Μ & Π, η πολιτική ταυτότητα του ελληνικού υπερρεαλισμού, Τ. Καγιάλης

Ένα κειμενάκι που χρωστούσα από την εποχή του ποστ Αριστερό μου παρελθόν πάρτο χαμπάρι. Τώρα που το σκάναρα το ανεβάζω. Η χάλια ποιότητα οφείλεται στο φωτοτυπικό της δημοτικής βιβλιοθήκης, αλλά και στη βαρεμάρα του υπαλλήλου, οπότε κατά το ήμιση δικαιολογείται. Με μια απλή εκτύπωση και λίγη προσπάθεια είναι αναγνώσιμο νομίζω: Μοντερνισμός και πρωτοπορεία.

Για το σύμπαν, τη ζωή και τα πάντα

Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε πριν 2 χρόνια  αν δεν κάνω λάθος έχοντας ένα ψευδολογοτεχνικό χαρακτήρα, ακολουθώντας το παράδειγμα του φούφουτου και χωρίς να έχω ακόμα κάποια σαφή εικόνα για τη μόδα του μπλογκινγκ. Στη συνέχεια απέκτησε επιπλέον τα χαρακτηριστικά ημερολογίου, πολιτικής συζήτησης και κατάθεσης απόψεων (δίνοντας μάλιστα και κάποιο στίγμα με την υποκεφαλίδα). Κάποια στιγμή αναρτήθηκε στο indymedia από κάποιον/α σε μια λίστα “μαυροκόκκινων μπλογκ” και λοιπόν “επαναστατικών” ιστοσελίδων, ενώ παράλληλα αυξάνεται και η επισκεψιμότητα με συνέπεια να το διαβάζουν και άνθρωποι που δεν τους ξέρω-δε με ξέρουν. Εκεί κάπου ξεκινάει μια παρεξήγηση αλλά και ένα πρόβλημα που δεν κατάφερα να αντιμετωπίσω…

Συζητώντας με έναν σύντροφο πριν λίγο καιρό για κάποια δημόσια σχόλια μου, πολιτικού περιεχομένου, στο δίκτυο αλλά και μια ανάρτηση ελαφρά τη καρδία 2 πολιτικών κειμένων χωρίς κανένα σχόλιο μου, μου τέθηκε το ζήτημα πως χρειάζεται  προσοχή στο τι πριμοδοτούμε προς τα έξω. Συζητώντας τις προάλες με το συντροφο coghnorti μου έγινε ακριβώς το ίδιο σχόλιο, με την προσθήκη του ότι μπορεί να υπάρχουν και σκοπιμότητες σε αυτά που καταθέτει κάποιος σαν πολιτικό λόγο, που θα πρέπει πάντα να τις συνεκτιμούμε όταν ασχολούμαστε με κάτι (π.χ. ένα κείμενο).

Αρκετές φορές μου έγινε κριτική για πράγματα που έγραψα ή αναδημοσίευσα και πάντα με βάση το πολιτικό τους περιεχόμενο. Άλλη μια διαφωνία π.χ. με τον σύντροφο faggotantinational μπήκε πάλι όσον αφορά την πριμοδότηση απο μέρους μου του κυρίαρχου λόγου. Ένα ζήτημα δηλαδή κατεξοχήν πολιτικό… (για μια ανάρτηση μάλλον “ελαφρή”)

Έχω φτάσει λοιπόν σε κάποιες διαπιστώσεις. Καταρχήν αυτό το ιστολόγιο απέκτησε μια πολιτική σημασία για έναν κόσμο την οποία εγώ δεν είχα σαφή πρόθεση να προκαλέσω και δεδομένου αυτού ήμουν αρκετά συχνά απρόσεκτος στην εκφορά πολιτικού λόγου λες και επρόκειτο για σημειωματάκια στο facebook. Από την άλλη δεδομένου και του προσωπικού χαρακτήρα του ιστολογίου, για τους αναγνώστες ήταν αρκετά δύσκολο να διαχωρίσουν τις στιγμές προσωπικής έκφρασης από την κατάθεση πολιτικής άποψης σαν τέτοια.

Πως ξεπερνίεται λοιπόν ένα τέτοιο πρόβλημα; Πως συνδυάζεις το προσωπικό και το πολιτικό χωρίς να είσαι διαρκώς στην τσίτα της πολιτικής ορθότητας; Χωρίς να είσαι διαρκώς υπόλογος για οτιδήποτε γράφεις.

