Ένα κειμενάκι που χρωστούσα από την εποχή του ποστ Αριστερό μου παρελθόν πάρτο χαμπάρι. Τώρα που το σκάναρα το ανεβάζω. Η χάλια ποιότητα οφείλεται στο φωτοτυπικό της δημοτικής βιβλιοθήκης, αλλά και στη βαρεμάρα του υπαλλήλου, οπότε κατά το ήμιση δικαιολογείται. Με μια απλή εκτύπωση και λίγη προσπάθεια είναι αναγνώσιμο νομίζω: Μοντερνισμός και πρωτοπορεία.

Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε πριν 2 χρόνια  αν δεν κάνω λάθος έχοντας ένα ψευδολογοτεχνικό χαρακτήρα, ακολουθώντας το παράδειγμα του φούφουτου και χωρίς να έχω ακόμα κάποια σαφή εικόνα για τη μόδα του μπλογκινγκ. Στη συνέχεια απέκτησε επιπλέον τα χαρακτηριστικά ημερολογίου, πολιτικής συζήτησης και κατάθεσης απόψεων (δίνοντας μάλιστα και κάποιο στίγμα με την υποκεφαλίδα). Κάποια στιγμή αναρτήθηκε στο indymedia από κάποιον/α σε μια λίστα “μαυροκόκκινων μπλογκ” και λοιπόν “επαναστατικών” ιστοσελίδων, ενώ παράλληλα αυξάνεται και η επισκεψιμότητα με συνέπεια να το διαβάζουν και άνθρωποι που δεν τους ξέρω-δε με ξέρουν. Εκεί κάπου ξεκινάει μια παρεξήγηση αλλά και ένα πρόβλημα που δεν κατάφερα να αντιμετωπίσω…

Συζητώντας με έναν σύντροφο πριν λίγο καιρό για κάποια δημόσια σχόλια μου, πολιτικού περιεχομένου, στο δίκτυο αλλά και μια ανάρτηση ελαφρά τη καρδία 2 πολιτικών κειμένων χωρίς κανένα σχόλιο μου, μου τέθηκε το ζήτημα πως χρειάζεται  προσοχή στο τι πριμοδοτούμε προς τα έξω. Συζητώντας τις προάλες με το συντροφο coghnorti μου έγινε ακριβώς το ίδιο σχόλιο, με την προσθήκη του ότι μπορεί να υπάρχουν και σκοπιμότητες σε αυτά που καταθέτει κάποιος σαν πολιτικό λόγο, που θα πρέπει πάντα να τις συνεκτιμούμε όταν ασχολούμαστε με κάτι (π.χ. ένα κείμενο).

Αρκετές φορές μου έγινε κριτική για πράγματα που έγραψα ή αναδημοσίευσα και πάντα με βάση το πολιτικό τους περιεχόμενο. Άλλη μια διαφωνία π.χ. με τον σύντροφο faggotantinational μπήκε πάλι όσον αφορά την πριμοδότηση απο μέρους μου του κυρίαρχου λόγου. Ένα ζήτημα δηλαδή κατεξοχήν πολιτικό… (για μια ανάρτηση μάλλον “ελαφρή”)

Έχω φτάσει λοιπόν σε κάποιες διαπιστώσεις. Καταρχήν αυτό το ιστολόγιο απέκτησε μια πολιτική σημασία για έναν κόσμο την οποία εγώ δεν είχα σαφή πρόθεση να προκαλέσω και δεδομένου αυτού ήμουν αρκετά συχνά απρόσεκτος στην εκφορά πολιτικού λόγου λες και επρόκειτο για σημειωματάκια στο facebook. Από την άλλη δεδομένου και του προσωπικού χαρακτήρα του ιστολογίου, για τους αναγνώστες ήταν αρκετά δύσκολο να διαχωρίσουν τις στιγμές προσωπικής έκφρασης από την κατάθεση πολιτικής άποψης σαν τέτοια.

