανική βουλή.

Τέτοιου είδους δράσεις σήμαιναν ότι κάποιες άλλες φεμινίστριες έχουν αρνηθεί να δουλέψουν μαζί μας. Δυστυχώς ο χώρος του συνεδρίου Κοινωνικό Φύλο (Gender)/Φυλή/ Τάξη ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, γιατί μια οργάνωση ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία η οποία αρχικά είχε κλείσει το χώρο για μας αποφάσισε πως δεν μπορούσε να στηρίξει μια εκδήλωση που «παρουσιάζει με γοητεία την πορνεία» (στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο ένα εργαστήρι σε ολόκληρο το συνέδριο που έπιανε το ζήτημα της εργασίας του σεξ).

Αυτή η εμπειρία μας αποκάλυψε την έκταση στην οποία το ζήτημα της εργασίας του σεξ έχει γίνει ΤΟ διαχωριστικό ζήτημα μέσα στο φεμινιστικό κίνημα την παρούσα στιγμή. Παρά όλα τα υπόλοιπα ζητήματα πάνω στα οποία μπορεί να συμφωνούμε, πολλές φεμινίστριες, που στηρίζουν την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ αισθάνονται πως αν πάρεις μια διαφορετική θέση πάνω στο ζήτημα τότε δεν είναι δυνατόν να δουλέψουμε καθόλου από κοινού. Ενώ αυτό είναι εξαιρετικά απογοητευτικό και αντι-παραγωγικό, μας λέει επίσης κάτι σχετικά με τις ευρύτερες προβληματικές πολιτικές γραμμές στο φεμινισμό στη Βρετανία σήμερα.

Οι φεμινίστριες που στηρίζουν την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ (σ.τ.μ. abolitionists) , αυτές που υποστηρίζουν την εγκληματοποίηση της βιομηχανίας του σεξ, που συνηθίζουν να παρουσιάζουν όλες τις εργάτριες του σεξ σαν θύματα, και που αρνούνται να ακούσουν τις οργανώσεις των εργατριών του σεξ – αυτές οι φεμινίστριες μου φαίνεται πως προωθούν ένα πολύ διακριτό είδος φεμινισμού που θέτει την πίστη που πρώτα και κύρια στο κράτος. Αυτές που κάνουν εκστρατείες για το κλείσιμο των κλαμπ με lap dance (σ.τ.μ. ένα είδος χορού όπου η χορεύτρια ή εργάτρια του σεξ χορεύει πάνω στην ποδιά του καθισμένου πελάτη), που στηρίζουν το Σουηδικό μοντέλο, και που υπερμάχονται του Νόμου για την Επιτήρηση και το Έγκλημα της υπουργού εσωτερικών Jacqui Smith, φαίνεται να πιστεύουν πως ο μόνος τρόπος για να βελτιωθούν οι ζωές των γυναικών είναι να κοιτάξουμε πως το κράτος θα επιβάλει αλλαγές από τα πάνω. Δεν εμπιστεύονται τις γυναίκες να αλλάξουν τις ίδιες τους τις ζωές διαμέσου της συλλογικής δράσης, και δεν φαίνεται να πιστεύουν πως ίσως οι άνθρωποι που ξέρουν τι είναι καλύτερο για τις εργάτριες του σεξ είναι οι ίδιες οι εργάτριες του σεξ.

Εν αντιθέσει, η στήριξη της Feminist Fightback στο να οργανωθούν οι εργάτριες του σεξ, μας φαίνεται το μόνο λογικό αποτέλεσμα του φεμινιστικού κινήματος που εμείς θέλουμε να χτίσουμε. Σε απάντηση στο ειλικρινές ενδιαφέρον πολλών φεμινιστριών για τις συνθήκες στη βιομηχανία του σεξ, λέμε ότι ο καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις μια τέτοιου είδους εκμετάλλευση είναι η στήριξη των εργατριών εντός του στο να οργανωθούν για να αλλάξουν τη δουλειά και τις ζωές τους. Αισθανόμαστε επίσης πως αυτή η προσέγγιση είναι η μόνο που συνάδει με την ευρύτερη πολιτική μας στράτευση με την αυτοοργάνωση των εργατριών, με την από τα κάτω προώθηση της αλλαγής και με μια απόρριψη των ηθικιστικών, διδακτικών και αυταρχικών νοοτροπιών στο σεξ. Για εμάς, λοιπόν, αυτή ήταν η μοναδική δυνατή «φεμινιστική» προσέγγιση στο ζήτημα της εργασία του σεξ.

