Απόσπασμα

Υπόψιν τμήματος εκδόσεων,

Περιοδικού Auto Moto Sport,

για το διαγωνισμό «λογοτεχνία και αυτοκίνητο».

Το αυτοκίνητο το βράδυ είναι ένας κλωβός ενίσχυσης των σκέψεων. Αυτό το έχουν παρατηρήσει πολλοί οδηγοί που το χρησιμοποιούν για να μετακινούνται στις πόλεις τους μετά τη δύση του ήλιου. Το αστικό τοπίο βέβαια είναι μάλλον απαραίτητη προϋπόθεση για την εκδήλωση αυτής της ιδιότητας του τετράτροχου θαύματος της μηχανικής. Όπως επίσης απαραίτητες προϋποθέσεις είναι και τα κλειστά παράθυρα, έτσι ώστε να μην διασπά τη σκέψη η βοή της πόλης, αλλά και η απουσία κασετοφώνου στο αυτοκίνητο για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Οι κινήσεις της οδήγησης μετατρέπονται σε δεξιότητες που εκδηλώνονται σχεδόν μηχανικά, οι σκέψεις ενισχύονται ξεκινώντας από την ευρεία βάση του οχήματος και ανεβαίνουν στην οροφή του που σιγά σιγά συγκλίνει, αφήνοντας υπόνοιες και για τους μεταφυσικούς μελετητές αυτή της γεωμετρίας για μιας συνάντηση των ακμών του αυτοκινήτου στο άπειρο, αν τις επεκτείνεις, στην κορυφή μιας νοητής πυραμίδας. Όπως συμβαίνει με την ακρόπολη για παράδειγμα. Η εν λόγω ενίσχυση των σκέψεων βέβαια δε σημαίνει και κάποια διευκόλυνση στην εξαγωγή συμπερασμάτων, ή  στην επίλυση των προβλημάτων που απασχολούν τον εκάστοτε οδηγό. Άλλωστε για αυτά τα ζητήματα έχει προβλέψει επαρκώς η σύγχρονη συμβουλευτική. Απλά αυτές απλώνονται στο χώρο, ακόμα και μέσα στα όρια της διάχυτης μορφής τους· οι σκέψεις χωρίς λέξεις, χωρίς σχήμα, χωρίς μορφή, χτυπάνε σαν αεικίνητες σφαίρες στα μεταλλικά τοιχώματα του αυτοκινήτου και στα καλύμματα των καθισμάτων και επιστρέφουν πίσω στο κεφάλι για να ενισχυθούν γεννώντας ακόμα περισσότερες σκέψεις. Μια κατάσταση που σε πρωτόλεια μορφή μπορεί να επιτευχθεί ξαπλώνοντας στο κρεβάτι και φέρνοντας την κουβέρτα πάνω απ’ το κεφάλι σου, δημιουργώντας ένα «κουκούλι»

Αυτές οι ιδιότητες ποτέ δε διαφημίστηκαν στα φυλλάδια των κατασκευαστικών εταιριών, όσο οι αερόσακοι τα διπλά διαφορικά και οι ενισχυμένες αναρτήσεις, ή ακόμα και οι υβριδικές τεχνολογίες, οι φιλικές για το περιβάλλον. Άλλωστε ποιος θα ενδιαφερόταν για ένα αυτοκίνητο που ενισχύει τη σκέψη και μπορεί να προσφέρει στους «οδηγούς με πάθος», ως και την αστρική προβολή. Τι νόημα θα είχε μια τέτοια ιδιότητα αν το φυσικό σου σώμα θα έπρεπε να συνεχίσει να παραμένει στο εσωτερικό του αυτοκινήτου διατρέχοντας τον κίνδυνο να  ισοπεδωθεί στην πρώτη διασταύρωση μέσα σε έναν άμορφο σωρό σιδερικών, όπως συνηθίζεται να λένε στα δελτία ειδήσεων. Ίσως βέβαια με αυτά τα νέα ινδικά μοντέλα να γίνει κάτι. Ίσως να ανοίξουν νέες δυνατότητες για την αγορά. Φανταστείτε ένα μοντέλο «Tata – Lin’ga S’ari-ra. «Ταξιδεύει σώμα και πνεύμα». Ας κάνουμε λίγη υπομονή και ας έχουμε εμπιστοσύνη στους διαφημιστές μας, δεν μας απογοήτευσαν στο παρελθόν και έχουν αποδειχτεί εξαιρετικά ευρηματικοί ώστε να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας.

Για όσους πάλι φοβούνται τέτοιους πειραματισμούς, όπως για όσους κάνουν lsd πάντα με τη συνοδεία ενός trip master, θα πρέπει να υπάρχει και η δυνατότητα του κασετοφώνου. Ένα κουμπί διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Το οποίο από μόνο του βέβαια, προσφέρεται κι αυτό για διαφόρων ειδών σκέψεις και ονειροπολήσεις. Έτσι όπως είναι σαν μια μινιατούρα τσίρκου κλεισμένου σε κουτί, που στην σκηνή του παρελαύνουν οι μουσικοί με μια μόνο εντολή του μεγάλου θιασάρχη οδηγού. Τα κουμπιά στο κασετόφωνο είναι το μαστίγιό του και οι μπάντες υποτελείς για κάποιο παλιό χρέος επαναλαμβάνουν τα ίδια κομμάτια ξανά και ξανά, με τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο πάθος, στην ίδια διαρκή επανάληψη, οι Rolling Stones κάτω απ’ τον αντίχειρά του, να παίζουν το ίδιο τραγούδι κάθε που το δάχτυλό του θα τους δώσει το σήμα για να επαναληφτεί αυτό το σισύφειο μαρτύριο του εγκλεισμού τους. Κι ακόμα πολλά συγκροτήματα για να επιλέξει ο επισκέπτης του θεάματος. Καθένα με το δικό του τμήμα, πάνω σε μια στρόγγυλη πίστα -κάθε τομέας του κύκλου και μια ορχήστρα – που περιστρέφεται όπως οι ροδέλες στα παλιά viewmaster με ένα πάτημα του κουμπιού. Όλα να ικανοποιούν πέρα από την απόδραση την ίδια επιθυμία όπως αυτή που έχει ένα μικρό παιδί να ακούσει ένα παραμύθι κάθε βράδυ απ’ τη δική του αιχμάλωτη σε κουτί μπάντα, απλά γιατί μπορεί να το κάνει ανοίγοντας το καπάκι και λέγοντας: «εμπρός, τι περιμένετε;». Κι ο ρούχλας είναι λα….Ακούραστοι, μηχανικοί οργανοπαίχτες, μαριονέτες κλεισμένες σε ψηφιακή μπιζουτιέρα, να διεγείρονται από τα ηλεκτρικά κυκλώματα που με μικρά ηλεκτροσόκ θα τους μεταφέρουν τις εντολές του οδηγού με τον απόλυτο έλεγχο.

Με σταμάτησαν πάλι οι μπάτσοι για φανάρι. Πρέπει να σταματήσω να γράφω στο τιμόνι. Όμως η έμπνευση έχει μια διεστραμμένη συνήθεια να με επισκέπτεται όταν οδηγώ κι ύστερα όταν γυρνώ σπίτι δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά αν δεν τα καταγράψω. Αν δε θέλω να εξανεμιστεί το εισόδημά μου στα πρόστιμα, μάλλον θα πρέπει να εγκαταλείψω τις λογοτεχνικές μου φιλοδοξίες σύντομα.

Θεσσαλονίκη, 26 Οκτωβρίου

Αλέξης Ρόντος