Πως ξεπερνίεται λοιπόν ένα τέτοιο πρόβλημα; Πως συνδυάζεις το προσωπικό και το πολιτικό χωρίς να είσαι διαρκώς στην τσίτα της πολιτικής ορθότητας; Χωρίς να είσαι διαρκώς υπόλογος για οτιδήποτε γράφεις.

Καταρχήν θεωρώ ότι η δημόσια κατάθεση λόγου και η ευκαιρία αλληλεπίδρασης πάνω σε αυτόν που προσφέρει το δίκτυο είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Κι αυτό όχι φυσικά από την άποψη της πολιτικής προπαγάνδας. Άλλωστε ο λόγος που καταθέτουμε συνήθως δεν αφορά βεβαιότητες μας, αλλά πράγματα που διερευνούμε, ερωτήματα που θέτουμε, τρόπους σκέψης που προσπαθούμε να καταλάβουμε, απόψεις που προσπαθούμε να εκμαιεύσουμε κ.λ.π. Για όσα είμαστε βέβαιοι συνήθως δεν έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε…

Ωστόσο, και δεδομένης της ιδεολογικής σύγχυσης που επικρατεί γύρω μας αλλά και στο δίκτυο, μια στοιχειώδης πολιτική συνέπεια επιβάλλει να υπάρχει μια συγκρότηση σε αυτά που λέμε. Κι όχι τη μια μέρα να λέμε κάτι και την άλλη το αντίθετο, όπως συνηθίζεται. Με αυτή την έννοια πράγματι, όπως παρατήρησαν οι σύντροφοι απαιτείται μια σαφήνεια λόγου και μια ειλικρίνια όσον αφορά τα πράγματα που γράφονται. Όχι ξαναλέω, από κάποιο άγχος εγκυρότητας (είναι σωστά αυτά που λέω ή μπαρούφες) το οποίο μόνο στη σιωπή μπορεί να οδηγήσει- αλλά για να αποφευχθεί η διασπορά της σύγχυσης.

Όλα αυτά φυσικά εφόσον δεν τίθεται ζήτημα αμιγώς πολιτικών εγχειρημάτων (π.χ. ενα πολιτκό ιστολόγιο), στα οποία θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω πρέπει να είναι δεδομένα. Στην περίπτωση λοιπόν ενός ιστολογίου σαν αυτό, θεωρώ ότι όπου εκφράζεται πολιτική άποψη αυτή θα πρέπει να εκφράζεται με σαφήνεια ή αλλιώς καθόλου. Ακόμα και η αναδημοσίευση ενός κειμένου θα πρέπει να σχολιάζεται (γιατί αναδημοσιεύεις; συμφωνείς- διαφωνείς, θες να διαδόσεις, συμφωνείς εν μέρει; για προσωπικούς λόγους; τι;).

Μπορεί βέβαια να το ψειρίζω πολύ το θέμα αλλά δεν ξέρω…

Εν τέλει κλείνοντας αυτό το ιστολόγιο θα αποσαφηνίσω κάπως και ένα από τα ζητήματα που θεωρώ ότι έχω αφήσει αρκετά ανοιχτό [με την δημοσίευση της μετάφρασης του κειμένου των aufheben σχόλια πάνω στο "the arcane of reproductive production", που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη], με την έννοια ότι ενδεχομένως μίλησα γι αυτό με αφηρημένο τρόπο,  δηλ. αυτό της παραγωγικής-αναπαραγωγικής εργασίας, με το οποίο ασχολήθηκα γράφοντας διάφορα πράγματα για τη φοιτητική εργασία, αναδημοσιεύοντας ένα κείμενο του Cleaver, γράφοντας στο μπλογκ footprintsinthissnow κ.λ.π. Όσο για άλλα πράγματα που κατατέθηκαν εδώ μέσα με συγκεχυμένο τρόπο ή επισημάνετέ τα μου να δούμε τι γίνεται, ή μάλλον δεν μπορώ να τα εκφράσω σαφέστερα. Όπως και να χει θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν πολλοί αυτοί που έψαχναν εδώ μέσα για απαντήσεις για “το σύμπαν, τη ζωή, και τα πάντα”, οπότε και η έλλειψη θα ναι μικρή. Η ανάγκη κατάθεσης δημόσιου λόγου είναι δεδομένη και συνεχίζει να υπάρχει, ελπίζω τα μέσα που θα επιλεξω από δω και πέρα να είναι περισσότερο ξεκάθαρα και να δημιουργήσουν λιγότερες περιπλοκές…