Αυτοί είναι λοιπόν μερικοί από τους λόγους για τους οποίους οι φεμινίστριες πρέπει να στηρίζουν τις εργάτριες του σεξ, αλλά γιατί πιστεύω ότι ο κίνημα των εργατριών του σεξ χρειάζεται το φεμινισμό; Λοιπόν, ενώ αναγνωρίζουμε ότι οι εργάτριες του σεξ είναι όλων των κοινωνικών φύλων –γυναίκες, άντρες και τρανς- πρέπει να αναγνωρίσουμε επίσης ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργατριών του σεξ είναι γυναίκες. Και επίσης ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί η βιομηχανία του σεξ λειτουργεί με αυτό τον τρόπο αν δεν δούμε τις δυναμικές των έμφυλων δυνάμεων που λειτουργούν εντός του.

Δεν το εννοώ αυτό με κάποιον αφηρημένο τρόπο – ότι πρέπει να έχουμε μια τέλεια ανάλυση της εργασίας του σεξ ή κάτι τέτοιο. Το λέω με την έννοια του ότι χρειαζόμαστε το φεμινισμό ώστε να αγωνιστούμε για να νικήσουμε. Για παράδειγμα, ένας από τους λόγους που ιστορικά οι εργάτριες του σεξ έχουν στιγματιστεί έχει να κάνει πολύ με την επιθυμία για ρύθμισης της γυναικείας σεξουαλικής δραστηριότητας – οι πόρνες ήταν γυναίκες που δεν συμπεριφέρονταν όπως έπρεπε- και η θέληση για έλεγχο πάνω στα γυναικεία σώματα συνεχίζει να διαμορφώνει μεγάλο μέρος των καταπιεστικών νομοθεσιών ενάντια στις εργάτριες του σεξ σε όλο τον κόσμο. Πρέπει επίσης να σταματήσουμε ανθρώπους όπως η Jacqui Smith που ιδιοποιείται το «φεμινισμό» για τις δικές της αηδιαστικές αντι-γυναικείες, αντι-μεταναστευτικές πολιτικές, ώστε να μπορούμε να της απαντάμε όταν λέει ότι οποιοσδήποτε θέλει να σταματήσει η βία ενάντια στις γυναίκες πρέπει να στηρίζει την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ.

Και στην Feminist Fightback, δεν είμαστε μόνο φεμινίστριες αλλά αντικαπιταλίστριες φεμινίστριες. Και ένα από τα πιο ολισθηρά επιχειρήματα που τίθεται από κάποιες φεμινίστριες που στηρίζουν την κατάργηση αυτή τη στιγμή, είναι αυτό σχετικά με την καπιταλιστική φύση της παγκόσμιας βιομηχανίας του σεξ – σχετικά με τα τεράστια κέρδη που βγάζουν οι όμοιοι του Peter Stringfellow (σ.τ.μ. βρετανός ιδιοκτήτης νυχτερινών μαγαζιών) από τη δουλειά άλλων. Αυτό θέτει βέβαια σε αμφισβήτηση και το ζήτημα της επιλογής. Φυσικά είναι ζωτικής σημασίας να αμφισβητηθεί η ιδέα ότι όλες οι εργάτριες του σεξ εξαναγκάζονται στην πορνεία ενάντια στη θέλησή τους, και να δείξουμε ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να δουλέψουν στη βιομηχανία του σεξ για μια πληθώρα λόγων. Παρόλα αυτά δεν πιστεύω πως η φιλελεύθερη ιδέα της επιλογής είναι κατάλληλη για να εξηγήσεις ή να αντιτεθείς στις συνθήκες που υπάρχουν μέσα στη βιομηχανία του σεξ. Δεν είναι αρκετό να πούμε πως θα έπρεπε όλες να είμαστε ελεύθερες να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τα σώματά μας και αυτό είναι. Κανείς δεν είναι ελεύθερος, στην κοινωνία μας, την ώρα που πρέπει δουλέψουμε για να μείνουμε ζωντανές, και όταν πρέπει να συνδιαλλασσόμαστε με ισχυρές δυνάμεις που περιορίζουν και ελέγχουν το πώς εκφράζουμε τη σεξουαλικότητά μας. Ενώ το να απαιτήσουμε το δικαίωμα στη δουλειά πρέπει να είναι το σημείο εκκίνησης για το κίνημα των εργατριών του σεξ, πρέπει να είμαστε ικανές να το ξεπεράσουμε και να δούμε όλες τις άλλες μορφές εκμετάλλευσης που συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα (μετανάστευση κ.λ.π.).

