Στη συνάντηση με το αφεντικό σήμερα έπαιζε συνέχεια στο μυαλό αυτή η ατάκα*. Πολλά νεύρα λέμε…

Ευτυχώς καθάρισε ο “σύντροφος-δικηγόρος”, γιατί κάτι τέτοιοι ξεφτίλες κανονικά θέλουν ροχάλα στη μάπα…

*τι συνειρμός και ταύτιση ήταν αυτή τώρα, με ένα ρώσο νταβατζή που χρησιμοποιεί και σεξιστικές εκφρασεις (:-p) δεν ξέρω [λες να είχες δίκιο ρε faggot? ]. Τον έπνιγε κι αυτόν το δικιο του (sic) φαίνεται… μάλλον γι’ αυτό.

Υπόψιν τμήματος εκδόσεων,

Περιοδικού Auto Moto Sport,

για το διαγωνισμό «λογοτεχνία και αυτοκίνητο».

Το αυτοκίνητο το βράδυ είναι ένας κλωβός ενίσχυσης των σκέψεων. Αυτό το έχουν παρατηρήσει πολλοί οδηγοί που το χρησιμοποιούν για να μετακινούνται στις πόλεις τους μετά τη δύση του ήλιου. Το αστικό τοπίο βέβαια είναι μάλλον απαραίτητη προϋπόθεση για την εκδήλωση αυτής της ιδιότητας του τετράτροχου θαύματος της μηχανικής. Όπως επίσης απαραίτητες προϋποθέσεις είναι και τα κλειστά παράθυρα, έτσι ώστε να μην διασπά τη σκέψη η βοή της πόλης, αλλά και η απουσία κασετοφώνου στο αυτοκίνητο για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Οι κινήσεις της οδήγησης μετατρέπονται σε δεξιότητες που εκδηλώνονται σχεδόν μηχανικά, οι σκέψεις ενισχύονται ξεκινώντας από την ευρεία βάση του οχήματος και ανεβαίνουν στην οροφή του που σιγά σιγά συγκλίνει, αφήνοντας υπόνοιες και για τους μεταφυσικούς μελετητές αυτή της γεωμετρίας για μιας συνάντηση των ακμών του αυτοκινήτου στο άπειρο, αν τις επεκτείνεις, στην κορυφή μιας νοητής πυραμίδας. Όπως συμβαίνει με την ακρόπολη για παράδειγμα. Η εν λόγω ενίσχυση των σκέψεων βέβαια δε σημαίνει και κάποια διευκόλυνση στην εξαγωγή συμπερασμάτων, ή  στην επίλυση των προβλημάτων που απασχολούν τον εκάστοτε οδηγό. Άλλωστε για αυτά τα ζητήματα έχει προβλέψει επαρκώς η σύγχρονη συμβουλευτική. Απλά αυτές απλώνονται στο χώρο, ακόμα και μέσα στα όρια της διάχυτης μορφής τους· οι σκέψεις χωρίς λέξεις, χωρίς σχήμα, χωρίς μορφή, χτυπάνε σαν αεικίνητες σφαίρες στα μεταλλικά τοιχώματα του αυτοκινήτου και στα καλύμματα των καθισμάτων και επιστρέφουν πίσω στο κεφάλι για να ενισχυθούν γεννώντας ακόμα περισσότερες σκέψεις. Μια κατάσταση που σε πρωτόλεια μορφή μπορεί να επιτευχθεί ξαπλώνοντας στο κρεβάτι και φέρνοντας την κουβέρτα πάνω απ’ το κεφάλι σου, δημιουργώντας ένα «κουκούλι»

Αυτές οι ιδιότητες ποτέ δε διαφημίστηκαν στα φυλλάδια των κατασκευαστικών εταιριών, όσο οι αερόσακοι τα διπλά διαφορικά και οι ενισχυμένες αναρτήσεις, ή ακόμα και οι υβριδικές τεχνολογίες, οι φιλικές για το περιβάλλον. Άλλωστε ποιος θα ενδιαφερόταν για ένα αυτοκίνητο που ενισχύει τη σκέψη και μπορεί να προσφέρει στους «οδηγούς με πάθος», ως και την αστρική προβολή. Τι νόημα θα είχε μια τέτοια ιδιότητα αν το φυσικό σου σώμα θα έπρεπε να συνεχίσει να παραμένει στο εσωτερικό του αυτοκινήτου διατρέχοντας τον κίνδυνο να  ισοπεδωθεί στην πρώτη διασταύρωση μέσα σε έναν άμορφο σωρό σιδερικών, όπως συνηθίζεται να λένε στα δελτία ειδήσεων. Ίσως βέβαια με αυτά τα νέα ινδικά μοντέλα να γίνει κάτι. Ίσως να ανοίξουν νέες δυνατότητες για την αγορά. Φανταστείτε ένα μοντέλο «Tata – Lin’ga S’ari-ra. «Ταξιδεύει σώμα και πνεύμα». Ας κάνουμε λίγη υπομονή και ας έχουμε εμπιστοσύνη στους διαφημιστές μας, δεν μας απογοήτευσαν στο παρελθόν και έχουν αποδειχτεί εξαιρετικά ευρηματικοί ώστε να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας.