υ.γ. πφφφ δεν έγραψα τίποτα για το ναρκισσισμό του μπλόγκινγκ γαμώτο.

υ.γ. ουφ μου φυγε ένα βάρος με τον κωλο-αρσέν

Στη συνάντηση με το αφεντικό σήμερα έπαιζε συνέχεια στο μυαλό αυτή η ατάκα*. Πολλά νεύρα λέμε…

Ευτυχώς καθάρισε ο “σύντροφος-δικηγόρος”, γιατί κάτι τέτοιοι ξεφτίλες κανονικά θέλουν ροχάλα στη μάπα…

*τι συνειρμός και ταύτιση ήταν αυτή τώρα, με ένα ρώσο νταβατζή που χρησιμοποιεί και σεξιστικές εκφρασεις (:-p) δεν ξέρω [λες να είχες δίκιο ρε faggot? ]. Τον έπνιγε κι αυτόν το δικιο του (sic) φαίνεται… μάλλον γι’ αυτό.

Υπόψιν τμήματος εκδόσεων,

Περιοδικού Auto Moto Sport,

για το διαγωνισμό «λογοτεχνία και αυτοκίνητο».

Το αυτοκίνητο το βράδυ είναι ένας κλωβός ενίσχυσης των σκέψεων. Αυτό το έχουν παρατηρήσει πολλοί οδηγοί που το χρησιμοποιούν για να μετακινούνται στις πόλεις τους μετά τη δύση του ήλιου. Το αστικό τοπίο βέβαια είναι μάλλον απαραίτητη προϋπόθεση για την εκδήλωση αυτής της ιδιότητας του τετράτροχου θαύματος της μηχανικής. Όπως επίσης απαραίτητες προϋποθέσεις είναι και τα κλειστά παράθυρα, έτσι ώστε να μην διασπά τη σκέψη η βοή της πόλης, αλλά και η απουσία κασετοφώνου στο αυτοκίνητο για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Οι κινήσεις της οδήγησης μετατρέπονται σε δεξιότητες που εκδηλώνονται σχεδόν μηχανικά, οι σκέψεις ενισχύονται ξεκινώντας από την ευρεία βάση του οχήματος και ανεβαίνουν στην οροφή του που σιγά σιγά συγκλίνει, αφήνοντας υπόνοιες και για τους μεταφυσικούς μελετητές αυτή της γεωμετρίας για μιας συνάντηση των ακμών του αυτοκινήτου στο άπειρο, αν τις επεκτείνεις, στην κορυφή μιας νοητής πυραμίδας. Όπως συμβαίνει με την ακρόπολη για παράδειγμα. Η εν λόγω ενίσχυση των σκέψεων βέβαια δε σημαίνει και κάποια διευκόλυνση στην εξαγωγή συμπερασμάτων, ή  στην επίλυση των προβλημάτων που απασχολούν τον εκάστοτε οδηγό. Άλλωστε για αυτά τα ζητήματα έχει προβλέψει επαρκώς η σύγχρονη συμβουλευτική. Απλά αυτές απλώνονται στο χώρο, ακόμα και μέσα στα όρια της διάχυτης μορφής τους· οι σκέψεις χωρίς λέξεις, χωρίς σχήμα, χωρίς μορφή, χτυπάνε σαν αεικίνητες σφαίρες στα μεταλλικά τοιχώματα του αυτοκινήτου και στα καλύμματα των καθισμάτων και επιστρέφουν πίσω στο κεφάλι για να ενισχυθούν γεννώντας ακόμα περισσότερες σκέψεις. Μια κατάσταση που σε πρωτόλεια μορφή μπορεί να επιτευχθεί ξαπλώνοντας στο κρεβάτι και φέρνοντας την κουβέρτα πάνω απ’ το κεφάλι σου, δημιουργώντας ένα «κουκούλι»