Έτσι ίσως αυτό είναι κάτι που όλες μπορούμε να συζητήσουμε για λίγο, αλλά θέλω να τελειώσω καλώντας όχι μόνο για ένα κίνημα φεμινιστριών εργατριών του σεξ, αλλά επίσης για ένα κίνημα εργατριών του σεξ που αμφισβητεί τόσο τα αφεντικά όσο και αυτές που υποστηρίζουν την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ. Πρέπει να είμαστε σε θέση να μιλάμε για το πώς εργάτριες του σεξ που οργανώνονται μπορούν να βρουν τρόπους να σταματήσουν την εκμετάλλευση όχι μόνο στη βιομηχανία του σεξ, ή στο χώρο εργασίας, αλλά να τη σταματήσουν τελεία.

Παραπομπές/ Διαβάστε επίσης (στα αγγλικά)

1. Feminist Fightback

2. Sex worker open university

3. x:talk

4. Sex, work & gilles dauve

[αφίσα του σωματείου εκδιδόμενων προσώπων

ελλάδος, από αθήνα. "κλεμμένη" από indymedia]

Η ζωή σαν αναπαράσταση με δόλωμα το γραφιστικό περιτύλιγμα

…η εργασία του [προλεταριάτου] κατέχει ήδη στην άμεση εμφάνισή της τη γυμνή και αφηρημένη μορφή του εμπορεύματος, ενώ στις άλλες μορφές αυτή η δομή κρύβεται πίσω από ένα προσωπείο «πνευματικής εργασίας», «υπευθυνότητα», κ.λ.π. (κάποτε πίσω από μορφές «πατερναλισμού»), και όσο πιο βαθιά η πραγμοποίηση διεισδύει στην ψυχή του πωλητή του έργου του ως εμπορεύματος, τόσο περισσότερο αυτό το φαινόμενο γίνεται αυταπάτη (δημοσιογραφία).

Γκέοργκ Λούκατς, Ιστορία και ταξική συνείδηση

Αυτό το απόσπασμα έλεγα θα το χρησιμοποιήσω κάποια στιγμή γιατί είναι και πολύ γαμάτο και να που ήρθε η ώρα τώρα που τα πήρα στο κρανίο με κάτι δημοσιογράφους. Καταρχήν πως το αντιλαμβάνομαι εγώ. Μακράν πέρα του ισοπεδωτικού «αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι», το οποίο φρόντισαν να καταρρίψουν στην πράξη κατά τη διάρκεια του Δεκέμβρη κάποιοι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, δείχνοντας πέραν αμφιβολίας ότι δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ρουφιάνοι, εγώ καταλαβαίνω πως ένας δημοσιογράφος είναι εξίσου αλλοτριωμένος με έναν οποιοδήποτε άλλο εργαζόμενο ή προλετάριο που κάνει ας πούμε μια σκατοδουλειά π.χ. χειρωνακτικού τύπου (δειτε π.χ. εδώ πόσο σκατοδουλειά μπορεί να είναι η δημοσιογραφία). Παράλληλα το επάγγελμα αυτό δεν αποτελεί κανένα προνομιακό πεδίο για την άσκηση ριζοσπαστικής κριτικής/ πράξης. Μόνο οι ρίξεις με την εργοδοσία και η άρνηση του ίδιου του ρόλου του δημοσιογράφου εξασφαλίζουν μια τέτοια προοπτική. Αν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο το μόνο που μπορεί να κάνει ένας δημοσιογράφος, είναι να εξαπατά τον εαυτό του περί προοδευτισμού, ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνει τίποτα άλλο παρά τη δουλειά του συστήματος.