Για όσους πάλι φοβούνται τέτοιους πειραματισμούς, όπως για όσους κάνουν lsd πάντα με τη συνοδεία ενός trip master, θα πρέπει να υπάρχει και η δυνατότητα του κασετοφώνου. Ένα κουμπί διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Το οποίο από μόνο του βέβαια, προσφέρεται κι αυτό για διαφόρων ειδών σκέψεις και ονειροπολήσεις. Έτσι όπως είναι σαν μια μινιατούρα τσίρκου κλεισμένου σε κουτί, που στην σκηνή του παρελαύνουν οι μουσικοί με μια μόνο εντολή του μεγάλου θιασάρχη οδηγού. Τα κουμπιά στο κασετόφωνο είναι το μαστίγιό του και οι μπάντες υποτελείς για κάποιο παλιό χρέος επαναλαμβάνουν τα ίδια κομμάτια ξανά και ξανά, με τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο πάθος, στην ίδια διαρκή επανάληψη, οι Rolling Stones κάτω απ’ τον αντίχειρά του, να παίζουν το ίδιο τραγούδι κάθε που το δάχτυλό του θα τους δώσει το σήμα για να επαναληφτεί αυτό το σισύφειο μαρτύριο του εγκλεισμού τους. Κι ακόμα πολλά συγκροτήματα για να επιλέξει ο επισκέπτης του θεάματος. Καθένα με το δικό του τμήμα, πάνω σε μια στρόγγυλη πίστα -κάθε τομέας του κύκλου και μια ορχήστρα – που περιστρέφεται όπως οι ροδέλες στα παλιά viewmaster με ένα πάτημα του κουμπιού. Όλα να ικανοποιούν πέρα από την απόδραση την ίδια επιθυμία όπως αυτή που έχει ένα μικρό παιδί να ακούσει ένα παραμύθι κάθε βράδυ απ’ τη δική του αιχμάλωτη σε κουτί μπάντα, απλά γιατί μπορεί να το κάνει ανοίγοντας το καπάκι και λέγοντας: «εμπρός, τι περιμένετε;». Κι ο ρούχλας είναι λα….Ακούραστοι, μηχανικοί οργανοπαίχτες, μαριονέτες κλεισμένες σε ψηφιακή μπιζουτιέρα, να διεγείρονται από τα ηλεκτρικά κυκλώματα που με μικρά ηλεκτροσόκ θα τους μεταφέρουν τις εντολές του οδηγού με τον απόλυτο έλεγχο.

Με σταμάτησαν πάλι οι μπάτσοι για φανάρι. Πρέπει να σταματήσω να γράφω στο τιμόνι. Όμως η έμπνευση έχει μια διεστραμμένη συνήθεια να με επισκέπτεται όταν οδηγώ κι ύστερα όταν γυρνώ σπίτι δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά αν δεν τα καταγράψω. Αν δε θέλω να εξανεμιστεί το εισόδημά μου στα πρόστιμα, μάλλον θα πρέπει να εγκαταλείψω τις λογοτεχνικές μου φιλοδοξίες σύντομα.

Θεσσαλονίκη, 26 Οκτωβρίου

Αλέξης Ρόντος

Z’avez pas lu Kafka ?
Oh lalala lala
Z’avez pas lu Kafka ?
Oh lalala lala
Z’avez pas lu Kafka ?
Oh lalala lala

Je m’donne un mal de chien
Mais je n’comprends pas tout
Je m’donne un mal de chien
Je n’en viens pas à bout
A cause des musiciens
Yeah yeah qui jouent près de moi
Je n’peux pas lire ici
Je n’le répéterai pas
Je n’peux pas lire ici
Hmmm, c’est bête ça
Je n’peux pas lire ici
Ça y est et c’est reparti

Hey dis donc Nino, tu peux pas jouer moins fort ?
Faut que j’me cultive
Hey dis donc Nino, Kafka, c’est pas Astérix !
Moins fort, Nino, j’ai les nerfs qui lâchent !