Καταρχήν θεωρώ ότι η δημόσια κατάθεση λόγου και η ευκαιρία αλληλεπίδρασης πάνω σε αυτόν που προσφέρει το δίκτυο είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Κι αυτό όχι φυσικά από την άποψη της πολιτικής προπαγάνδας. Άλλωστε ο λόγος που καταθέτουμε συνήθως δεν αφορά βεβαιότητες μας, αλλά πράγματα που διερευνούμε, ερωτήματα που θέτουμε, τρόπους σκέψης που προσπαθούμε να καταλάβουμε, απόψεις που προσπαθούμε να εκμαιεύσουμε κ.λ.π. Για όσα είμαστε βέβαιοι συνήθως δεν έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε…

Ωστόσο, και δεδομένης της ιδεολογικής σύγχυσης που επικρατεί γύρω μας αλλά και στο δίκτυο, μια στοιχειώδης πολιτική συνέπεια επιβάλλει να υπάρχει μια συγκρότηση σε αυτά που λέμε. Κι όχι τη μια μέρα να λέμε κάτι και την άλλη το αντίθετο, όπως συνηθίζεται. Με αυτή την έννοια πράγματι, όπως παρατήρησαν οι σύντροφοι απαιτείται μια σαφήνεια λόγου και μια ειλικρίνια όσον αφορά τα πράγματα που γράφονται. Όχι ξαναλέω, από κάποιο άγχος εγκυρότητας (είναι σωστά αυτά που λέω ή μπαρούφες) το οποίο μόνο στη σιωπή μπορεί να οδηγήσει- αλλά για να αποφευχθεί η διασπορά της σύγχυσης.

Όλα αυτά φυσικά εφόσον δεν τίθεται ζήτημα αμιγώς πολιτικών εγχειρημάτων (π.χ. ενα πολιτκό ιστολόγιο), στα οποία θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω πρέπει να είναι δεδομένα. Στην περίπτωση λοιπόν ενός ιστολογίου σαν αυτό, θεωρώ ότι όπου εκφράζεται πολιτική άποψη αυτή θα πρέπει να εκφράζεται με σαφήνεια ή αλλιώς καθόλου. Ακόμα και η αναδημοσίευση ενός κειμένου θα πρέπει να σχολιάζεται (γιατί αναδημοσιεύεις; συμφωνείς- διαφωνείς, θες να διαδόσεις, συμφωνείς εν μέρει; για προσωπικούς λόγους; τι;).

Μπορεί βέβαια να το ψειρίζω πολύ το θέμα αλλά δεν ξέρω…

Εν τέλει κλείνοντας αυτό το ιστολόγιο θα αποσαφηνίσω κάπως και ένα από τα ζητήματα που θεωρώ ότι έχω αφήσει αρκετά ανοιχτό [με την δημοσίευση της μετάφρασης του κειμένου των aufheben σχόλια πάνω στο "the arcane of reproductive production", που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη], με την έννοια ότι ενδεχομένως μίλησα γι αυτό με αφηρημένο τρόπο,  δηλ. αυτό της παραγωγικής-αναπαραγωγικής εργασίας, με το οποίο ασχολήθηκα γράφοντας διάφορα πράγματα για τη φοιτητική εργασία, αναδημοσιεύοντας ένα κείμενο του Cleaver, γράφοντας στο μπλογκ footprintsinthissnow κ.λ.π. Όσο για άλλα πράγματα που κατατέθηκαν εδώ μέσα με συγκεχυμένο τρόπο ή επισημάνετέ τα μου να δούμε τι γίνεται, ή μάλλον δεν μπορώ να τα εκφράσω σαφέστερα. Όπως και να χει θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν πολλοί αυτοί που έψαχναν εδώ μέσα για απαντήσεις για “το σύμπαν, τη ζωή, και τα πάντα”, οπότε και η έλλειψη θα ναι μικρή. Η ανάγκη κατάθεσης δημόσιου λόγου είναι δεδομένη και συνεχίζει να υπάρχει, ελπίζω τα μέσα που θα επιλεξω από δω και πέρα να είναι περισσότερο ξεκάθαρα και να δημιουργήσουν λιγότερες περιπλοκές…

υ.γ. πφφφ δεν έγραψα τίποτα για το ναρκισσισμό του μπλόγκινγκ γαμώτο.

υ.γ. ουφ μου φυγε ένα βάρος με τον κωλο-αρσέν

Gourmet-prolet.blogspot.com