Για να πάμε λοιπόν και παραπέρα νομίζω πως έχει παραγίνει το κακό με την εναλλακτική δημοσιογραφία στην Ελλάδα. Free press έντυπα, ένθετα τύπου schooligan (μη χέσω), ψευτοπροοδευτικά περιοδικά συνθέτουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι των έντυπων κυρίως (αλλά όχι μόνο) Μ.Μ.Ε. που εξαπλώνονται πουλώντας «επαναστατική» μούρη εκμεταλλευόμενα τις ψευδαισθήσεις των δημοσιογράφων τους και τις επιχειρηματικές εκλάμψεις των μάνατζερ τους, έχοντας σημαντική απήχηση σε νεολαιίστικο κυρίως κοινό. Θα μπορούσα να σκεφτώ άπειρα παραδείγματα, από το εμετικό «κίνημα θετικής ενέργειας Amita – motionistas» (α λα Σαντινίστας, ζαπατίστας), μέχρι το ένθετο αφιέρωμα στο Dada που είχα συναντήσει κάποτε σε κάποια εφημερίδα, του οποίου όλα τα κείμενα και οι εικονογραφήσεις έφεραν ευδιάκριτα υπογραφές του αυτοθαυμαζόμενου δημιουργού τους και σημάνσεις copyright (μπλιαχ), μέχρι το περιοδικό «Εκτός των Τειχών» του δήμου Συκεών το οποίο στο τεύχος του Δεκέμβρη ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσίασε την συνέλευση κατοίκων που έγινε στο κατειλημμένο δημαρχείο Συκεών, ως δημοτική πρωτοβουλία δίνοντας, ταυτόχρονα τα απαραίτητα διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης. Μετά το δεκέμβρη μάλιστα ή και μέσα σε αυτόν μια ολόκληρη στρατιά τέτοιων δημοσιογράφων εισήγαγαν στην ύλη των Μ.Μ.Ε. αυτό τον «προβληματισμό» για τα «αδιέξοδα της νεολαίας», τις αίτιες της συμπεριφοράς του κ.λ.π. κ.λ.π. κρατώντας βέβαια πάντα μια πισινή για όταν θα εγκαλούνταν από τους κρατικούς μηχανισμούς με την κατηγορία ότι προωθούν την «τρομοκρατία». Το αριστερό κομμάτι των Μ.Μ.Ε. ήταν με τα μούτρα χωμένο σ’ αυτή την υπόθεση.

Όπως έγραφαν τα παιδιά της γαλαρίας σε ένα άρθρο τους για την τρομοκρατία «όπως και σε άλλα πεδία αλλοτριωτικής διαμεσολάβησης (κράτος, συνδικάτα)  έτσι και εδώ υπάρχουν «συντηρητικά» και «προοδευτικά» ΜΜΕ. Τα πρώτα προωθούν την όξυνση της αστυνόμευσης, της επιτήρησης και του ελέγχου, ενώ τα δεύτερα συνδυάζουν τα προηγούμενα με εκκλήσεις για ενσωμάτωση των «προβληματικών ομάδων» στην κοινότητα του κεφαλαίου μέσα από κοινωνικά προγράμματα που περιλαμβάνουν επίσης χαρακτηριστικά καταναγκαστικής επανένταξης στην εργασά (workfare).».

Πράγματι αν παρατηρήσουμε π.χ. τα πιο «προοδευτικά» τμήματα του τύπου, από την ομάδα του ιού, ως τα άρθρα για τη μανωλάδα, το τράφικινγκ, την κούνεβα τις εργολαβίας και τους νοικιασμένους εργάτες, όλα έχουν το εξής χαρακτηριστικό: επικεντρώνουν σε μια οπτική ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν τους απασχολεί η εκμετάλλευση εν γένει αλλά η ακραία εκμετάλλευση και ειδικά αυτή που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατ επέκταση το δημοκρατικό αίσθημα.