Grâce à ces musiciens
J’entrevois tout à coup
L’univers kafkaïen
Qui rend les hommes fous
L’univers kafkaïen
Oh yeah, moi je l’ai chez moi
C’est bien le dernier mois
Que je passerai là
Je n’veux plus vivre ici
Je ne resterai pas
Car si je reste ici
Oh yeah ça oui je le vois
Car si je reste ici
Je n’me cultiverai pas
Je n’peux pas lire ici
Car c’est très calé Kafka

ΥΓ. όποιος γαλλοτραφής έχει την ευχαρίστηση ας ρίξει μια μετάφραση, γιατί τα δικά μου γαλλικά είναι λίγο φτωχά και ντρέπομαι να το κάνω…

ΥΓ 2. δωράκι

* όλα τα επεισόδια εδώ: http://www.youtube.com/view_play_list?p=86896A868AA787E3

** περισσότερες εξωγήινες δημιουργίες εδώ> http://www.johnlurieart.com/art/

Πως γίνεται κάθε τόσο,

σ’ ένα τυχαίο μου πέρασμα

μια καθημερινή συναναστροφή,

μια συνηθισμένη ασχολία,

στις πιο αναπάντεχες στιγμές,

πως γίνεται,

να με λιώνει βάρος χιλιάδων τόνων, ασήκωτο;

Εγώ που ακολουθούσα με θέρμη τις οδηγίες του προπονητή μου,

Και κατέρριπτα όλα τα ρεκόρ,

πρώτος στις επικύψεις, τις κάμψεις και τους επιτόπιους πήδους˙

εγώ,

μόνιμος θαμώνας των γυμναστηρίων.

Πως γίνεται?

…όλη η ελλάδα ένα πάρτυ

γιατί όπως είχε πει και ο ανδρέας, η αλλαγή ή θα είναι γιορτή, ή δε θα είναι τίποτα…

Τώρα με τις εκλογές και το κουβεντολόι που έχει ξεσπάσει στα διάφορα καφενεία μου ήρθε στο μυαλό μια ταινία. Αλλά ας εξηγήσω το συνειρμό. Πρόκειται για τις συνήθεις ερωτήσεις που εμφανίζουν έξαρση τέτοιο καιρό, του τύπου “και πως θα γίνει με τον κομμουνισμό”, “μα τι θα γίνει αν δεν υπάρχει κράτος” , “πώς γίνεται να είναι όλοι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν” και ούτω καθεξής οι οποίες τελικά καταλήγουν στο “γιατί στη Ρωσία καλύτερα ήταν;”.

το Lunacy  ή Šílení του Svankmajer και ο κεντρικός  άξονας,  που βρίσκεται πίσω από την ιστορία που προσπαθεί να διηγηθεί, θυμίζει τέτοιου επιπέδου κουβέντα, παρόλο που προσπαθεί να είναι κάτι παραπάνω. Να είναι δηλαδή -με τα λόγια του σκηνοθέτη- μια απεικόνιση ενός debate που υποτίθεται υπάρχει στη σφαίρα της ιδεολογίας όσον αφορά το πως λειτουργεί ένα ψυχιατρικό ίδρυμα: απόλυτη ελευθερία ή απόλυτος έλεγχος. Ο Svankmajer εφαρμόζει αυτές τις μεθόδους στο φανταστικό του άσυλο και καταλήγει πως και οι δύο μέθοδοι είναι …εξτρεμιστικές. Ξεχνάει βέβαια πως η ελευθερία δεν είναι ούτε μέθοδος ούτε συγκεκριμένο σχέδιο που το παίρνεις και το εφαρμόζεις, αλλά είναι περισσότερο μια διαδικασία. Ενηγουέη. Η ταινία είναι παρόλα αυτά πολύ καλή και την προτείνω ανεπιφύλαχτα και για τους οπαδούς του animation αλλά και για τους μη μυημένους

enjoy

trailer

try (απόσπασμα )

α]

κάτι περίεργο συμβαίνει με αυτόν τον πίνακα του Γύζη. όχι δεν είναι το φλυτζανάκι του λουμίδη, που ο φιλάργυρος μοναχός άφησε επίτηδες να του χυθεί το καϊμάκι για να “πάρει λεφτά”, ούτε οι φωτοσκιάσεις. Είναι κάτι σκοτεινό και μυστήριο, ίσως να ναι…  ο αντίχριστος μέσα στο κοριτσάκι

β]

Όσο για το επόμενο βίντεο έχω μείνει άφωνος…

hurray for the riff raff