Αυτές οι ιδιότητες ποτέ δε διαφημίστηκαν στα φυλλάδια των κατασκευαστικών εταιριών, όσο οι αερόσακοι τα διπλά διαφορικά και οι ενισχυμένες αναρτήσεις, ή ακόμα και οι υβριδικές τεχνολογίες, οι φιλικές για το περιβάλλον. Άλλωστε ποιος θα ενδιαφερόταν για ένα αυτοκίνητο που ενισχύει τη σκέψη και μπορεί να προσφέρει στους «οδηγούς με πάθος», ως και την αστρική προβολή. Τι νόημα θα είχε μια τέτοια ιδιότητα αν το φυσικό σου σώμα θα έπρεπε να συνεχίσει να παραμένει στο εσωτερικό του αυτοκινήτου διατρέχοντας τον κίνδυνο να  ισοπεδωθεί στην πρώτη διασταύρωση μέσα σε έναν άμορφο σωρό σιδερικών, όπως συνηθίζεται να λένε στα δελτία ειδήσεων. Ίσως βέβαια με αυτά τα νέα ινδικά μοντέλα να γίνει κάτι. Ίσως να ανοίξουν νέες δυνατότητες για την αγορά. Φανταστείτε ένα μοντέλο «Tata – Lin’ga S’ari-ra. «Ταξιδεύει σώμα και πνεύμα». Ας κάνουμε λίγη υπομονή και ας έχουμε εμπιστοσύνη στους διαφημιστές μας, δεν μας απογοήτευσαν στο παρελθόν και έχουν αποδειχτεί εξαιρετικά ευρηματικοί ώστε να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας.

Για όσους πάλι φοβούνται τέτοιους πειραματισμούς, όπως για όσους κάνουν lsd πάντα με τη συνοδεία ενός trip master, θα πρέπει να υπάρχει και η δυνατότητα του κασετοφώνου. Ένα κουμπί διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Το οποίο από μόνο του βέβαια, προσφέρεται κι αυτό για διαφόρων ειδών σκέψεις και ονειροπολήσεις. Έτσι όπως είναι σαν μια μινιατούρα τσίρκου κλεισμένου σε κουτί, που στην σκηνή του παρελαύνουν οι μουσικοί με μια μόνο εντολή του μεγάλου θιασάρχη οδηγού. Τα κουμπιά στο κασετόφωνο είναι το μαστίγιό του και οι μπάντες υποτελείς για κάποιο παλιό χρέος επαναλαμβάνουν τα ίδια κομμάτια ξανά και ξανά, με τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο πάθος, στην ίδια διαρκή επανάληψη, οι Rolling Stones κάτω απ’ τον αντίχειρά του, να παίζουν το ίδιο τραγούδι κάθε που το δάχτυλό του θα τους δώσει το σήμα για να επαναληφτεί αυτό το σισύφειο μαρτύριο του εγκλεισμού τους. Κι ακόμα πολλά συγκροτήματα για να επιλέξει ο επισκέπτης του θεάματος. Καθένα με το δικό του τμήμα, πάνω σε μια στρόγγυλη πίστα -κάθε τομέας του κύκλου και μια ορχήστρα – που περιστρέφεται όπως οι ροδέλες στα παλιά viewmaster με ένα πάτημα του κουμπιού. Όλα να ικανοποιούν πέρα από την απόδραση την ίδια επιθυμία όπως αυτή που έχει ένα μικρό παιδί να ακούσει ένα παραμύθι κάθε βράδυ απ’ τη δική του αιχμάλωτη σε κουτί μπάντα, απλά γιατί μπορεί να το κάνει ανοίγοντας το καπάκι και λέγοντας: «εμπρός, τι περιμένετε;». Κι ο ρούχλας είναι λα….Ακούραστοι, μηχανικοί οργανοπαίχτες, μαριονέτες κλεισμένες σε ψηφιακή μπιζουτιέρα, να διεγείρονται από τα ηλεκτρικά κυκλώματα που με μικρά ηλεκτροσόκ θα τους μεταφέρουν τις εντολές του οδηγού με τον απόλυτο έλεγχο.