Αν πάρουμε λοιπόν για παράδειγμα το ζήτημα των εργολαβιών στο Α.Π.Θ.  πέρασε στη δημόσια σφαίρα (αλλά δυστυχώς έμεινε και σαν εντύπωση από τη συνέλευση της συγκλήτου) πως -στα λόγια τουλάχιστον- υπάρχει μια κοινή άποψη για το ζήτημα των εργολαβιών. Ούτε οι καταληψίες τις θέλουν ούτε οι πρυτανικές αρχές, ούτε οι ακραίοι ούτε οι δημοκράτες. Ούτε οι «κουκουλοφόροι» ούτε ο «ευυπόληπτος Μάνθος». Έτσι μια σύγκρουση με κατά τη γνώμη μου πολύ βαθύτερο περιεχόμενο κάποιοι κατόρθωσαν να την παρουσιάσουν σαν σύγκρουση μορφών. Όλοι θέλουν να φύγουν οι εργολαβίες (περιεχόμενο) αλλά  διαφωνούν στο τρόπο: με καταλήψεις ή δια της νομικής οδού (μορφή). Η άποψη αυτή φυσικά αγνοεί πως μορφή και περιεχόμενο συνδέονται βαθιά και φυσικά σε ένα μεγάλο κομμάτι όσων συμμετείχαν στο συγκεκριμένο αγώνα, δεν πέρασαν αυτά τα δημοσιογραφικά κολπάκια.

Πάμε παρακάτω λοιπόν. Στο επίδικο του ποστ μας. Στο εναλακτίκ, φρη πρες σκατο περιοδικό LiFO δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τίτλο Παράνομοι στο μετρό: πιάσε με αν μπορείς.

Με λίγα λόγια αυτό το άρθρο προσπαθεί να καταρρίψει τον «αστικό μύθο της αυστηρής λειτουργίας του μετρό!!!

>το ερευνητικό ερώτημα: Αναρωτηθήκαμε γιατί όταν μπαίνουμε στους χώρους του μετρό ξαφνικά γινόμαστε εξαιρετικά νομοταγείς και πολιτισμένοι.

>η μέθοδος: Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα πείραμα σε σταθμούς του μετρό της Αθήνας.

>οι διαβεβαιώσεις περί μη υπέρβασης των ορίων: Εννοείται ότι ο σκοπός μας δεν ήταν να ρυπάνουμε ή να βάλουμε σε κίνδυνο τον εαυτό μας αλλά απλά πράγματα όπως να φάμε, να πιούμε και να περάσουμε την ώρα μας καθισμένοι στους χώρους του μετρό, παρακολουθώντας τους επιβάτες. [...]Ακυρώσαμε λοιπόν τα εισιτήριά μας…

>Το συμπέρασμα: Έχουμε περάσει σχεδόν τρεις ώρες υπογείως, τρώγοντας, πίνοντας και σαχλαμαρίζοντας, τελείως ανενόχλητοι και χαρούμενοι που έχουμε καταφέρει να καταρρίψουμε το μύθο της αυστηρής λειτουργίας του μετρό.

[ όλα τα υπογραμμισμένα από το άρθρο]

Είναι εκπληκτικό αυτό που περιγράφεται στο εξής άρθρο. Οι εμπνευστές του λοιπόν τι έκαναν προέβησαν σε μια σειρά παράνομων πράξεων (φυσικά μιλάμε για αστεία πράγματα) για να αποδείξουν τι… ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο νομίζουμε όσον αφορά το βιοπολιτικό έλεγχο μέσα στο μετρό!!! Βέβαια κουβέντα δε γίνεται για το τι γίνεται αν κάποιος άλλος (ίσως λίγο πιο λούμπεν, ίσως λιγότερο έλλην, ή περισσότερο εξαρτημένος από ναρκωτικά και σίγουρα όχι δημοσιογράφος της Lifo) κάνει τα ίδια πράγματα όπως αυτοί στο μετρό. Επίσης δε μας είπαν τι συμβαίνει αν  γίνει κάτι «πιο σοβαρό» στο μετρό όπως π.χ. η μη ακύρωση εισιτηρίου, ή μια πορεία (εγώ πάντως θυμάμαι κάτι μαθητές κλεισμένους σαν ποντίκια στο μετρό να τρώνε ξύλο και χημικά απ’ τους μπάτσους το δεκέμβρη), ή ένα ακόμα εντελώς τυχαίο παράδειγμα μια συνδικαλιστική δράση σε εργασιακό χώρο από κάποιον εργαζόμενο στην καθαριότητα του μετρό…

Το σύστημα λειτουργίας της Α.Μ.Ε.Λ. λειτούργησε εξ αρχής βασιζόμενο στη θεωρία της μηδενική ανοχής (Zero tolerance). Για τη θεωρία αυτή κανένα έγκλημα (παραβατική συμπεριφορά ή παραβίαση κανονισμών) δεν είναι μικρό, δηλαδή κάθε παραβατική συμπεριφορά για εμάς θεωρείται σοβαρή και ως εκ τούτου θέμα για να ασχοληθούμε. Τουναντίον, κάθε παρέκκλιση από τους νόμους ή τους κανονισμούς ελέγχεται, έτσι ώστε η μικρότερη παραβατική συμπεριφορά (π.χ. επαιτεία) να μην ακολουθηθεί από μια μεγαλύτερη (κλέψιμο) και αυτή από μια ακόμη μεγαλύτερη όπως π.χ. μια ληστεία.

Μετρό, Ενημερωτική έκδοση της Αττικό Μετρό Εταιρία Λειτουργίας Α.Ε.

Τα πράγματα νομίζω είναι περισσότερο κι από ξεκάθαρα. Στον αντεστραμμένο κόσμο του θεάματος μια «παράνομη πράξη» μπορεί να παρουσιάζεται σαν απείθαρχη συμπεριφορά ενάντια σε καταπιεστικούς κανονισμούς, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί προς όφελος της κυρίαρχης ιδεολογίας χωρίς κανένα πρόβλημα. Άλλωστε το είπαμε τα «συντηρητικά» ΜΜΕ χρειάζονται και το «προοδευτικό» συμπλήρωμα τους σ’ αυτήν τη σύγχρονη δημοκρατία της εικόνας, και κάποιοι συνεχίζουν να χάσκουν με το στόμα ανοιχτό σα χάνοι εντυπωσιασμένοι από τα ψευδο-καλλιτεχνικά γραφιστικά μπιχλιμπίδια και την ιλουστρασιόν επαναστατικότητα.

Και για του λόγου το αληθές, το εν λόγω άρθρο έλαβε και την εκ δεξιών κριτική που του αρμόζει τόσο από τους σχολιαστές του στην ιστοσελίδα του Lifo όσο και στο παρακάτω blog > Πιάστε τους να ησυχάσουμε όπου τόσο η συγγραφέας του άρθρου όσο και το LiFO εγκαλούνται γιατί προωθούν παραβατικά πρότυπα, γιατί θέλουν να καταστρέψουν την όαση του μετρό (sic), και γιατί προωθούν την βρώμα και το μη σεβσασμό του πλησίον (ό,τι να ναι).

Και επειδή ξέρω ότι έγραψα πολύ λίγα και δε σας φτάνουν, για περαιτέρω σχετικά επί του θέματος πράγματα:

1. Ένα παλιό μου ποστ σχετικο-ασχετο

2. Το μετρό ως βιοπολιτική συνθήκη και ο ρόλος της καθαριότητας στο αθηναϊκό παράδειγμα

3. Θέσεις για το μικροαστισμό και την αντικουλτούρα στην Ελλάδα, Τα Παιδιά Της Γαλαρίας (τχ. 3, 4, 5)

4. Πως ο Κακλαμάνης εξαγοράζει τα Μ.Μ.Ε. – η περίπτωση της LiFO

UPDATE: άλλο ένα παράδειγμα (που πλησιάζει ενδεχομένως και τα όρια της μυθοπλασίας) για τη φυλλάδα Lifo μοιράστηκε μαζί μας ο/η mindcrime >http://www.lifo.gr/content/x6/1900

εmβedμεντ jουkeμποκs

[λεονaρd κοhεn - φιρst wε τεηk μανhaτταν * ]

κάθε μέρα που περνάει είναι μια μικρή νίκη ενάντια στα μικροαστικά όνειρα της μαμάκας μας…

don t wanna be on top of yr list, i have never been properly kissed [tricky εξ ακοής κατά τας παρθενικές ακροάσεις του άσματος]

stranger here myself, kurt weill. εξαιρετικό τραγούδι… υπάρχει σε επσης εξαιρετική διασκευή στον καινούριο δίσκο της masha qrella  αλλά σαυτό το youtube λουφάρουν > download αμέσως!!!

ορίστε και ένα βιντεοκλιπ που γύρισα με την αγαπημενη μου για να μπω στη μύτη του βα.αλ.