Με σταμάτησαν πάλι οι μπάτσοι για φανάρι. Πρέπει να σταματήσω να γράφω στο τιμόνι. Όμως η έμπνευση έχει μια διεστραμμένη συνήθεια να με επισκέπτεται όταν οδηγώ κι ύστερα όταν γυρνώ σπίτι δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά αν δεν τα καταγράψω. Αν δε θέλω να εξανεμιστεί το εισόδημά μου στα πρόστιμα, μάλλον θα πρέπει να εγκαταλείψω τις λογοτεχνικές μου φιλοδοξίες σύντομα.

Θεσσαλονίκη, 26 Οκτωβρίου

Αλέξης Ρόντος

Z’avez pas lu Kafka ?
Oh lalala lala
Z’avez pas lu Kafka ?
Oh lalala lala
Z’avez pas lu Kafka ?
Oh lalala lala

Je m’donne un mal de chien
Mais je n’comprends pas tout
Je m’donne un mal de chien
Je n’en viens pas à bout
A cause des musiciens
Yeah yeah qui jouent près de moi
Je n’peux pas lire ici
Je n’le répéterai pas
Je n’peux pas lire ici
Hmmm, c’est bête ça
Je n’peux pas lire ici
Ça y est et c’est reparti

Hey dis donc Nino, tu peux pas jouer moins fort ?
Faut que j’me cultive
Hey dis donc Nino, Kafka, c’est pas Astérix !
Moins fort, Nino, j’ai les nerfs qui lâchent !

Grâce à ces musiciens
J’entrevois tout à coup
L’univers kafkaïen
Qui rend les hommes fous
L’univers kafkaïen
Oh yeah, moi je l’ai chez moi
C’est bien le dernier mois
Que je passerai là
Je n’veux plus vivre ici
Je ne resterai pas
Car si je reste ici
Oh yeah ça oui je le vois
Car si je reste ici
Je n’me cultiverai pas
Je n’peux pas lire ici
Car c’est très calé Kafka

ΥΓ. όποιος γαλλοτραφής έχει την ευχαρίστηση ας ρίξει μια μετάφραση, γιατί τα δικά μου γαλλικά είναι λίγο φτωχά και ντρέπομαι να το κάνω…

ΥΓ 2. δωράκι

* όλα τα επεισόδια εδώ: http://www.youtube.com/view_play_list?p=86896A868AA787E3

** περισσότερες εξωγήινες δημιουργίες εδώ> http://www.johnlurieart.com/art/

Πως γίνεται κάθε τόσο,

σ’ ένα τυχαίο μου πέρασμα

μια καθημερινή συναναστροφή,

μια συνηθισμένη ασχολία,

στις πιο αναπάντεχες στιγμές,

πως γίνεται,

να με λιώνει βάρος χιλιάδων τόνων, ασήκωτο;

Εγώ που ακολουθούσα με θέρμη τις οδηγίες του προπονητή μου,

Και κατέρριπτα όλα τα ρεκόρ,

πρώτος στις επικύψεις, τις κάμψεις και τους επιτόπιους πήδους˙

εγώ,

μόνιμος θαμώνας των γυμναστηρίων.

Πως γίνεται?

…όλη η ελλάδα ένα πάρτυ

γιατί όπως είχε πει και ο ανδρέας, η αλλαγή ή θα είναι γιορτή, ή δε θα είναι τίποτα…